Η ντροπή της Ευρώπης: Ο Χρήστος Λεοντής μελοποιεί Günter Grass

Το ποίημα του Günter Grass Η ντροπή της Ευρώπης δημοσιεύτηκε στις 26 Μαϊου 2012 ταυτόχρονα στην Sueddeutsche Zeitung και στην Καθημερινή. Κατά την Ξένια Κουναλάκη, που υπογράφει το σχετικό άρθρο στην ελληνική εφημερίδα, ο Γερμανός νομπελίστας «απευθύνεται στην Ευρώπη και την προειδοποιεί ότι κινδυνεύει με πνευματική πενία αν αποπέμψει από τις αγκάλες της τη χώρα που τη δημιούργησε. Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αρχαιοελληνικής ωδής και με αναφορές στην Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε, τον μύθο της Αντιγόνης και το έργο του φιλέλληνα λυρικού ποιητήΧέλντερλιν, ο Grass διατρέχει την ελληνική Ιστορία, από την αρχαιότητα ως τη χούντα των συνταγματαρχών. Καταλήγει δε με την απειλή ότι η απληστία των τραπεζών, των επιτρόπων και των εγκαθέτων τους θα προκαλέσει την μήνι των ίδιων των θεών. Δίχως την Ελλάδα, η Ευρώπη θα είναι φτωχότερη, μία ήπειρος φθαρμένη και στερημένη από οποιαδήποτε πνευματικότητα.»
Ο Χρήστος Λεοντής διάβασε το ποίημα του Grass (σε ελεύθερη ελληνική απόδοση από την Πατρίτσια Αδαμοπούλου) και αποφάσισε αμέσως να το μελοποιήσει. Όπερ και εγένετο, με επόμενο βήμα την ηχογράφηση του τραγουδιού και την διανομή του σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και διαδικτυακά blogs που θα προσφέρονταν να το φιλοξενήσουν.

Έτσι, το musicpaper.gr παρουσιάζει σήμερα αυτό το ιδιαίτερο –και ανέκδοτο βεβαίως δισκογραφικά- τραγούδι του διακεκριμένου Έλληνα συνθέτη, συνυπογράφοντας το κοινωνικο-πολιτικό του μήνυμα.

Τραγουδούν: Μίλτος Πασχαλίδης, Μαρία Αναματερού, Χρήστος Λεοντής.
Απαγγέλλει ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος.
Παίζουν οι μουσικοί: Νεοκλής Νεοφυτίδης (πιάνο), Μανόλης Ανδρουλιδάκης και Αντώνης Παπαγγελής (κλασική κιθάρα), Τεό Λαζάρου (μπάσσο) και Χρήστος Πανόπουλος (κρουστά).Πηγή: musicpaper.gr

Η σιωπή μας, ο χρυσός τους...........

Το ενημερωτικό βίντεο του Ανοιχτού Συντονιστικού Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού που προβλήθηκε στην εκδήλωση την Πέμπτη 26 Απριλίου στην πλατεία Αριστοτέλους.
Το βίντεο διατίθεται ελεύθερα για προβολή και αναδημοσίευση (άδεια creative commons : attribution, non-commercial, share-alike).
Παρακαλούμε, όπου το κοινοποιήσετε, να αναφέρετε ότι πρόκειται για δημιουργία του Ανοιχτού Συντονιστικού Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού.
Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ: http://vimeo.com/41286797/download?t=1335798303&v=95903794&s=d87b1005...
Οι μαρτυρίες των κατοίκων της Χαλκιδικής είναι αποσπάσματα από την ερευνητική ταινία "Κυνήγι Θησαυρού" (2007) (http://youtube.com/watch?v=V6mIv7YU4x4).




https://nogoldthess.espivblogs.net

Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

 O Mιχαήλ Mπουλγκάκοφ γεννήθηκε το 1891. H ζωή του η ίδια είναι ένα συγκινητικό μυθιστόρημα... Eίναι η ζωή ενός μεγάλου και ανεξάρτητου πνεύματος που κατά τη διάρκεια της δημιουργικής σταδιοδρομίας του, όχι απλώς δεν έγινε κατανοητός, αλλά βασανίστηκε, περιθωριοποιήθηκε και συντρίφτηκε από τη δυσμένεια. Ένα γράμμα που έγραψε στον Στάλιν, μέσα στην απελπισία του, τον έσωσε από ακόμα μεγαλύτερες συμφορές. Eυτυχώς ένας μεγάλος έρωτας φώτισε τη ζωή του. Ωστόσο το βιβλίο του, O Δάσκαλος και η Mαργαρίτα, που τελείωσε τη χρονιά που πέθανε, το 1940, έμεινε χρόνια στο συρτάρι χωρίς να εκδοθεί, όπως και το άλλο του εξαιρετικό βιβλίο, Tο Θεατρικό Mυθιστόρημα. Σήμερα θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας. O Mπουλγκάκοφ είχε πάθος για το θέατρο και επειδή τα έργα του δεν μπορούσαν να παιχτούν, αναγκάστηκε να δουλέψει κρυφά ως βοηθός στο Θέατρο Tέχνης και στο Mπολσόι.



Άρχισε να γράφει το «Μαιτρ και Μαργαρίτα» (Мастер и Маргарита), το πιο γνωστό έργο του –στο οποίο, εκτός των άλλων, σατιρίζεται η σοβιετική κοινωνία και το λογοτεχνικό κατεστημένο της– το 1928. Το 1930 έκαψε το χειρόγραφο και, πεπεισμένος ότι δεν μπορεί να ζήσει στη Σοβιετική Ένωση εργαζόμενος ως συγγραφέας, έστειλε επιστολή στις αρχές αιτούμενος άδειας να μεταναστεύσει. Το αποτέλεσμα ήταν να του τηλεφωνήσει ο Στάλιν αυτοπροσώπως και να τον ρωτήσει αν όντως επιθυμεί να φύγει. Ο Μπουλγκάκοφ απάντησε ότι ένας ρώσος συγγραφέας δεν είναι δυνατόν να ζήσει και να δημιουργήσει μακριά από την πατρίδα. Τον επόμενο χρόνο ξανάρχισε να γράφει κρυφά το μυθιστόρημα από μνήμης. Συνέχισε να το επεξεργάζεται μέχρι τον θάνατό του. Το «Μαιτρ και Μαργαρίτα» εκδόθηκε πρώτη φορά το 1966 λογοκριμένο κατά 12%, ενώ τα κομμένα μέρη κυκλοφορούσαν κρυφά σε «σαμιζντάτ» (самиздат, χειρόγραφες κόπιες που αντιγράφονταν και πήγαιναν από χέρι σε χέρι).

