A.Παπαδιαμάντη, Έμποροι των Εθνών

A.Παπαδιαμάντη, Έμποροι των Εθνών

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Κινηματογραφικές αναμνήσεις: η αυλή του "Φανούρη" στο Μαρούσι

 Σε μια παλιά ηλιόλουστη αυλή θα σας πάω σήμερα. Στην αυλή του "Φανούρη" - Μίμη Φωτόπουλου στην εξαιρετική ταινία του Δημήτρη Ιωαννόπουλου "Ο Φανούρης και το σόι του" (1957), σε σενάριο του αχτύπητου διδύμου Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου. Η μουσική του αγαπημένου μου Κώστα Καπνίση. Ο κινηματογραφικός "Φανούρης" ήταν απλά διασκευή ενός αντίστοιχου θεατρικού τους. Κάτω από τη σχετικά απλή, καθημερινή ιστορία κρύβονται πολλά εύστοχα σχόλια: η αναγκαστική σκλαβιά της μη εργαζόμενης γυναίκας, που για να μην επιβαρύνει τα αδέρφια της είναι αναγκασμένη να υποστεί ένα ανεπιθύμητο γάμο - αρκετά προχωρημένο αυτό για την εποχή - ο καλοπερασάκιας, αποξενωμένος από τους δικούς του "Αμερικάνος" αδελφός που έχει μάθει μόνο να τρώει και να κερδίζει, ο δουλευταράς "Έλληνας" αδελφός που θεωρεί αδιανόητο να κοιτάξει τη δική του ζωή αφήνοντας στο έλεος τις αδελφές του, τα προσωπικά αδιέξοδα που ο καθένας - από αγάπη - κρατάει κρυφά από τα άλλα του αδέλφια, η δήθεν ευαίσθητη ζωόφιλη - αλλά στην πραγματικότητα αναίσθητη Αμερικάνα νύφη, που καταβροχθίζει το "μπρέκφαστ" και λυπάται τα αδέσποτα της γειτονιάς, αλλά εποφθαλμιά και την περιουσία των συγγενών της πατώντας στην ανάγκη τους... Ο "θετικός" γαμπρός, ο έμπορος Σόλων-που δε διστάζει να παζαρέψει τη ζωή και την ευτυχία της άμοιρης Κατίνας για τρακόσες λίρες - έχοντας παράλληλα και την εναλλακτική της χήρας, που του δίνει τετρακόσες - κι όποια προλάβει και κερδίσει το κελεπούρι. Κι από την άλλη ο "από μηχανής θεός", ο παλιός φίλος που έρχεται να σώσει την κατάσταση και την Κατίνα, ο Βαγγέλης - αδελφικός φίλος του χαμένου της έρωτα - που έρχεται να πάρει τελικά τη θέση του - και σε αντίθεση με τον "έμπορο" δε θέλει να μιλήσει για λεφτά με το Φανούρη. Αχ, ίδιος ο γλυκός μου ο μπαμπάς, ναυτικός κι αυτός, ρομαντικός κι ευαίσθητος. Τί τεχνίτες οι παλιοί κωμωδιογράφοι, ψυχαγωγούσαν και δίδασκαν με τέχνη απίστευτη..











Μια από τις πιο αγαπημένες ηλιόλουστες αυλές της παλιάς Αθήνας λοιπόν-της παλιάς Ελλάδας μάλλον-από κείνες που σώζονται στις αγαπημένες ελληνικές ταινίες ήταν πάντα για μένα και η αυλή του Φανούρη. Η θέρμη της και η ατμόσφαιρά της. Και να που λίγες μέρες πριν έπεσα πάνω σε ένα "φόρουμ" που μου χτύπησε την ευαίσθητη χορδή μου: "Πού γυρίστηκαν ελληνικές ταινίες".

Η αυλή αυτή ήταν στο Μαρούσι. Και υπάρχει ακόμα-σχεδόν η ίδια.

Εξαιρετική έρευνα από ερασιτέχνες σινεφίλ στο retromaniax. Να που σε κάτι υπέροχους τρελλούς συλλέκτες αναμνήσεων χρωστάει πολλά η κινηματογραφική μας ιστορία.

Αναπαράγω όπως το βρήκα (στο τέλος θα βρείτε και τους σχετικούς συνδέσμους). Απολαύστε.


