A.Παπαδιαμάντη, Έμποροι των Εθνών

A.Παπαδιαμάντη, Έμποροι των Εθνών

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Καλοφάγωτο το Μνημόνιο Νο3!!!

Αφιερωμένο σε όλες τις λατρείες που μας έφεραν ως εδώ...
Δεν αδικώ τους Γερμανούς-αυτοί, ως Γερμανοί, φροντίζουν για τη Γερμανία τους...
Με τα δικά μας καμάρια τα' χω...
Και τα περίφημα σόγια τους-που δεν ίδρωσε ο απαυτός τους...
Και με όλους τους φωστήρες που τους ψήφισαν-και χωρίς να δουν καλό...
Φάτε το τώρα!!!!! Μόνο μικρές μπουκιές, το αγγούρι ως γνωστόν θέλει ρέγουλα...

Και ειδικά για τους ψηφοφόρους της τριανδρίας: για τιμωρία, κάθε πρωί δέκα σελίδες αποστήθιση από δω... http://www.thepressproject.gr/article/31148/TO-MNIMONIO-3-METFRSMENO

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Ήρωα παππού, χαίρομαι που δεν είσαι εδώ γιατί θα σε ντρεπόμουν. Θα' πρεπε να σου εξηγήσω τί απέγινε η πανέμορφη, μικρή φτωχή πατρίδα που για χάρη της πήγες τότε πιτσιρικάς να πέσεις στη φωτιά. Εσύ και μερικές χιλιάδες γελαστοί τρελοί πιτσιρικάδες με καρδιά λιονταριού σαν και σένα. Την ξεπουλάνε την πατρίδα σου, παππού. Τη βλέπεις από κει πάνω; Μας την παίρνουν. Λιγόστεψαν οι λιονταρόκαρδοι: γεμίσαμε μαυραγορίτες. Τρισχειρότερους από τους Γερμανούς. Προσευχήσου, παππού, χανόμαστε.