«Όποιος είναι γνώστης της πέμπτης διάστασης είναι το απλούστερο πράγμα να μεγεθύνει ένα χώρο όσο θέλει. Και μάλιστα, αξιότιμη κυρία μου, ένας διάολος ξέρει ως ποια όρια! Εντούτοις, συνέχισε να φλυαρεί ο Κοροβιόφ, έχω συναντήσει ανθρώπους, που παρόλο ότι δεν είχαν ιδέα από την πέμπτη διάσταση, και όχι μόνο από την πέμπτη διάσταση αλλά και από τίποτε άλλο, κατόρθωσαν ωστόσο να σημειώσουν αληθινά θαύματα ως προς την μεγέθυνση του χώρου τους. Έτσι, παραδείγματος χάρη, ένας Μοσχοβίτης, όπως μου είπαν, αποκτώντας ένα διαμέρισμα τριών δωματίων στη συνοικία Ζεμλιανόι Βάλ, χωρίς να χρησιμοποιήσει καμιά πέμπτη διάσταση, ούτε τίποτα άλλο πέρα από το ανθρώπινο λογικό, μετέτρεψε το διαμέρισμά του στα γρήγορα σε τεσσάρι, χωρίζοντας μ’ ένα μεσότοιχο ένα απ’ τα δωμάτια.

Στη συνέχεια το αντάλλαξε με δυο χωριστά διαμερίσματα σε διαφορετικές συνοικίες της Μόσχας, το ένα τριάρι και το άλλο δυάρι. Θα συμφωνήσετε πως με τον τρόπο αυτό απέκτησε πέντε δωμάτια. Μετά αντάλλαξε το τριάρι με δυο ξεχωριστά διαμερίσματα των δύο δωματίων κι έτσι είχε στην κατοχή του, όπως βλέπετε, έξι δωμάτια τώρα, σκορπισμένα, είναι η αλήθεια, στις τέσσερις γωνιές της Μόσχας. Και την ώρα που ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει το τελευταίο και πιο λαμπρό κόλπο του, δημοσιεύοντας στην εφημερίδα αγγελία ότι αλλάζει έξι δωμάτια σε διαφορετικές περιοχές της Μόσχας μ’ ένα πεντάρι στο Ζεμλιανόι Βάλ, η δραστηριότητά του αυτή τερματίστηκε για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή του. Είναι πιθανό ότι τώρα διαθέτει κάποιο δωμάτιο, αλλά σας διαβεβαιώνω πως αυτό βρίσκεται πολύ μακριά απ’ τη Μόσχα…»

Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα, εκδ. Θεμέλιο, 1991, μτφ. Τίνα Καραγεώργη, Γιούρι Γιαννακόπουλος, επιμ. Πέτρος Ανταίος, σ. 278 (Михаил Афанасьевич Булгаков, Мастер и Маргарита, 1966/1973)
Το απόσπασμα προέρχεται από «Το πανδοχείο», το μπλογκ του Λάμπρου Σκουζάκη (http://pandoxeio.com/2010/01/10/logotexneio45/)

Άλλες πηγές:
http://www.kastaniotis.com/author/1493
http://shinecast.wordpress.com/2011/03/10/%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B3%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%86/

Τιραμισού (κι όμως...πρόκειται για συνταγή.....)

   Μπορεί ν' ακούγεται κλισέ, "πασέ" ή δεν ξέρω τί άλλο, όμως μερικές φορές η...συνταγή για να ξανασταθεί (έστω και προσωρινά) κανείς στα πόδια του και ν' αντέξει κι άλλα δύσκολα είναι απλή-και κυρίως, κρύβεται μέσα στην κουζίνα... Αναμένοντας λοιπόν τις νέες...μειώσεις (και βέβαια, τις επικείμενες εκλογές!) είπα να γλυκάνω λίγο τους αγαπημένους οισοφάγους μ' αυτήν την αυθεντική ιταλική γεύση. Μη μου τρομάξετε κι αποφασίσετε να μη διαβάσετε παρακάτω, και πανεύκολο είναι και οικονομικότατο... Κι από πάνω θα' χετε και την ικανοποίηση ότι το φτιάξατε με τα χρυσά σας τα χεράκια... Και δεν απευθύνομαι μόνο στις κυρίες, αλλά εξίσου και στους κυρίους-σήμερα πια η κουζίνα δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός! Το "βαρύ αρσενικό" που δεν ξέρει να βράσει ούτε αυγό είναι ντεμοντέ προ πολλού... Κι ούτε θα ξοδευτείτε: ανάλογα με τα λεφτά του βγαίνει πολύ πράμα, θα τρώτε μέρες... Από γνωστό - και αξιολογότατο - μαγαζί τροφοδοσίας και κατεψυγμένων (οι Σκιαθίτες κατάλαβαν, Λένα και Γιώργο για σας δουλεύω!) πήρα ωραιότατο τυράκι καθώς και τα μπισκότα - άντε να ξοδέψετε 20 ευρώ το πολύ πολύ! Και τώρα, στο ψητό (άντε να σας δω καμάρια μου...)