"...Teacher ετσι οπως βλεπω τις φωτο μπορεί να χεις δίκιο....αλλα ειναι ευκολο να το σιγουρεψουμε αν δουμε αλλες ταινίες που δειχνουν την Αγια Μαρίνα εκεινη την εποχή που δεν ειναι και λίγες. Οπότε δώσε μου λίγο χρόνο να το τσεκάρω.....

Εχεις δίκιο.....βιάστηκα...Δεν ειναι η Αγια Μαρίνα στο Θησείο.
Η Αγία Μαρίνα ειναι μια τεράστια εκκλησία με πολλά επίπεδα κάτω απο τον τρουλο και οντως το διακοσμητικό στο παραθυρο δεν εχει καμμία σχέση με τις κλασσικες οριζόντιες γραμμές της Αγιας Μαρίνας. 
Επισης οντως η εκκλησία της ταινίας ειναι σχεδόν μεσοτοιχία με τα σπίτια.
Τελικά με αφορμή την εκκλησία πισω απο το σπίτι στην ταινία ο Φανούρης και το σόι του κατάλαβα για άλλη μια φορά οτι δεν πρέπει να βγαζεις βιαστικά και εύκολα συμπεράσματα.
Η εκκλησία που με σιγουριά υπέθετα και έγραψα στον teacher οτι είναι η Aγία Μαρίνα στο Θησείο για το σπίτι του Φανούρη τελικά ήταν η Κοίμηση Θεοτόκου στο Μαρούσι.
Βρίσκοντας αυτή την παλία φωτογραφία είδα οτι ταίριαζε το μοτίβο στο παραθυρο οπως και στην εκκλησία που φαίνεται στον Φανούρη.

Απο το google Earth φαινόταν οτι υπάρχει ένα παλιό σπίτι που ταίριαζε με του Φανούρη αλλά με το street view δεν μπορούσα να πλησιάσω κοντά για να σιγουρευτώ.
Παρόλαυτά καταλάβαινα οτι κατα 99% τόσο η εκκλησία οσο και το σπίτι ηταν αυτά που ψάχνω .Χθές το βράδυ ομως βλέποντας μία αλλη αγαπημένη μου ταινία του Φωτόπουλου
το Σωφεράκι σε μία σκηνη οπου πήγαινε για βενζίνη στον "φιλόσοφο" παρατηρώ μια εκκλησία με παρόμοιο μοτίβο με του "Φανούρη" η οποία σίγουρα δεν ήταν στο Μαρούσι
οπότε ο μόνος τρόπος για ασφαλή συμπεράσματα ήταν η επιτόπου αυτοψία 
Ετσι σήμερα αποφάσισα να πάω στο Μαρούσι για να δώ απο κοντά αν πράγματι ηταν εκεί



Τελικά το σπίτι του Φανούρη ειναι στο Μαρουσι, πισω απο την Κοιμηση της Θεοτόκου στο Μαρούσι βρίσκεται στο 38 03 16.78 23 48 34.73 στο τετραγωνο που σχηματίζεται απο τους δρόμους ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ,ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ,ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ,ΙΕΡ.ΔΟΥΣΗ σε ενα περιεργο αδιεξοδο σύμπλεγμα οικοπέδων μάλιστα είναι πολύ κοντά στο σπίτι του Βέγγου στο "Θα σε κάνω Βασίλισσα".

Το σπίτι έχει κάποιες αλλαγές( εχει κλείσει η πάνω βεράντα τόσο στον πάνω όροφο οσο και κάτω απο την σκάλα ) αλλά η σκάλα και η αυλή σε γυρίζουν κατευθείαν στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Δυστυχώς ηταν κλειδωμένα και η πυκνή βλάστηση δεν μου επέτρεπε να βγάλω πιο λεπτομερείς φωτογραφίες της αυλής με το πηγάδι.

Το αποκορύφωμα ήταν όταν εμφανίσθηκε κάποιος κύριος απο ενα διπλανό σπιτι για να μάθει γιατί τραβάω φωτογραφίες ο οποίος επιβεβαίωσε οτι σε αυτό το σπίτι έχει γυρισθεί η ταινία με τον Φωτόπουλο 
Στην παραπάνω φωτό απο το google earth στον ένα κόκκινο κύκλο είναι του "Φανούρη" και στον αλλο ειναι του Βέγγου οπως εχει προαναφερθεί σε παλiότερο post στο" θα σε κάνω Βασίλισσα".