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Άρχισαν τα όργανα

Γιορτάστε, λοιπόν, παιδιά. Μια βδομάδα έμεινε. Μετά το σαββατοκύριακο της Κουνίστρας-γιορτή για τη λαϊκάντζα, τους παπάδες, τους θρησκόληπτους και τις αγγελοσκιαγμένες γριές-ακολουθεί επιτέλους το τριήμερο που όλοι περιμέναμε. Αρπάχτε λοιπόν τα σακιά σας και τρέχτε να μαζέψετε το ευρουλάκι που θα κατρακυλήσει ασυγκράτητο απ' άκρη σ' άκρη. Να φάει ο κάθε πεινασμένος. Κρίση σου λέει ο άλλος, και τη μάνα μας την ίδια θα χρειαστεί που λέει ο λόγος να πουλήσουμε για να βγάλουμε το ψωμάκι-ή και το χαβιαράκι-του χειμώνα. 
Προσοχή, δε γενικεύω. Αλλού ήδη αρκούνται προ πολλού στο απλό ψωμάκι-επιστήμονες, διανοούμενοι, καλλιτέχνες άλλοτε φτασμένοι στερούνται τώρα και τα απαραίτητα. Και λένε και δόξα τω Θεώ όταν υπάρχει κι αυτό το σκέτο ψωμάκι. Περιορίζομαι λοιπόν σε μας εδώ που -ακόμα- έχουμε το ψωμάκι (αλλά και το χαβιαράκι, πολλοί από μας) ακόμα δεδομένο. Στους κατοίκους "της ωραίας νήσου"-που αν συνειδητοποιούσαμε πόσο μα πόσο επιβεβαιώνουμε τα λεγόμενα του σπουδαίου και τραγικά παραγκωνισμένου από κάποιους συντοπίτες του Σκιαθίτη θα τρέχαμε να βρούμε τρύπα να κρυφτούμε για το υπόλοιπο της ζωής μας. Που αφήσαμε την περσινή χρονιά -που ήταν η χρονιά του Παπαδιαμάντη- να περάσει εντελώς στα μουγκά. Παντού αλλού στην ελληνική επικράτεια -και όχι μόνο- ο κυρ-Αλέξανδρος γιορτάστηκε και ενέπνευσε. Μόνο εδώ στην ιδιαίτερη πατρίδα του γνώρισε την πλήρη σχεδόν απαξίωση. Και μη βιαστούν κάποιοι να διαμαρτυρηθούν απαριθμώντας τις εκδηλώσεις που έγιναν προς τιμήν του: είμαι σε θέση να γνωρίζω πολύ καλά πώς ακριβώς πραγματοποιήθηκαν αυτά τα λίγα και στοιχειώδη-και ποιοί και πόσοι έβαλαν το χέρι στην τσέπη. Οι εξαιρέσεις-γιατί ευτυχώς πάντα υπάρχουν τέτοιες-ήταν λίγες και φωτεινές. Κι ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι που τον αγαπούν και τον μνημονεύουν με κάθε ευκαιρία. Αλλά ειδικά πέρυσι -έστω, για τα μάτια- έπρεπε ένα δυο ρημαδοχιλιάρικα να θυσιαστούν και για τον κατακαημένο Παπαδιαμάντη. 
Μπα, το βλέπω, έγινα γραφική. Το βουλώνω, λοιπόν. Αυτά πέρασαν. Τώρα θα βγάλουμε όλοι τρελά φράγκα: αρχίζει το πανηγύρι του ξεπουλήματος. Της μόδας το ξεπούλημα. Ο κυρ-Αλέξανδρος βλέπεις δεν είναι πιασάρικος. Βρείτε λοιπόν άλλο εμπόρευμα. Βγάλτε στο σφυρί την περιθωριοποιημένη ιδιαιτερότητα. Την κοινωνική, εργασιακή, ερωτική απομόνωση. Φορέστε στη δυστυχία ροζ φτερά και χορέψτε μαζί της σε ξέφρενους ρυθμούς: δεν πειράζει, ο φόβος της κρίσης τα επιτρέπει όλα. Τί με νοιάζει τί κάνει ο καθένας στην προσωπική του ζωή, τί με νοιάζει αν ο ίδιος θέλει να ξεφωνίσει τον εαυτό του: θα μου αφήσει εισπράξεις, αυτό έχει σημασία.
Δυο ερωτηματάκια για επιδόρπιο: τί θα γίνει όταν πάρουμε (κατόπιν εορτής) χαμπάρι ότι σ' αυτές τις δουλειές τα φράγκα μοιράζονται βάσει του νόμου της ζούγκλας: το λιοντάρι όλο το σφαχτό και οι υπόλοιποι γλείψτε τα κοκκαλάκια;;; Και το δεύτερο και φαρμακερότερο: τώρα το παίζουμε απελευθερωμένοι και υπεράνω-και υπεραμυνόμαστε του δικαιώματος να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει με το κρεβάτι του (το ότι πάμε να βγάλουμε λεφτά απ' αυτό άλλο θέμα)... Αν τυχόν αύριο έρθει το βλαστάρι μας και μας πει "μαμά και μπαμπά, ξέρετε τελικά είμαι γκέι, και πρόκειται να λάβω μέρος στο προσεχές φεστιβάλ ανοίγοντας την εκδήλωση ως "Βασίλισσα της ζούγκλας"... τότε θα αποδεχτούμε την επιθυμία του παιδιού, ή θα το σφάξουμε στο γόνατο;;;; Απλώς, ερωτώ...

Αυτά και με τις υγείες σας
Παρασκευή Κουτούμπα

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Η ντροπή της Ευρώπης: Ο Χρήστος Λεοντής μελοποιεί Günter Grass