   Η συνταγή - μετά από πολύ ψάξιμο και συγκρίσεις - πρέπει να πω ότι είναι αυτή καθ' αυτή η αυθεντική ιταλική συνταγή για τιραμισού. Μοναδική "παρασπονδία" αναγκαστικά εδώ θα είναι το λικέρ (γιατί ή πρέπει να χρησιμοποιήσετε ένα οποιοδήποτε λικέρ - ή αν θέλετε να είστε 100% μέσα στη συνταγή πρέπει να ψάξετε να βρείτε ιταλικό γλυκό κρασί Μαρσάλα-στην "κόκκινη" εκδοχή του, με κείνο το ιδιαίτερο κατακόκκινο, "κρεμεζί" χρώμα (κι από πού λέτε βγαίνει ο όρος "κρεμεζί";; από το αραβικό "al kirmiz", δηλαδή "ο κέρμης", δηλαδή.....το σκουληκάκι που βγάζει αυτό το κόκκινο χρώμα μέσα στο συγκεκριμένο κρασί!!) Αν λοιπόν...δυσκολεύεστε να βρείτε κρασί Μαρσάλα(!), ή αν δε σας αρέσουν τα...σκουληκάκια, βάλτε ένα απλό λικέρ, δε χάλασε ο κόσμος..........

   Και για την ιστορία: το ιταλικό όνομα του γλυκού (γιατί είναι ιταλικό αναμπάμ μπαμπαντάμ) βγαίνει απ' την έκφραση "tira mi su", δηλαδή κάτι σαν "τράβα με πάνω"-ανέβασέ με, σε ελεύθερη μετάφραση... Κι είναι πράγματι ένα κι ένα για να σας ανεβάσει-θες η ζάχαρη, θες το μπόλικο ασβέστιο, τα αυγά-κι όλα αυτά σε συνδυασμό με τον καφέ που έχει μέσα-μια δόση φτάνει για να σας ξυπνήσει για τα καλά.....

Τιραμισού 

Υλικά:
1 κιλό τυρί μασκαρπόνε
6 αυγά
1 ½ φλιτζάνι ζάχαρη άχνη
2 σφηνάκια λικέρ
1 λίτρο δυνατός εσπρέσσο
60 μπισκότα σαβαγιάρ
2 βανίλιες
Κακάο σκόνη

Εκτέλεση:

   Χωρίζουμε τους κρόκους από τα ασπράδια. Χτυπάμε τους κρόκους με τη ζάχαρη και τις βανίλιες. Μόλις το μίγμα ασπρίσει, προσθέτουμε το τυρί και το 1 σφηνάκι λικέρ κι ανακατεύουμε πολύ καλά. Χτυπάμε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγκα και προσθέτουμε στο μίγμα των κρόκων ανακατεύοντας απαλά με ένα πηρούνι.

   Ετοιμάζουμε τον εσπρέσσο, τον αδειάζουμε σε βαθύ μπωλ και προσθέτουμε το δεύτερο σφηνάκι λικέρ. Βουτάμε ένα ένα τα σαβαγιάρ στον καφέ για 3-4 δευτερόλεπτα και τα τοποθετούμε το ένα δίπλα στο άλλο σε βαθύ τετράγωνο ταψάκι. Μόλις βάλουμε μια στρώση μπισκότα (το 1/3, δηλ. περίπου 20 μπισκότα) απλώνουμε από πάνω το 1/3 της κρέμας. Απλώνουμε τη δεύτερη στρώση μπισκότα, έτσι ώστε να είναι τοποθετημένα κάθετα με τα αποκάτω. Επαναλαμβάνουμε με δεύτερη στρώση κρέμας. Τοποθετούμε και την τρίτη στρώση σαβαγιάρ (ξανά κάθετα με τα αποκάτω) κι απλώνουμε στο τέλος την υπόλοιπη κρέμα ισιώνοντάς την με μια σπάτουλα. Με ένα σουρωτήρι πασπαλίζουμε από πάνω λίγο κακάο σκόνη (περίπου 2-3 κουταλάκια) ώστε να καλυφθεί όλη η επιφάνεια με κακάο. Αφήνουμε στη συντήρηση του ψυγείου για 4 ώρες πριν σερβίρουμε.

Ιδού και το έργο των χειρών μου... Με το παρντόν κιόλας, δε φημίζομαι για φωτογραφίσεις τιραμισού (και μάλιστα με το κινητό και μάλιστα στον πάγκο της κουζίνας) αλλά κοπιάστε να δοκιμάσετε κι ίσως αλλάξετε γνώμη....)

Να το κι από μέσα... Προσωπικά, αυτό που με "στέλνει" είναι η αντίθεση της παχιάς κρέμας με το μαλακό, πικρούτσικο μπισκοτάκι (που' χει νοτίσει από τον πικρό καφέ!).............μμμμμμμμμμμμμμμμμ

"Shit high..... and watch!!!"

Θέλετε να πάρετε κι άλλη χαρά;.... Για διαβάστε εδώ...

ΣΧΕΔΙΟ   ΝΟΜΟΥ

«ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ ΜΕΤΡΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ

2012 - 2015»

"Ο Αμερικάνος": Μια ιστορία αγάπης και ξενιτιάς

Η ιδιαίτερη θεατρική παράσταση-πρόταση της "ηθικόν ακμαιότατον" με τίτλο "Ο Αμερικάνος", με σκηνοθέτη-φωτιστή-ερμηνευτή τον "άνθρωπο-ορχήστρα" Θανάση Σαράντο, που είναι βασισμένη στο ομότιτλο αριστουργηματικό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, κλείνει την επιτυχή τριετή πορεία της έχοντας ταξιδέψει και σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα, και παρουσιάζεται για μία ακόμα τελευταία παράσταση στο Black Box του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης", την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στις 19:00...

Σκηνοθεσία-Ερμηνεία- Φωτισμοί: Θανάσης Σαράντος

Ο «Αμερικάνος» είναι ένας Έλληνας μετανάστης, που ύστερα από 25 χρόνια επιστρέφει στο νησί του και δεν τον αναγνωρίζει κανείς. Περιπλανάται μόνος στην αποβάθρα του λιμανιού και τριγυρνά στα σοκάκια της μικρής συνοικίας και στα χαλάσματα του πατρικού σπιτιού του. Το μόνο που τον κάνει να συνεχίζει να ελπίζει, είναι ο έρωτας: η ελπίδα ότι η αγαπημένη του ίσως είναι ακόμα εκεί και τον περιμένει. Ακριβώς όπως ο Οδυσσέας, που γύρισε για να ξαναβρεί τη χαμένη του Ιθάκη στα μάτια της πιστής του Πηνελόπης...