Εγώ ειλικρινά χρόνια πιστευα οτι ειναι η Αγια Μαρίνα στο Θησείο...εβλεπα και τα σπιτια γύρω απο την εκκλησία και ελεγα τι να ψάξω ?....αφού το σπίτι δεν υπάρχει.
Τωρα..για το σπιτι...Απο αυτά που βλέπουμε στην ταινία σήμερα υπάρχει μόνο το σπίτι του Φανούρη και η Εκκλησία.
Το ξυλουργείο του τότε ειναι ενα αλλο σπιτι και η γωνία της εξωπορτας εχει αλλαξει επίσης τόσο η επάνω βεράντα οσο και η αλλη κάτω απο την σκάλα εχουν γίνει δωμάτια.....αλλα παρόλα αυτά πραγματικά νομίζεις οτι θα κατέβει ο Φωτόπουλος απο την σκάλα...στεναχωρήθηκα που ηταν κλειδωμένα και δεν μπορούσα να μπώ
19-03-2015, 09:38

Ευχαριστώ PT8 !!


δείτε κάτι ακόμα να σας κουφάνω :


"Θα σε κάνω Βασίλισσα" (1964)

Το σπίτι Μπειζάνη

έχει γίνει συζήτηση για το σπίτι του Μπειζάνη στο Θα σε κάνω Βασίλισσα
και έχει γραφτεί ότι είναι στην Κοιμήσεως Θεοτόκου 12
Έχω αμφισβητήσει ότι είναι αυτό το σπίτι από το post (#1076) όπου αναφέρω και
το σπίτι στο οποίο σταματάει ο Bill πηγαίνοντας στο σπίτι του Μπειζάνη
είναι στην Κοιμήσεως Θεοτόκου 20



Επίσης η σκηνή που φεύγει η Λινάρδου ο Κωνσταντάρας και ο Μούτσιος, και μένει μπουκάλα ο Μπειζάνης 


πράγματι είναι η Κοιμήσεως της Θεοτόκου (φαίνεται και η εκκλησία)
το σπίτι στο 12 όμως από την αρχή που το είδα δε μου άρεσε για σπίτι Μπειζάνη, επειδή όπως γράφω : 

"Εντούτοις είναι ξεκάθαρο στα παρακάτω screenshots ότι ο Μπειζάνης κατεβαίνει 
από την κυκλική σκάλα και πηγαίνει σε κάθετο διάδρομο για να βγει στην Κοιμήσεως Θεοτόκου
πράγμα που δε γίνεται με τη σημερινή διάταξη του χώρου στο σπίτι που είναι σήμερα στο 12 (1η φωτό 1η σειρά)"


Χάρη στον τρισμέγιστο antonovar  βρήκαμε λίγο πιο πίσω το σπίτι του Φανούρη από το ο Φανούρης και το σόι του
και έχουμε και πολύτιμες φωτογραφίες



Για δείτε καλά ρε παιδιά. Μήπως το σπίτι του Φανούρη και το σπίτι του Μπειζάνη είναι... το ίδιο ? (!!!)




Μάλλον εεε ?? συγκίνηση ??


antonovar ανέβασε κι άλλες φωτογραφίες από τον μαντρότoιχο δεξιά του σπιτιού να δούμε το κάγγελο

πιστεύω ότι είναι το ίδιο με αυτό πίσω από τον Μούτσιο στην πιο πάνω φωτο
λοιπόν συμπεράσματα :

1. Το σπίτι για να παίξει σε δύο ταινίες είχε κοινό γνωστό σε ΑΝΖΕΡΒΟΣ και Καραγιάννη-Καρατζόπουλο
2. Έχει αλλαγές ανάμεσα στα δύο παιξίματα Μπειζάνης (1964) - Φανούρης (1957)
3. έχει φύγει το ξυλουργείο και έχει γίνει άλλο σπίτι και έχει χωριστεί με μαντρότοιχο
4. Οι σκηνές με το αμάξι γυρίστηκαν στην κοιμήσεως επειδή ... δε χωρούσε το αμάξι στο στενό του σπιτιού
5. Το εσωτερικό του σπιτιού Μπειζάνη είναι studios ALFA
6. antonovar αν την ξανακοιτάξεις τη σκάλα από κοντά, δε θα κατέβει μόνο ο Φωτόπουλος, αλλά και ο Βέγγος ο Κωνσταντάρας και η Λινάρδου !!!
Τελευταία επεξεργασία από Teacher; 19-03-2015, 09:50.