Το ποίημα του Günter Grass Η ντροπή της Ευρώπης δημοσιεύτηκε στις 26 Μαϊου 2012 ταυτόχρονα στην Sueddeutsche Zeitung και στην Καθημερινή. Κατά την Ξένια Κουναλάκη, που υπογράφει το σχετικό άρθρο στην ελληνική εφημερίδα, ο Γερμανός νομπελίστας «απευθύνεται στην Ευρώπη και την προειδοποιεί ότι κινδυνεύει με πνευματική πενία αν αποπέμψει από τις αγκάλες της τη χώρα που τη δημιούργησε. Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αρχαιοελληνικής ωδής και με αναφορές στην Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε, τον μύθο της Αντιγόνης και το έργο του φιλέλληνα λυρικού ποιητήΧέλντερλιν, ο Grass διατρέχει την ελληνική Ιστορία, από την αρχαιότητα ως τη χούντα των συνταγματαρχών. Καταλήγει δε με την απειλή ότι η απληστία των τραπεζών, των επιτρόπων και των εγκαθέτων τους θα προκαλέσει την μήνι των ίδιων των θεών. Δίχως την Ελλάδα, η Ευρώπη θα είναι φτωχότερη, μία ήπειρος φθαρμένη και στερημένη από οποιαδήποτε πνευματικότητα.»
Ο Χρήστος Λεοντής διάβασε το ποίημα του Grass (σε ελεύθερη ελληνική απόδοση από την Πατρίτσια Αδαμοπούλου) και αποφάσισε αμέσως να το μελοποιήσει. Όπερ και εγένετο, με επόμενο βήμα την ηχογράφηση του τραγουδιού και την διανομή του σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και διαδικτυακά blogs που θα προσφέρονταν να το φιλοξενήσουν.
Έτσι, το musicpaper.gr παρουσιάζει σήμερα αυτό το ιδιαίτερο –και ανέκδοτο βεβαίως δισκογραφικά- τραγούδι του διακεκριμένου Έλληνα συνθέτη, συνυπογράφοντας το κοινωνικο-πολιτικό του μήνυμα.

Τραγουδούν: Μίλτος Πασχαλίδης, Μαρία Αναματερού, Χρήστος Λεοντής.
Απαγγέλλει ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος.
Παίζουν οι μουσικοί: Νεοκλής Νεοφυτίδης (πιάνο), Μανόλης Ανδρουλιδάκης και Αντώνης Παπαγγελής (κλασική κιθάρα), Τεό Λαζάρου (μπάσσο) και Χρήστος Πανόπουλος (κρουστά).Πηγή: musicpaper.gr

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Η σιωπή μας, ο χρυσός τους...........

Το ενημερωτικό βίντεο του Ανοιχτού Συντονιστικού Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού που προβλήθηκε στην εκδήλωση την Πέμπτη 26 Απριλίου στην πλατεία Αριστοτέλους.
Το βίντεο διατίθεται ελεύθερα για προβολή και αναδημοσίευση (άδεια creative commons : attribution, non-commercial, share-alike).
Παρακαλούμε, όπου το κοινοποιήσετε, να αναφέρετε ότι πρόκειται για δημιουργία του Ανοιχτού Συντονιστικού Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού.
Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ: http://vimeo.com/41286797/download?t=1335798303&v=95903794&s=d87b1005...
Οι μαρτυρίες των κατοίκων της Χαλκιδικής είναι αποσπάσματα από την ερευνητική ταινία "Κυνήγι Θησαυρού" (2007) (http://youtube.com/watch?v=V6mIv7YU4x4).




https://nogoldthess.espivblogs.net

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

 O Mιχαήλ Mπουλγκάκοφ γεννήθηκε το 1891. H ζωή του η ίδια είναι ένα συγκινητικό μυθιστόρημα... Eίναι η ζωή ενός μεγάλου και ανεξάρτητου πνεύματος που κατά τη διάρκεια της δημιουργικής σταδιοδρομίας του, όχι απλώς δεν έγινε κατανοητός, αλλά βασανίστηκε, περιθωριοποιήθηκε και συντρίφτηκε από τη δυσμένεια. Ένα γράμμα που έγραψε στον Στάλιν, μέσα στην απελπισία του, τον έσωσε από ακόμα μεγαλύτερες συμφορές. Eυτυχώς ένας μεγάλος έρωτας φώτισε τη ζωή του. Ωστόσο το βιβλίο του, O Δάσκαλος και η Mαργαρίτα, που τελείωσε τη χρονιά που πέθανε, το 1940, έμεινε χρόνια στο συρτάρι χωρίς να εκδοθεί, όπως και το άλλο του εξαιρετικό βιβλίο, Tο Θεατρικό Mυθιστόρημα. Σήμερα θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας. O Mπουλγκάκοφ είχε πάθος για το θέατρο και επειδή τα έργα του δεν μπορούσαν να παιχτούν, αναγκάστηκε να δουλέψει κρυφά ως βοηθός στο Θέατρο Tέχνης και στο Mπολσόι.