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

(Πηγή: www.monopoli.gr)

Αρπάξατε μεθοδικά -και νομότυπα, σαν καλοί δικηγορίσκοι- όσα περισσότερα μπορούσατε, εκμεταλλευτήκατε πρόσωπα, σύνολα, αδυναμίες και καταστάσεις, κοροϊδέψατε αφελείς, διώξατε έξυπνους, τσαλακώσατε ιδεολογίες, βιάσατε συνειδήσεις, ξεπουλήσατε τη χώρα που σας γέννησε, που φτωχαίνει μέρα με τη μέρα από σπουδαίους ανθρώπους -τους υπόλοιπους τους διώξατε ήδη εσείς- χορέψατε χρόνια ολόκληρα πάνω στις πλάτες αυτών που σας ανέβασαν εκεί που είστε, και τώρα τους ληστεύετε ό,τι τους έχει απομείνει... Όχι ψήφους τώρα πια, μόνο βόλια και βιτριόλι! Πάρτε ό,τι άλλο είναι να πάρετε και στα τσακίδια μια ώρα αρχύτερα.... Σας σιχάθηκε η ψυχή μου...

Στην ψυχή του Αλέξανδρου (τρισάγιο για τον Παπαδιαμάντη)

Σε μια γωνιά του καφενέ μάτια βασιλεμένα

Απ’τον καπνό του ναργιλέ κι από του λιβανιού

Να αραδιάζεις σε παλιά χαρτιά κιτρινιασμένα

Μαύρα ψηφιά ψαλτάδικα, σκαλίσματα του νου

Γι’ ανθρώπων πάθια να μιλάς, της πίκρας το φεγγάρι

Του κύματος τα ονείρατα, της λίμνης το νερό

Να ξεμπερδέψεις προσπαθείς του κόσμου το κουβάρι

Μα άλλα πάθια μυστικά πως σκέφτεσαι θαρρώ

Σαν αμαρτίας φάντασμα ο άλλος εαυτός σου 

Σέρνει ξωπίσω του ξωθιές, στοιχειά κι αερικά

Όση δεν έζησες ζωή βαθιά βρυχάται εντός σου 

Και πού να την ξαγορευτείς, για να’βρεις γιατρειά;

Λάμα παλιά στα σωθικά που σ’έχει μακελέψει

Και στης Φαρμακολύτριας την αργυρή ποδιά

Προσπέφτεις κάθε σούρουπο να σε γιατροπορέψει

Να’ταν να βγει – μα να μη βγει, αφού γλυκοπονά…

Φύγαν τα ρόδα της χαράς, μείναν τ’αγκάθια μόνο

Και ξεψυχήσαν οι ξωθιές στα χείλια της πηγής

Και συ, τρελέ, που λαχταράς της μαχαιριάς τον πόνο

Ζήσε και πέθανε μ’αυτόν, και δω μην ξαναρθείς…

Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν' αλλάξεις:
Oργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν' αλλάξουμε.

                                                       Μπέρτολντ Μπρεχτ

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη "Η Φαρμακολύτρια"

"Ὄνειρο στὸ Κῦμα": ο Παπαδιαμάντης στη Βέροια

"Όνειρο στο Κύμα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Κυριακή 16 Οκτωβρίου, Χώρος Τεχνών, Βέροια

100 χρόνια από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, 

η παράσταση "Όνειρο στο Κύμα" από το Φεστιβάλ Αθηνών 2011, 

στο Χώρο Τεχνών Βέροιας, Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011, 9.00 μ.μ.

Σκηνοθεσία – Ερμηνεία

Θανάσης Σαράντος 

Σκηνικά – Κοστούμια

Εύα Μανιδάκη

Σχεδιασμός φωτισμών

Σάκης Μπιρμπίλης

Μουσική - σχεδιασμός ήχων

Λάμπρος Πηγούνης

Kινηματογραφικές προβολές

Θανάσης Σαράντος

Εμφανίζονται στο βίντεο

Μοσχούλα

Kαλλιόπη Σίμου

Βοσκόπουλο

Μιχάλης Θεοφάνους

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2011, ΗΘΙΚΟΝ ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΝ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Θανάσης Σαράντος καταπιάνεται με το Όνειρο στο κύμα, ένα από τα κορυφαία έργα του συγγραφέα και το πρώτο διήγημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο οποίο υπάρχει περιγραφή γυμνού.

Η ιστορία της γνωριμίας του νεαρού βοσκού με τη Μοσχούλα μιλάει για τη νεανική ξεγνοιασιά, τη βουκολική απλότητα και την ευτυχία μες στη φύση, αποκαλύπτοντας παράλληλα έναν τραυματικό και ανολοκλήρωτο έρωτα, σε μια παράσταση όπου η δραματοποιημένη αφήγηση σμίγει με την κινηματογραφική εικόνα, για να μεταφέρει στο κοινό την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του παπαδιαμαντικού έργου.

Με την υποστήριξη του Μουσείου “Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη”

ΚΡΙΤΙΚΗ

Η παράσταση του «Ονείρου στο κύμα» μας ενδιαφέρει, όχι μόνο γιατί έγινε από αληθινή αγάπη προς τον Σκιαθίτη ποιητή, αλλά και γιατί προσπαθεί να ανοίξει τον κατεστημένο τρόπο ασκητικής παρουσίασής του με περισσότερο ευρηματικά σκηνικά μέσα. Ένας μονόλογος γεμάτος από την παρήχηση του έρωτα, από το υγρό του στοιχείο και την πανίσχυρη αθωότητά του. Μια ερμηνεία γεμάτη από τον βουβό νόστο του αστικού συμβιβασμού.Σαν μυστικό, το όνειρο στο κύμα γίνεται, αντί για πηγή ενοχής, ενθύμηση ελευθερίας και διέξοδος προς μια άλλη ζωή, χαμένη πια και μακρινή, ζωντανή όμως στα όνειρά μας. Μέσα στη λιμνοθάλασσα που πλημμυρίζει το ταπεινό του γραφειάκι (σκηνικά και κοστούμια της Εύας Μανιδάκη), ο Θανάσης Σαράντος πλέκει την ιστορία του μικρού βοσκού που έζησε σε μια νύχτα την ερωτική αποθέωση.