antonovar

RetroActive
o Εγγραφή: 06-02-2014
o Μηνυματα : 596
19-03-2015, 11:12
Ρε συ teacher.....τι μου κάνεις τώρα???...ειμαι ετοιμος να παρατήσω την δουλειά μου και να ξαναπάω στο Μαρούσι.......Εισαι ΘΕΟΣ.....επειδή εχω προσωπική αποψη ναι ειναι αυτό το ιδιο με το σπίτι του Φανούρη.Οι πλάκες, η πόρτα, τα δένδρα....προσκυνώ ,προσκυνώ ,προσκυνώ εις την νιοστή (για να μην το βαλω 100 φορές) .
Ακου τώρα και το δικό μου το story για να καταλάβεις(μου γίνεται δευτερη φορά μαθημα)....πως τελικά δεν πρέπει να βασιζεσαι απόλυτα σε τίποτε...Πριν πάω στο Μαρούσι εχω βρει αυτό το κειμενο 
http://aggelospolidoros.blogspot.gr/...g-post_06.html 

Βέγγος ο αξέχαστος


"Ήμουν έφηβος, όταν είδα τον Βέγγο από κοντά για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1964. Είχε έρθει στο σπίτι μας επί της οδού Κοιμήσεως Θεοτόκου 18 στο Μαρούσι, μαζί με τον Αλέκο Σακελλάριο επικεφαλής ενός κινηματογραφικού συνεργείου και τους ηθοποιούς Νίκη Λινάρδου, Λάμπρο Κωνσταντάρα και Γιώργο Μούτσιο, προκειμένου να γυρίσουν τα «εξωτερικά» της ταινίας «Θα σε κάνω βασίλισσα». Μιας ταινίας που βασιζόταν σε θεατρικό έργο «δωματίου» και τα ελάχιστα «εξωτερικά» της απαιτούσαν ένα δρόμο (από διάφορες γωνίες για να τον δείξουν σε πολλές διαφορετικές σκηνές) και ένα πλάνο από μπαλκόνι και αυλή με πολλά δέντρα, ώστε να φαίνεται η εξοχική τοποθεσία του σπιτιού του Βέγγου και της Λινάρδου. Το σπίτι μας είχε κριθεί κατάλληλο, επειδή διέθετε ταράτσα και μεγάλη αυλή με δύο τεράστια δέντρα και άλλο ένα στο πεζοδρόμιο.
Θυμάμαι το σκηνοθέτη, που ζήτησε από τη μητέρα μου να πάρουν λίγο ρεύμα από τις πρίζες μας (για την κάμερα και τους προβολείς), καθώς και ένα δωμάτιο του σπιτιού, για «να αλλάξει ο κύριος Κωνσταντάρας και η κυρία Λινάρδου».
Θυμάμαι επίσης, τον Βέγγο, που σεμνά αρνιόταν τα κεράσματα της μητέρας μου (η οποία ως θαυμάστρια του Κωσταντάρα, αλλά και του σινεμά γενικότερα, μαγείρεψε για όλο το συνεργείο, που έμεινε μέχρι αργά το απόγευμα) και της έλεγε «καλή μου κυρία, μη ξοδεύεσαι, θα τα βολέψουμε».
Θυμάμαι επίσης, τον Θανάση που πήγε στο μπακάλικο των αδελφών Λούη (γωνία Κοιμήσεως Θεοτόκου και Αναβρύτων) για να αγοράσει μια λεμονάδα ΗΒΗ Αμαρουσίου να ξεδιψάσει (όπως καταλάβατε τον ακολουθούσα συνέχεια) και όταν του απάντησε ο κυρ-Γιώργης ο Λούης «είναι κέρασμα», μόνον που δεν έκλαψε από συγκίνηση. «Όλοι κερνάνε σ’ αυτή τη γειτονιά;», γύρισε και μου είπε.
Θυμάμαι τέλος, ότι σε κάποιες φάσεις του γυρίσματος, δεν έκανε ακριβώς αυτά που του υποδείκνυε ο σκηνοθέτης («γιατί δε μου έρχεται βρε αδερφέ») και θυμάμαι ότι ο σκηνοθέτης δεν του τα έκοβε.
Ήταν πηγαίος, αυθόρμητος και ευρηματικός, κάτι που θεωρώ ότι λείπει σήμερα από τους περισσότερους κωμικούς. Ήταν αυτοδίδακτος ηθοποιός, υπόδειγμα ανθρωπιάς, ήθους και σεμνότητας και τολμώ να πω ότι ανήκε στην κατηγορία των ηθοποιών Τσάρλι Τσάπλιν και Μπάστερ Κίτον, που συνδύαζαν το κωμικό με την τραγικότητα. Ήταν «ένας άνθρωπος παντός καιρού», όπως τον αναφέρει και ο τίτλος ενός εξαιρετικού βιβλίου που γράφτηκε γι’ αυτόν από τον Γιάννη Σολδάτο πριν από λίγα χρόνια.
(Η φωτογραφία είναι από την ταινία "Θα σε κάνω βασίλισσα" και δείχνει τον Βέγγο καθισμένο στο πεζοδρόμιο απέναντι από το σπίτι μας, απογοητευμένο που εξ αιτίας ενός ψέματος που έχει πει, έχει δει τη γυναίκα του να φεύγει με το θείο της και έναν υποψήφιο γαμπρό από την Αμερική. Το ψέμα ήταν πως είναι χήρα, προκειμένου ο θείος να στέλνει δολάρια για να ζήσουν)."