Άρχισε να γράφει το «Μαιτρ και Μαργαρίτα» (Мастер и Маргарита), το πιο γνωστό έργο του –στο οποίο, εκτός των άλλων, σατιρίζεται η σοβιετική κοινωνία και το λογοτεχνικό κατεστημένο της– το 1928. Το 1930 έκαψε το χειρόγραφο και, πεπεισμένος ότι δεν μπορεί να ζήσει στη Σοβιετική Ένωση εργαζόμενος ως συγγραφέας, έστειλε επιστολή στις αρχές αιτούμενος άδειας να μεταναστεύσει. Το αποτέλεσμα ήταν να του τηλεφωνήσει ο Στάλιν αυτοπροσώπως και να τον ρωτήσει αν όντως επιθυμεί να φύγει. Ο Μπουλγκάκοφ απάντησε ότι ένας ρώσος συγγραφέας δεν είναι δυνατόν να ζήσει και να δημιουργήσει μακριά από την πατρίδα. Τον επόμενο χρόνο ξανάρχισε να γράφει κρυφά το μυθιστόρημα από μνήμης. Συνέχισε να το επεξεργάζεται μέχρι τον θάνατό του. Το «Μαιτρ και Μαργαρίτα» εκδόθηκε πρώτη φορά το 1966 λογοκριμένο κατά 12%, ενώ τα κομμένα μέρη κυκλοφορούσαν κρυφά σε «σαμιζντάτ» (самиздат, χειρόγραφες κόπιες που αντιγράφονταν και πήγαιναν από χέρι σε χέρι).

«Όποιος είναι γνώστης της πέμπτης διάστασης είναι το απλούστερο πράγμα να μεγεθύνει ένα χώρο όσο θέλει. Και μάλιστα, αξιότιμη κυρία μου, ένας διάολος ξέρει ως ποια όρια! Εντούτοις, συνέχισε να φλυαρεί ο Κοροβιόφ, έχω συναντήσει ανθρώπους, που παρόλο ότι δεν είχαν ιδέα από την πέμπτη διάσταση, και όχι μόνο από την πέμπτη διάσταση αλλά και από τίποτε άλλο, κατόρθωσαν ωστόσο να σημειώσουν αληθινά θαύματα ως προς την μεγέθυνση του χώρου τους. Έτσι, παραδείγματος χάρη, ένας Μοσχοβίτης, όπως μου είπαν, αποκτώντας ένα διαμέρισμα τριών δωματίων στη συνοικία Ζεμλιανόι Βάλ, χωρίς να χρησιμοποιήσει καμιά πέμπτη διάσταση, ούτε τίποτα άλλο πέρα από το ανθρώπινο λογικό, μετέτρεψε το διαμέρισμά του στα γρήγορα σε τεσσάρι, χωρίζοντας μ’ ένα μεσότοιχο ένα απ’ τα δωμάτια.

Στη συνέχεια το αντάλλαξε με δυο χωριστά διαμερίσματα σε διαφορετικές συνοικίες της Μόσχας, το ένα τριάρι και το άλλο δυάρι. Θα συμφωνήσετε πως με τον τρόπο αυτό απέκτησε πέντε δωμάτια. Μετά αντάλλαξε το τριάρι με δυο ξεχωριστά διαμερίσματα των δύο δωματίων κι έτσι είχε στην κατοχή του, όπως βλέπετε, έξι δωμάτια τώρα, σκορπισμένα, είναι η αλήθεια, στις τέσσερις γωνιές της Μόσχας. Και την ώρα που ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει το τελευταίο και πιο λαμπρό κόλπο του, δημοσιεύοντας στην εφημερίδα αγγελία ότι αλλάζει έξι δωμάτια σε διαφορετικές περιοχές της Μόσχας μ’ ένα πεντάρι στο Ζεμλιανόι Βάλ, η δραστηριότητά του αυτή τερματίστηκε για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή του. Είναι πιθανό ότι τώρα διαθέτει κάποιο δωμάτιο, αλλά σας διαβεβαιώνω πως αυτό βρίσκεται πολύ μακριά απ’ τη Μόσχα…»

Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα, εκδ. Θεμέλιο, 1991, μτφ. Τίνα Καραγεώργη, Γιούρι Γιαννακόπουλος, επιμ. Πέτρος Ανταίος, σ. 278 (Михаил Афанасьевич Булгаков, Мастер и Маргарита, 1966/1973)
Το απόσπασμα προέρχεται από «Το πανδοχείο», το μπλογκ του Λάμπρου Σκουζάκη (http://pandoxeio.com/2010/01/10/logotexneio45/)

Άλλες πηγές:
http://www.kastaniotis.com/author/1493
http://shinecast.wordpress.com/2011/03/10/%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B3%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%86/

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Τιραμισού (κι όμως...πρόκειται για συνταγή.....)

   Μπορεί ν' ακούγεται κλισέ, "πασέ" ή δεν ξέρω τί άλλο, όμως μερικές φορές η...συνταγή για να ξανασταθεί (έστω και προσωρινά) κανείς στα πόδια του και ν' αντέξει κι άλλα δύσκολα είναι απλή-και κυρίως, κρύβεται μέσα στην κουζίνα... Αναμένοντας λοιπόν τις νέες...μειώσεις (και βέβαια, τις επικείμενες εκλογές!) είπα να γλυκάνω λίγο τους αγαπημένους οισοφάγους μ' αυτήν την αυθεντική ιταλική γεύση. Μη μου τρομάξετε κι αποφασίσετε να μη διαβάσετε παρακάτω, και πανεύκολο είναι και οικονομικότατο... Κι από πάνω θα' χετε και την ικανοποίηση ότι το φτιάξατε με τα χρυσά σας τα χεράκια... Και δεν απευθύνομαι μόνο στις κυρίες, αλλά εξίσου και στους κυρίους-σήμερα πια η κουζίνα δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός! Το "βαρύ αρσενικό" που δεν ξέρει να βράσει ούτε αυγό είναι ντεμοντέ προ πολλού... Κι ούτε θα ξοδευτείτε: ανάλογα με τα λεφτά του βγαίνει πολύ πράμα, θα τρώτε μέρες... Από γνωστό - και αξιολογότατο - μαγαζί τροφοδοσίας και κατεψυγμένων (οι Σκιαθίτες κατάλαβαν, Λένα και Γιώργο για σας δουλεύω!) πήρα ωραιότατο τυράκι καθώς και τα μπισκότα - άντε να ξοδέψετε 20 ευρώ το πολύ πολύ! Και τώρα, στο ψητό (άντε να σας δω καμάρια μου...)

   Η συνταγή - μετά από πολύ ψάξιμο και συγκρίσεις - πρέπει να πω ότι είναι αυτή καθ' αυτή η αυθεντική ιταλική συνταγή για τιραμισού. Μοναδική "παρασπονδία" αναγκαστικά εδώ θα είναι το λικέρ (γιατί ή πρέπει να χρησιμοποιήσετε ένα οποιοδήποτε λικέρ - ή αν θέλετε να είστε 100% μέσα στη συνταγή πρέπει να ψάξετε να βρείτε ιταλικό γλυκό κρασί Μαρσάλα-στην "κόκκινη" εκδοχή του, με κείνο το ιδιαίτερο κατακόκκινο, "κρεμεζί" χρώμα (κι από πού λέτε βγαίνει ο όρος "κρεμεζί";; από το αραβικό "al kirmiz", δηλαδή "ο κέρμης", δηλαδή.....το σκουληκάκι που βγάζει αυτό το κόκκινο χρώμα μέσα στο συγκεκριμένο κρασί!!) Αν λοιπόν...δυσκολεύεστε να βρείτε κρασί Μαρσάλα(!), ή αν δε σας αρέσουν τα...σκουληκάκια, βάλτε ένα απλό λικέρ, δε χάλασε ο κόσμος..........