Γρηγόρης Ιωαννίδης , ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Την αιωνιότητα...για μια στιγμή πλάι σου

Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε, αγάπη μου,
μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου, είναι να 'χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα, είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.

Την αγάπη μας αύριο, θα τη διαβάζουν τα παιδιά στα σχολικά βιβλία, πλάι στα ονόματα των άστρων και τα καθήκοντα των συντρόφων.

Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα ,
θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.

Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα,
σα δυο νύχτες έρωτα, μες στον εμφύλιο πόλεμο.

Α! ναι, ξέχασα να σου πω, πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα, γιατί σ' αγαπώ.

Κλείσε το σπίτι. Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί και προχώρα. Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ, εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων. Σ' όποιο μέρος της γης, σ' όποια ώρα,
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για ένα καινούργιο κόσμο... εκεί θα σε περιμένω, αγάπη μου!

Τάσος Λειβαδίτης

"Όνειρο στο Κύμα": ο Παπαδιαμάντης στο Φεστιβάλ Αθηνών

Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011
Θανάσης Σαράντος / Όνειρο στο κύμα
του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

(100 ΧΡΟΝΙΑ από το θάνατο του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ)

18-20 Ιουλίου , 21.00 και 23.00 (διπλές παραστάσεις)
Πειραιώς 260, Κτίριο Ε

Σκηνοθεσία -- Ερμηνεία
Θανάσης Σαράντος

Σκηνικά -- Κοστούμια
Εύα Μανιδάκη

Μουσική - σχεδιασμός ήχων
Λάμπρος Πηγούνης

Kινηματογραφικές προβολές
Θανάσης Σαράντος

Εμφανίζονται:
Μοσχούλα
Kαλλιόπη Σίμου
Βοσκόπουλο
Μιχάλης Θεοφάνους

Σχεδιασμός φωτισμών
Σάκης Μπιρμπίλης

Επιμέλεια κίνησης
Kαλλιόπη Σίμου

Βοηθός σκηνοθέτη
Μάρκος Τσούμας

Βοηθός σκηνογράφου
Eλίνα Λούκου

Επεξεργασία εικόνας
Arctic pictures

Φωτογραφία
Γαβριήλ Τζάφκας
Νίκος Χαλδούτας
Βασίλης Μεντόγιαννης

Μοντάζ
Αντώνης Γασπαρινάτος

Μουσικός
Μαρία Παπαθανασίου, φλογέρα

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Θανάσης Σαράντος καταπιάνεται με το Όνειρο στο κύμα, ένα από τα κορυφαία έργα του συγγραφέα και το πρώτο διήγημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο οποίο υπάρχει περιγραφή γυμνού.

Η ιστορία της γνωριμίας του νεαρού βοσκού με τη Μοσχούλα μιλάει για τη νεανική ξεγνοιασιά, τη βουκολική απλότητα και την ευτυχία μες στη φύση, αποκαλύπτοντας παράλληλα έναν τραυματικό και ανολοκλήρωτο έρωτα, σε μια παράσταση όπου η δραματοποιημένη αφήγηση σμίγει με την κινηματογραφική εικόνα, για να μεταφέρει στο κοινό την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του παπαδιαμαντικού έργου.

Με την υποστήριξη του Μουσείου "Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη" και του Δήμου Σκιάθου.

χορηγός κινηματογραφικού εξοπλισμού marni films
χορηγός επικοινωνίας Galaxy FM

Θανάσης Σαράντος: "Όνειρο στο κύμα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011
Θανάσης Σαράντος / Όνειρο στο κύμα
του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

(100 ΧΡΟΝΙΑ από το θάνατο του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ)

18-20 Ιουλίου , 21.00 και 23.00 (διπλές παραστάσεις)
Πειραιώς 260, Κτίριο Ε

Σκηνοθεσία -- Ερμηνεία
Θανάσης Σαράντος

Σκηνικά -- Κοστούμια
Εύα Μανιδάκη

Μουσική - σχεδιασμός ήχων
Λάμπρος Πηγούνης

Kινηματογραφικές προβολές
Θανάσης Σαράντος

Εμφανίζονται
Μοσχούλα
Kαλλιόπη Σίμου
Βοσκοπούλο
Μιχάλης Θεοφάνους

Σχεδιασμός φωτισμών
Σάκης Μπιρμπίλης

Επιμέλεια κίνησης
Kαλλιόπη Σίμου

Βοηθός σκηνοθέτη
Μάρκος Τσούμας

Βοηθός σκηνογράφου
Eλίνα Λούκου

Επεξεργασία εικόνας
Arctic pictures

Φωτογραφία
Γαβριήλ Τζάφκας
Νίκος Χαλδούτας
Βασίλης Μεντόγιαννης

Μοντάζ
Αντώνης Γασπαρινάτος

Μουσικός
Μαρία Παπαθανασίου, φλογέρα

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Θανάσης Σαράντος καταπιάνεται με το Όνειρο στο κύμα, ένα από τα κορυφαία έργα του συγγραφέα και το πρώτο διήγημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο οποίο υπάρχει περιγραφή γυμνού.

Η ιστορία της γνωριμίας του νεαρού βοσκού με τη Μοσχούλα μιλάει για τη νεανική ξεγνοιασιά, τη βουκολική απλότητα και την ευτυχία μες στη φύση, αποκαλύπτοντας παράλληλα έναν τραυματικό και ανολοκλήρωτο έρωτα, σε μια παράσταση όπου η δραματοποιημένη αφήγηση σμίγει με την κινηματογραφική εικόνα, για να μεταφέρει στο κοινό την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του παπαδιαμαντικού έργου.