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αμαρυσία στις 14/5/2011 και η φωτογραφία πάρθηκε από το http://amaroussion.blogspot.com)
Αναρτήθηκε από Άγγελος Πολύδωρος 

διάβασε στό τελος τι γράφει ο τύπος???και πες μου τι καταλαβαίνεις??? Το υποτιθέμενο σπίτι τους δεν ειναι ΑΠΕΝΑΝΤΙ!!!!!.....ετσι οπως τα λεει και επειδη το εχω διαπιστώσει "ιδίοις όμμασι" αν το σπίτι τους ειναι το σπιτι του Φανούρη ειναι ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ 80-100 ΜΕΤΡΑ ΠΙΟ ΠΙΣΩ.
Το Σαββάτο φευγοντας απο το σπίτι του Φανούρη περναω και απο το υποτιθέμενο σπίτι του Βεγγου.....οντως κατι δεν κολλαει αλλα απέναντι ειναι μια σχετικά καινούργια πολυκατοικία οπότε δεν πολυασχολήθηκα και επίσης δεν εβαλα να δώ την ταινία με τον Βεγγο....οπου στο 1.01.58 βγαίνοντας να φύγουν και περπατώντας προς το αυτοκίνητο, που δεν φαινεται, για την εκδρομή στα 10 μέτρα έχουν το αδιεξοδο που υπαρχει και σήμερα στο σπίτι του Φανουρη....ενω αν ηταν στην Κοιμήσεως κανονικά θα επρεπε να φαινεται πολυ μακρυα στο βάθος η οδος Αναβρύτων.
Επειδή ειμαι στην δουλειά τωρα δεν τις εχω τις φωτογραφίες αλλα ο μαντρότοιχος ειναι πνιγμενος απο φυτά.οπότε δεν βγάζεις ακρη....Με βλεπω να ξαναπηγαίνω ετσι για να τους φανταστω ολους να κατεβαίνουν απο την σκάλα!!!!! και για να τραβηξω και τα υπόλοιπα σπιτια γύρω γύρω.

Πάντως ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ.......!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Τελευταία επεξεργασία από antonovar; 19-03-2015, 13:13.

Εγώ κι αν υποκλίνομαι. Σε όλους σας. 

Σύνδεσμοι:




Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Πέτρος Φυσσούν


Απίστευτη η τηλεοπτική βιομηχανία. Περίμενε το φευγιό του μεγάλου πρωταγωνιστή για να «σβήσει» τις καλύτερες κινηματογραφικές του συμμετοχές από την «ελεύθερη αγορά» του ίντερνετ. Και τις πιο «επικίνδυνες» θα έλεγα: γιατί ο αξέχαστος Πέτρος Φυσσούν δεν ακολούθησε τον εύκολο, μέσο όρο του εύπεπτου θεάματος. Έπαιξε κάποιες φορές και σε πιο εμπορικές ταινίες – γιατί απλούστατα άνθρωπος ήταν, έπρεπε να ζήσει – αλλά τόλμησε κι όλας να βάλει τη σφραγίδα του σε ταινίες που είχαν να πουν κάτι διαφορετικό. Και γι’ αυτό ειδικά τον αγαπώ.
Λίγο καιρό πριν, εντελώς συμπτωματικά, τις θυμήθηκα. Σκηνοθεσίες των σπουδαίων Κώστα Μανουσάκη, Γρηγόρη Γρηγορίου και Ερρίκου Ανδρέου. Μουσική συνήθως του Γιάννη Μαρκόπουλου. Σπουδαίοι συμπρωταγωνιστές, σαν τη Νίκη Τριανταφυλλίδη, την Έλλη Φωτίου και το Βαγγέλη Καζάν.
Όλες αυτές τις ταινίες το youtube τις κατέβασε. Ψάξτε να τις βρείτε, αξίζει τον κόπο. Αυτές οι ταινίες είναι παρακαταθήκη. Εικόνες παλιάς αγαπημένης αλλά και πληγωμένης Ελλάδας. Ιστορίες σαν φωτιά και καθαρός αέρας. Όλες επικίνδυνες για την πονηρή εποχή μας. Δεν απορώ που τα μεγάλα κανάλια σκόπιμα δεν τις ανέφεραν. Πεισματικά, τις θυμίζω. Σαν δώρο στη μνήμη του.

«Διωγμός» (1964)
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Γρηγορίου


Παραγωγή
Τζέιμς Πάρις
Σενάριο
Πάνος Κοντέλλης
Πρωταγωνιστές
Βούλα Ζουμπουλάκη
Πέτρος Φυσσούν
Λάκης Σκέλας
Βαγγέλης Καζάν
Φαίδων Γεωργίτσης
Μάνος Κατράκης
Ανέστης Βλάχος
Βύρων Πάλλης
Χρυσή Κοζίρη
Μάκης Ρευματάς
Νίκος Μεντής
Μουσική
Γιάννης Μαρκόπουλος
Τραγούδι
Μαρία Δαλακού
Στίχοι:
Δημήτρης Χριστοδούλου
Φωτογραφία
Γρηγόρης Δανάλης
Μοντάζ
Αριστείδης Καρύδης-Φουκς
Σκηνογραφία
Τάσος Ζωγράφος (και ενδυματολόγος)
Εταιρεία παραγωγής
Paris Film
Πρώτη προβολή
12 Οκτωβρίου 1964 

Πλοκή: Το 1942 σε κάποια παραλία κάποιου ελληνικού νησιού απέναντι από τις Μικρασιατικές ακτές, μια γυναίκα εντοπίζει έναν νεαρό άντρα τραυματία. Επρόκειτο για έναν αντιστασιακό που ετοιμαζόταν να φύγει για την Τουρκία. Θα τον περιθάλψει και θα τον βοηθήσει με μια βάρκα να περάσει απέναντι. Θα πιαστούν όμως και θα κρατηθούν σε ένα στρατόπεδο φυγάδων με Τούρκο επικεφαλής. Οι Άγγλοι ζητούν να τον αφήσει ενώ οι Γερμανοί τον διεκδικούν κι αυτοί. Τελικά κατορθώνει να φύγει όμως η γυναίκα –που στο μεταξύ έψαχνε να βρει τον από το 1922 χαμένο γιο της-ανακαλύπτει πως δεν είναι άλλος από τον αξιωματικό που διοικεί το στρατόπεδο των φυγάδων. Καθώς επιχειρεί να τον συναντήσει πυροβολείται από τούρκους στρατιώτες.
ΤΡΙΑ ΒΡΑΒΕΙΑ:

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ για τον ΠΑΝΟ ΚΟΝΤΕΛΗ

Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ θυμάται χαρακτηριστικά την κουβέντα του με τον ΟΡΕΣΤΗ ΛΑΣΚΟ για την ταινία:
«Μ΄αγκάλιασε και με φίλησε και μου είπε πως η ταινία θα σκίσει, αλλά έχασα από χέρι διακόσιες χιλιάδες εισιτήρια. Κι όταν ρώτησα γιατί, μου απάντησε ότι στο φινάλε, όταν η μάνα έπεφτε χτυπημένη από τις σφαίρες, έπρεπε να ψιθυρίσει πεθαίνοντας: ''Παιδί μου''! Δεν την έκανα αυτήν την παραχώρηση»