   Και για την ιστορία: το ιταλικό όνομα του γλυκού (γιατί είναι ιταλικό αναμπάμ μπαμπαντάμ) βγαίνει απ' την έκφραση "tira mi su", δηλαδή κάτι σαν "τράβα με πάνω"-ανέβασέ με, σε ελεύθερη μετάφραση... Κι είναι πράγματι ένα κι ένα για να σας ανεβάσει-θες η ζάχαρη, θες το μπόλικο ασβέστιο, τα αυγά-κι όλα αυτά σε συνδυασμό με τον καφέ που έχει μέσα-μια δόση φτάνει για να σας ξυπνήσει για τα καλά.....


Τιραμισού 

Υλικά:
1 κιλό τυρί μασκαρπόνε
6 αυγά
1 ½ φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
2 σφηνάκια λικέρ
1 λίτρο δυνατός εσπρέσσο
60 μπισκότα σαβαγιάρ
2 βανίλιες
Κακάο σκόνη

Εκτέλεση:

   Χωρίζουμε τους κρόκους από τα ασπράδια. Χτυπάμε τους κρόκους με τη ζάχαρη και τις βανίλιες. Μόλις το μίγμα ασπρίσει, προσθέτουμε το τυρί και το 1 σφηνάκι λικέρ κι ανακατεύουμε πολύ καλά. Χτυπάμε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγκα και προσθέτουμε στο μίγμα των κρόκων ανακατεύοντας απαλά με ένα πηρούνι.

   Ετοιμάζουμε τον εσπρέσσο, τον αδειάζουμε σε βαθύ μπωλ και προσθέτουμε το δεύτερο σφηνάκι λικέρ. Βουτάμε ένα ένα τα σαβαγιάρ στον καφέ για 3-4 δευτερόλεπτα και τα τοποθετούμε το ένα δίπλα στο άλλο σε βαθύ τετράγωνο ταψάκι. Μόλις βάλουμε μια στρώση μπισκότα (το 1/3, δηλ. περίπου 20 μπισκότα) απλώνουμε από πάνω το 1/3 της κρέμας. Απλώνουμε τη δεύτερη στρώση μπισκότα, έτσι ώστε να είναι τοποθετημένα κάθετα με τα αποκάτω. Επαναλαμβάνουμε με δεύτερη στρώση κρέμας. Τοποθετούμε και την τρίτη στρώση σαβαγιάρ (ξανά κάθετα με τα αποκάτω) κι απλώνουμε στο τέλος την υπόλοιπη κρέμα ισιώνοντάς την με μια σπάτουλα. Με ένα σουρωτήρι πασπαλίζουμε από πάνω λίγο κακάο σκόνη (περίπου 2-3 κουταλάκια) ώστε να καλυφθεί όλη η επιφάνεια με κακάο. Αφήνουμε στη συντήρηση του ψυγείου για 4 ώρες πριν σερβίρουμε.
Ιδού και το έργο των χειρών μου... Με το παρντόν κιόλας, δε φημίζομαι για φωτογραφίσεις τιραμισού (και μάλιστα με το κινητό και μάλιστα στον πάγκο της κουζίνας) αλλά κοπιάστε να δοκιμάσετε κι ίσως αλλάξετε γνώμη....)


Να το κι από μέσα... Προσωπικά, αυτό που με "στέλνει" είναι η αντίθεση της παχιάς κρέμας με το μαλακό, πικρούτσικο μπισκοτάκι (που' χει νοτίσει από τον πικρό καφέ!).............μμμμμμμμμμμμμμμμμ

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

"Shit high..... and watch!!!"


Θέλετε να πάρετε κι άλλη χαρά;.... Για διαβάστε εδώ...
«ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ ΜΕΤΡΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ
2012 - 2015»

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

"Ο Αμερικάνος": Μια ιστορία αγάπης και ξενιτιάς

Η ιδιαίτερη θεατρική παράσταση-πρόταση της "ηθικόν ακμαιότατον" με τίτλο "Ο Αμερικάνος", με σκηνοθέτη-φωτιστή-ερμηνευτή τον "άνθρωπο-ορχήστρα" Θανάση Σαράντο, που είναι βασισμένη στο ομότιτλο αριστουργηματικό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, κλείνει την επιτυχή τριετή πορεία της έχοντας ταξιδέψει και σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα, και παρουσιάζεται για μία ακόμα τελευταία παράσταση στο Black Box του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης", την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στις 19:00...