Με την υποστήριξη του Μουσείου "Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη" και του Δήμου Σκιάθου.

χορηγός κινηματογραφικού εξοπλισμού marni films
χορηγός επικοινωνίας Galaxy FM

Θανάσης Σαράντος: "Όνειρο στο κύμα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Πληροφορίες εδώ

"Δαρμοί και πόνοι στα δάχτυλα του Παπαδιαμάντη…"

(πηγή: "Πινακίδες Από Κερί" (http://waxtablets.blogspot.com))

Ένα συγκλονιστικό "φανταστικό" αφήγημα-που το ανακάλυψα τυχαία στη "θάλασσα" της blog-όσφαιρας-ένα από κείνα τα σπάνιας και αμύθητης ομορφιάς κοχύλια από τα οποία βρίθει αυτή η θάλασσα-και που δείχνουν περίτρανα πως ούτε η ζωή σταματάει, ούτε η αληθινή τέχνη πέθανε, ούτε η ανθρώπινη ευαισθησία ήταν ποτέ πολυτέλεια-ειδικά μάλιστα στους σκοτεινούς καιρούς. Δάκρυσα από χαρά βλέποντας τη Σκιάθο μου-αυτή που αγαπάω-να ζει και να αγαπιέται από τόσους, που ούτε να φανταστώ μπορούσα, συγκλονίστηκα βλέποντας πόσοι πολλοί είναι οι φίλοι οι γκαρδιακοί του κυρ-Αλέξανδρου, που-ηλιθιωδώς-εμείς τα ανίψια του και δισέγγονά του τον είχαμε για λησμονημένο.

Λεονάρντο ντα Βίντσι: Χέρια
Πηγή εικόνας

"Γύρω στις τέσσερις ξημερώματα, ένα πρωινό του Γενάρη του 2011 ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης φάνηκε να περπατά στο πεζοδρόμιο της Ιπποκράτους, στο ύψος της Καλλιδρομίου. Τον είδε ο ένοπλος φρουρός που έκανε περιπολία έξω από το αστυνομικό τμήμα -  φρούριο της περιοχής και δεν τον αναγνώρισε. Φυσικό θα πείτε, ο φρουρός ήταν δεν ήταν είκοσι χρονών πού να τον ξέρει για να αναρωτηθεί τι δουλειά είχε ο Παπαδιαμάντης τέτοια ώρα μπροστά του. Και τον ίδιο τον Παπαδιαμάντη να ρωτούσες δεν θα ήταν δυνατόν εκείνη τη στιγμή να το εξηγήσει, γιατί είχε χάσει τη μνήμη του. Μη ξέροντας λοιπόν ποιος είναι, δεν ήταν δυνατόν να δώσει εξηγήσεις για το πώς βρέθηκε εκεί, ελαφρά μεθυσμένος…αλλά τελείως ακίνδυνος. Ο φρουρός έπρεπε βέβαια να προσέχει- ούτως ή άλλως υπήρχε και δεύτερος συνάδελφος στο φυλάκιο επί της Καλλιδρομίου –  αρματωμένος σαν αστακός και αυτός. Έτσι τον παρατηρούσε με το βλέμμα  - να ακουμπά στον τοίχο και να κοιτά γύρω του -   χωρίς να μετακινηθεί και χωρίς σχεδόν να ανησυχήσει.

Θα έπρεπε άραγε να ανησυχήσει κανείς με την εμφάνιση του Παπαδιαμάντη στην Καλλιδρομίου τέτοια ώρα και τέτοια εποχή; θα έπρεπε σίγουρα εφ’ όσον βεβαιωμένο ήταν ότι  ο Παπαδιαμάντης είχε φύγει από τη ζωή εδώ και εκατό τόσα χρόνια...Εγώ που το γράφω αυτό το ξέρω και παραξενεύομαι.   Μπορώ να δηλώσω ωστόσο -   με  μια βεβαιότητα που δεν επιδέχεται άλλες αποδείξεις -  ότι ήταν αυτός στα σίγουρα  και ότι στεκόταν εκεί έχοντας χάσει τη μνήμη του…Για την ακρίβεια δεν υπήρχαν  κενές  περιοχές στον μυαλό του από  όπου να  είχε σβηστεί κάθε ανάμνηση. Δεν συνειδητοποιούσε  δηλαδή μια έλλειψη,  αλλά μια υπερπληθώρα αναμνήσεων. Κατακλυζόταν διαρκώς από ασύνδετες εικόνες και  ήχους, ένα ατμόπλοιο να αναχωρεί για Μασσαλία, παιδιά να ψάλλουν τα κάλλαντα των Φώτων, και μια αλλόκοτη επιγραφή στον τάφο μιας γυναίκας στην Αγγλία " Also Georgiana, wife of the above " (1)  του προκαλούσε μια ανησυχία για τη μητέρα του που δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομά της και στους κανόνες του παιχνιδιού ήταν να μην πρέπει  να του το θυμίσω, ούτε το όνομά της ούτε βέβαια ήταν της παρούσης να αναφερθούν αυτά για τον άνεμο  και τη βροχή που δέρνει το σκοτεινό τρυγόνι…Ένας ψίθυρος συνομιλιών βούιζαν στο εσωτερικό του μυαλού του και προκαλούσαν και σε μένα σύγχυση και ζάλη εκείνη τη στιγμή αλλά και μια απίστευτη υπερδιέγερση και συναίσθηση ότι   ζω μια εξαιρετική στιγμή στη ζωή μου. Ένα αλλόκοτο παιχνίδι του χρόνου και της μνήμης,  με μοναδικό μάρτυρα τον ένοπλο φρουρό στην Ιπποκράτους γωνία Καλλιδρομίου. Απέναντί μου ο Παπαδιαμάντης, με σάρκα και οστά να έχει χάσει το δρόμο. Τον πλησίασα και με κοίταξε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια, βρισκόταν ολοσχερώς βυθισμένος σε ένα λαγούμι αναμνήσεων όπου δεν μπορούσε να βρει την άκρη…και μου είχε δοθεί η χάρις να βρίσκομαι εκεί και να τον βλέπω…