«Προδοσία» (1964)
Σκηνοθεσία: Κώστας Μανουσάκης








Παραγωγή
Κλέαρχος Κονιτσιώτης
Σενάριο
Άρης Αλεξάνδρου
Κώστας Μανουσάκης
Ιστορία
Νότη Περγιάλη
Πρωταγωνιστές
Πέτρος Φυσσούν
Μάνος Κατράκης
Δημήτρης Μυράτ
Έλλη Φωτίου
Ζωρζ Σαρρή
Φωτογραφία
Νίκος Γαρδέλης
Μοντάζ
Γεράσιμος Παπαδάτος
Σκηνογραφία
Κώστας Παπαχρήστος
Εταιρεία παραγωγής
Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης
Πρώτη προβολή
23 Νοεμβρίου 1964 (Ελλάδα)
3 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1964 (φωτογραφίας, α’ ανδρικού ρόλου και κριτικών καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους)
Ειδικό βραβείο επιτροπής ειρήνης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας (Ρωσία) 1965
Επίσημη συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών (Γαλλία) 1965

Πλοκή: Ένας άνθρωπος σκοτώνεται. Ο Δρ. Ράινχαρτ Στόκμαν που γνώριζε το θύμα αφηγείται στην αστυνομία την ιστορία του, που αρχίζει στην διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε η Γκεστάπο επίταξε τη βίλα του καθηγητή Βίκτορα Καστριώτη για την εγκατάσταση του υπολοχαγού Καρλ Φον Στάιν. Ο αξιωματικός γνωρίστηκε με την ανιψιά του καθηγητή, Λίζα, και την ερωτεύθηκε χωρίς να γνωρίζει ότι είναι Εβραία.


«Η μοίρα του αθώου» (1965)
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Γρηγορίου




Παραγωγή
Τζέιμς Πάρις
Σενάριο
Πάνος Κοντέλης
Πρωταγωνιστές
Πέτρος Φυσσούν
Γιάννης Αργύρης
Παντελής Ζερβός
Ελένη Ανουσάκη
Ανέστης Βλάχος
Νίκη Τριανταφυλλίδη
Χριστόφορος Νέζερ
Μουσική
Γιάννης Μαρκόπουλος
Φωτογραφία
Αριστείδης Καρύδης-Φουκς
Μοντάζ
Αριστείδης Καρύδης-Φουκς
Εταιρεία παραγωγής
Anna Film
Διανομή
Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Πρώτη προβολή 1965 (Ελλάδα)
Πλοκή: Σύγκρουση ανάμεσα σε έναν μεσήλικα μεγαλοτσιφλικά και τοκογλύφο και έναν νέο που προσπαθεί να ενώσει τους συγχωριανούς του να φτιάξουν ένα συνεταιρισμό και να γλιτώσουν από την καταπίεση. Ο αδελφός του νεαρού θα σκοτώσει τη νεαρή γυναίκα του τοκογλύφου και ο τελευταίος θα φορτώσει το έγκλημα στον ανυπότακτο αδελφό του ο οποίος τελικά θα σκοτωθεί.

"..όποιο κεφάλι δε σκύβει, το κόβουν.."

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες της ταινίας που - παραδόξως - γλίτωσε τις 7 απανωτές λογοκρισίες του σεναρίου, μέχρι να καταφέρει να φτάσει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του '65 - όπου και απέσπασε βραβείο για την υπέροχη μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Μια από τις ελάχιστες ελληνικές ταινίες της εποχής που τολμούν να μιλήσουν για εργασιακή καταπίεση και συνδικαλισμό. Γυρισμένη στον πανέμορφο Μόλυβο της Λέσβου. Μοναδική ίσως εμφάνιση του πάντα γλυκύτατου Παντελή Ζερβού στο ρόλο "κακού", πανέμορφη η αξέχαστη Νίκη Τριανταφυλλίδη.