Σκηνοθεσία-Ερμηνεία- Φωτισμοί: Θανάσης Σαράντος

Ο «Αμερικάνος» είναι ένας Έλληνας μετανάστης, που ύστερα από 25 χρόνια επιστρέφει στο νησί του και δεν τον αναγνωρίζει κανείς. Περιπλανάται μόνος στην αποβάθρα του λιμανιού και τριγυρνά στα σοκάκια της μικρής συνοικίας και στα χαλάσματα του πατρικού σπιτιού του. Το μόνο που τον κάνει να συνεχίζει να ελπίζει, είναι ο έρωτας: η ελπίδα ότι η αγαπημένη του ίσως είναι ακόμα εκεί και τον περιμένει. Ακριβώς όπως ο Οδυσσέας, που γύρισε για να ξαναβρεί τη χαμένη του Ιθάκη στα μάτια της πιστής του Πηνελόπης...

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

(Πηγή: www.monopoli.gr)

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Αρπάξατε μεθοδικά -και νομότυπα, σαν καλοί δικηγορίσκοι- όσα περισσότερα μπορούσατε, εκμεταλλευτήκατε πρόσωπα, σύνολα, αδυναμίες και καταστάσεις, κοροϊδέψατε αφελείς, διώξατε έξυπνους, τσαλακώσατε ιδεολογίες, βιάσατε συνειδήσεις, ξεπουλήσατε τη χώρα που σας γέννησε, που φτωχαίνει μέρα με τη μέρα από σπουδαίους ανθρώπους -τους υπόλοιπους τους διώξατε ήδη εσείς- χορέψατε χρόνια ολόκληρα πάνω στις πλάτες αυτών που σας ανέβασαν εκεί που είστε, και τώρα τους ληστεύετε ό,τι τους έχει απομείνει... Όχι ψήφους τώρα πια, μόνο βόλια και βιτριόλι! Πάρτε ό,τι άλλο είναι να πάρετε και στα τσακίδια μια ώρα αρχύτερα.... Σας σιχάθηκε η ψυχή μου...

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Στην ψυχή του Αλέξανδρου (τρισάγιο για τον Παπαδιαμάντη)

Σε μια γωνιά του καφενέ μάτια βασιλεμένα
Απ’τον καπνό του ναργιλέ κι από του λιβανιού
Να αραδιάζεις σε παλιά χαρτιά κιτρινιασμένα
Μαύρα ψηφιά ψαλτάδικα, σκαλίσματα του νου

Γι’ ανθρώπων πάθια να μιλάς, της πίκρας το φεγγάρι
Του κύματος τα ονείρατα, της λίμνης το νερό
Να ξεμπερδέψεις προσπαθείς του κόσμου το κουβάρι
Μα άλλα πάθια μυστικά πως σκέφτεσαι θαρρώ

Σαν αμαρτίας φάντασμα ο άλλος εαυτός σου 
Σέρνει ξωπίσω του ξωθιές, στοιχειά κι αερικά
Όση δεν έζησες ζωή βαθιά βρυχάται εντός σου 
Και πού να την ξαγορευτείς, για να’βρεις γιατρειά;

Λάμα παλιά στα σωθικά που σ’έχει μακελέψει
Και στης Φαρμακολύτριας την αργυρή ποδιά
Προσπέφτεις κάθε σούρουπο να σε γιατροπορέψει
Να’ταν να βγει – μα να μη βγει, αφού γλυκοπονά…

Φύγαν τα ρόδα της χαράς, μείναν τ’αγκάθια μόνο
Και ξεψυχήσαν οι ξωθιές στα χείλια της πηγής
Και συ, τρελέ, που λαχταράς της μαχαιριάς τον πόνο
Ζήσε και πέθανε μ’αυτόν, και δω μην ξαναρθείς…

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν' αλλάξεις:
Oργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν' αλλάξουμε.


                                                       Μπέρτολντ Μπρεχτ