«Vite, vite…nous excitons la curiosite du public…» (2)  μου μίλησε πρώτα εκείνος και γέλασα κοιτώντας το ένοπλο κοινό μας που άρχισε να περπατά προς το μέρος μας…αρχίσαμε κι οι δυο να γελάμε δυνατά, ανόητα, νευρικά…που σηκώθηκε και ο άλλος από το φυλάκιο και βρεθήκαμε ώσπου να πεις κύμινο μέσα στο κτίριο της ασφάλειας στην Καλλιδρομίου και φυσικά εκείνος δεν θυμόταν ποιος ήταν και δεν είχε ταυτότητα κι εγώ δεν τολμούσα να πω στον αστυνομικό που μας κοίταζε άγρια τι ακριβώς είχε συμβεί, αφού ούτε εγώ μπορούσα να το καταλάβω και αν το έλεγα θα νόμιζαν ότι τους κοροιδεύω…

Μας είπαν να αδιάσουμε τις τσέπες μας και εκείνος άρχισε να βγάζει πενηνταράκια του Όθωνα που ο φρουρός  κοιτούσε έκπληκτος, ένα μικρό μολύβι μάρκας  "schwan" και μια σβούρα με σπάγκο…

Εγώ δεν είχα τίποτε...δεν είχα τσέπες και δεν είχα μαζί μου ταυτότητα αλλά αυτό δεν ήταν σοβαρό, κανείς δεν έδωσε σημασία ούτε μας απείλησε γιατί ήταν η ώρα που είχαν φέρει σουβλάκια από απέναντι και μας έκλεισαν σε ένα κελί μαζί μέχρι να μας ανακρίνουν…

Πρέπει να πάω στη Γαλλία,  μου είπε…έχω κάτι να κάνω εκεί…

Από τη συζήτησή μας κατάλαβα ότι θεωρούσε ότι ήταν ναυτικός  και έπρεπε να τακτοποιήσει μια υπόθεση με την κόρη ενός στενού του φίλου που ζούσε στη Χάβρη…Μου είπε ότι καταγόταν από τη Σμύρνη και από ένα νεανικό λάθος, είχε παρασυρθεί από τις συκοφαντίες είχε διαλύσει τον αρραβώνα του. Έκτοτε είχε μείνει ανύπανδρος έως τα πενήντα του…και τώρα έπρεπε να ταξιδέψει στη Γαλλία, εξάπαντος

Μετά μίλησε για κάτι εκλογές στο νησί και πώς είχαν πειθαναγκάσει τον πατέρα του να τον αρραβωνιάσει με κάποιαν που δεν ήθελε…Δεν ρώτησα ποιο νησί αλλά εθεωρείτο αυτονόητο…

Μετά με ρώτησε αν έχω καπνό για  να στρίψει τσιγάρο…δεν είχα, λυπόμουν πολύ δεν πειράζει μου είπε και μετά το ξέχασε και στάθηκε λίγο σιωπηλός…

Στο κτίριο υπήρχε μια τηλεόραση που έπαιζε στη διαπασών…οι φρουροί μας είχαν ξεχάσει…Ανέφερε μου είπε πως έχει φοιτήσει σε στρατιωτική σχολή και δεν είναι η πρώτη φορά που τον συλλαμβάνουν, έχει κάνει φυλακή στην Αγία Πετρούπολη και πώς η Καινή Διαθήκη που είχε μαζί του τον έκανε να αντλεί όλη τη δύναμη για να αντέξει...

Ο λιχανός της δεξιάς μου έχει δαρμούς και πόνους, και δυο άλλα μου δάκτυλα πάσχουσιν σκλήρυνσιν του δέρματος. Η μέση μου πονεί…

Άπλωσε σεμνά τα χέρια του στα γόνατά του και είδα τα δάκτυλά του…

Καθαρά, μαλακά…γιατί μου το έλεγε αυτό;

Τον ενοχλούσε η τηλεόραση αλλά δεν ήθελε να παραπονεθεί… έκλεισα με τα χέρια του τα αυτιά του και με κοίταξε στα μάτια…σαν να μου έλεγε δεν αντέχω την κακοφωνία δεν αντέχω, δεν αντέχω, βγάλε με από εδώ…Τι να εξηγήσω σε αυτούς τους ανθρώπους…
Γίνεται μια εκδήλωση για μένα στον Παρνασσό είπε μετά…

Ο τρόπος που μιλούσε δεν μου άφηνε το περιθώριο να καταλάβω αν είχε συναίσθηση του πόσο εξωφρενικό ήταν αυτό που μας είχε συμβεί. Κάποια στιγμή ξέχασε την εκδήλωση, ξέχασε το ταξίδι και θυμήθηκε μια καταπάτηση αγρού και τη διαμάχη και πώς είχε ο ίδιος εμπλακεί στις μηνύσεις εφ’ όσον ήταν απόφοιτος της νομικής…μετά είπε όχι δεν ήταν απόφοιτος - δευτεροετής ήταν -  αλλά δεν ήταν η νομική…ναι η σχολή μηχανικών του υπενθύμισα…όχι η  φιλοσοφική μου είπε…

Μετά είπε για τους πνεύμονές του που πονούν και κάνει αιμοπτύσεις…και όλη την ώρα σκεφτόμουν  ενώ κοίταζα μια νυχτοπεταλούδα να πετάει στη λάμπα του κρατητηρίου δεν σκεφτόμουν δηλαδή,  κάποιος είχε βάλει στο μυαλό μου μια φράση, "οι νύχτες του πέφτουν στην καρδιά μας σαν γιασεμί" …και κάτι για την αμαρτία…ότι μπορούσαμε να περπατήσουμε χωρίς βάρος χωρίς αμαρτία…