«Διχασμός» (1965)
Σκηνοθεσία: Ερρίκος Ανδρέου





Εταιρία παραγωγής: Ραβέν Φιλμ
Σκηνοθεσία: Ερρίκος Ανδρέου
Σενάριο: Πάνος Κοντέλλης , Ειρήνη Βαρδουλάκη
Μουσική σύνθεση: Γιάννης Μαρκόπουλος
Παραγωγός: Τζέιμς Πάρις
Φωτογραφία: Δημήτρης Παπακωνσταντής
Ηθοποιοί: Πέτρος Φυσσούν , Έλλη Φωτίου , Δέσπω Διαμαντίδου , Βαγγέλης Καζάν , Νίκος Ρίζος , Niki Shelby , Γιώργος Βελέντζας , Έλλη Ξανθάκη , Έλσα Ρίζου , Νίνα Κούλη , Εύα Ευαγγελίδου , Βαγγέλης Σάκαινας , Σερά Δημητριάδου
Πλοκή: Οι σφουγγαράδες προετοιμάζονται για το επόμενο ταξίδι τους. Τα περισσότερα καΐκια ανήκουν στην αρχόντισσα του νησιού, η οποία τους εκμεταλλεύεται σκληρά, μέχρι που ένας απ’ τους σφουγγαράδες, ο Κωσταντής, εξεγείρεται κατά της άπληστης κι αυταρχικής γυναίκας. Όταν η αρχόντισσα μαθαίνει ότι η μικρότερη κόρη της Θάλεια είναι ερωτευμένη με τον φίλο του Κωσταντή, τον Γιωργή, το αναπάντεχο νέο δημιουργεί βαθιά ρήξη στο σπιτικό της, και η κατάσταση παίρνει δυσάρεστη τροπή, όταν η Θάλεια ομολογεί πως στην πραγματικότητα θέλει τον Κωσταντή. Αντιστέκεται σθεναρά στη θέληση της μάνας της, η οποία την αρραβωνιάζει με τον Γιωργή, και δεν διστάζει να κλεφτεί με τον αγαπημένο της. Έτσι οι δύο φίλοι έρχονται αντιμέτωποι, ενώ βγαίνουν μαχαίρια για να ξεπλυθεί η ατίμωση. 
Νομίζω (και οι υπόλοιποι σινεφίλ θα συμφωνήσουν) η κορυφαία παρουσία του αγαπημένου πρωταγωνιστή. Υπέροχο δίδυμο με την πανέμορφη Έλλη Φωτίου (Ευαγγελία Τριγωνοπούλου ήταν, αλλά την προτιμώ με το καλλιτεχνικό της..) 
Γυρισμένος επίσης στο Μόλυβο της Λέσβου-όπως και η "Μοίρα του αθώου" του Γρηγόρη Γρηγορίου-ο "Διχασμός", το αριστούργημα του Ερρίκου Ανδρέου είναι πρώτα πρώτα μια πανέμορφη νοσταλγική αποτύπωση της παλιάς νησιωτικής Ελλάδας σε ασπρόμαυρο φιλμ: η ομορφιά ενός (δεν έχει σημασία ποιού) ελληνικού νησιού, οι χάρες της θάλασσας, η ξενοιασιά του καλοκαιριού-και την ίδια στιγμή η φτώχεια, η ανάγκη και η σκληρή δουλειά. Η ζωή των σφουγγαράδων όπως ήταν: μια διαρκής μάχη με τον κίνδυνο. "Εδώ είναι πόλεμος". Κι όχι μόνο με τη θάλασσα, αλλά-κυρίως-με την αναλγησία των δυνατών. Συγκλονιστική η Δέσπω Διαμαντίδου ως η αυταρχική "καπετάνισσα", που καταδυναστεύει τους σφουγγαράδες, τους φτωχούς, την αλλοδαπή "πόρνη" του νησιού, και προπάντων τις ίδιες τις κόρες της, που δε θέλει να "ανακατευτούν με παρακατιανούς". 
Για όλα τα δεινά λοιπόν αιτία είναι η καταπίεση: η εργασιακή-αφού εξαιτίας της καπετάνισσας όλοι πεινάνε. Η οικογενειακή-αφού οι ερωτικά στερημένες μεγαλύτερες κόρες της παρηγορούνται η μια στην αγκαλιά της άλλης-διακριτικά αλλά με σαφήνεια μια μικρή σκηνούλα υπαινίσσεται τη διαστροφική σχέση των δύο αδελφών. Και προπάντων, η ερωτική καταπίεση-που οδηγεί τη μικρή κόρη να κλέψει τη μάνα της και τους δυο φίλους να αλληλοσφαγούν. Άλλη μια φορά, δυνατό χαρτί και η μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου-με εμβόλιμα δυο κομμάτια από το "Κορίτσι με το κορδελάκι", θεατρικό του Νότη Περγιάλη που ανέβηκε περίπου την ίδια χρονιά.