Μεταξύ ανθρωπίνης και θείας δικαιοσύνης,  είπε εκείνος κοιτώντας με στα μάτια…

Τη θυμηθήκατε η Φραγκογιαννού τελικά,  του είπα…

Όχι για το Ρασκόλνικοφ μιλώ απάντησε…του έπιασα τότε τα χέρια, αυτό πιστέψτε με έγινε και θυμάμαι το άγγιγμα…ζεστά... στεγνά…αυτή τη φορά ένιωσα το πονεμένο δέρμα στα δάκτυλα και θυμηθήκαμε και το Γιωργή και την Αρχοντούλα και το τυφλό παιχνίδι των δαχτύλων…τότε που έπαιζαν αυτή με τα δυο της χέρια και αυτός με το δάχτυλό του…και γέλασα  και παραλίγο να πω «δω μου φωτίτσα – έλα παραπανίτσα»  και  αυτός δεν αντέδρασε καθόλου στο χαμόγελο και κατάλαβα ότι ενώ αγαπά το Θερβάντες τον Ντίκενς και τον Σέξπηρ έχει παρασυρθεί στους λαβυρίνθους του Ντοστογιέφσκι…

«περί τας αρχάς Ιουλίου, εσπέραν τινά υπερβαλλόντως θερμήν, νέος τις εξήλθεν εκ του μικρού μετ’ επίπλων θαλάμου, όν κατείχεν υπό την στέγην μεγάλης πεντωρόφου οικίας εν τη οδώ Σ…, και βραδέως με αναποφάσιστον ήθος διευθύνθη προς την γέφυραν Κ…» (3)

Ο φρουρός με φώναξε και μου είπε ότι μπορώ να φύγω…έγινε εξακρίβωση…

Τι θα γίνει με τον…είπα χωρίς να μπορώ να ξεστομίσω το όνομά του…

Εκείνος κρατούσε το κεφάλι του στα δυο του χέρια και δεν φαινόταν να νοιάζεται…
Γίνεται έρευνα για μια γριά που τη λήστεψαν και τη δολοφόνησαν  μου είπε ο φρουρός…υπερβολικά εξομολογητικός θα έλεγα…

Πώς να φύγω και να τον αφήσω…

με κοίταξε και μου είπε, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι ξέρω  ότι αυτή η σκηνή είχε παιχτεί ξανά στην ιστορία, τα λόγια του Ιησού προς τον Βαπτιστή, που είπε και ο Ντοστογιέφσκι τότε που  απευθυνόταν στην απαρηγόρητή σύζυγό του λίγο πριν πεθάνει…

Αφέσου, "άφες άρτι"…

Το χέρι του μετέωρο στον αέρα…δεν με άφησε να τον αγγίξω για δεύτερη φορά…

Και ο φρουρός με έβγαλε από το κρατητήριο.  Κατηφόρισα την Ιπποκράτους…ξημέρωνε…οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να μαζεύονται στις στάσεις των λεωφορείων για να πάνε στις δουλειές τους…και δεν με ενοχλούσαν οι εξατμίσεις των λεωφορείων…η μέρα μου ελαφριά σαν γιασεμί…

(1) "και η Γεωργιάνα, σύζυγος του ως άνω" από τις Μεγάλες Προσδοκίες του Ντίκενς

(2) Γρήγορα, γρήγορα...ερεθίζουμε την περιέργεια του κοινού  (βλ. Υστερόγραφο γ)

(3) Αρχή από το "Έγκλημα και Τιμωρία" του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, μετάφραση Αλ. Παπαδιαμάντη

ΥΓ
α) Το 2001 εντοπίστηκαν σε ένα χαρτοκιβώτιο πεταμένο στα σκουπίδια στην Καλλιδρομίου σχολικά τετράδια του Παπαδιαμάντη, ανέκδοτες επιστολές του και ένα μικρό μολυβάκι μάρκας  schwan. Σε μια από τις επιστολές που απευθύνεται προς την οικογένεια του ανηψιού του αναφέρει ότι θα ήθελε πολύ να κάνει ένα ταξίδι στη Γαλλία.
(πρβλ το δικτυακό τόπο του ΕΛΙΑ:http://www.elia.org.gr/pages.fds?pagecode=08.02.03&langid=1#)
Τη φράση:
β) "Ο λιχανός της δεξιάς μου έχει δαρμούς και πόνους, και δυο άλλα μου δάκτυλα πάσχουσιν σκλήρυνσιν του δέρματος. Η μέση μου πονεί…" τη γράφει στο φίλο του Γιάννη Βλαχογιάννη που τον πιέζει να κάνει πιο γρήγορα με τη μετάφραση του έργου του Ντοστογιέφσκι "¨Εγκλημα και Τιμωρία". 

(http://mkaragiannis.blogspot.com/2007/12/blog-post_17.html)

Τη μετάφραση την έκανε από τα γαλλικά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιδεόγραμμα. 

Από αυτή τη μετάφραση είναι και το παράθεμα: "περί τας αρχάς Ιουλίου"

γ) "Nous excitons la curiosite du public"... μαρτυρεί ο Παύλος Νιρβάνας ότι το είπε ο Παπαδιαμάντης, 

στα γαλλικά, όταν αποφάσισε τελικά να φωτογραφηθεί..."

Πηγή εικόνας & περιγραφής: "Ιστορία μιας φωτογραφίας του Παπαδιαμάντη: Παύλος Νιρβάνας"

(πηγή: "Πινακίδες Από Κερί" (http://waxtablets.blogspot.com))

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα "Τα μάγια της πεταλούδας"

Απόψε, Τρίτη 7 Ιουνίου 2011

στις 9:15 μμ, στο θέατρο Μπούρτζι

με τους λιλιπούτειους ηθοποιούς

του1ου τμήματος του 3ου Νηπιαγωγείου Σκιάθου...

Σπίτι-Μουσείο Αλ.Παπαδιαμάντη: Το Blog

Το Σπίτι-Μουσείο Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο αποκτά το δικό του ιστολόγιο...

http://mouseiopapadiamanti.blogspot.com/

Ζάππειο, Γιορτή Βιβλίου-Επίσκεψη στο σπίτι του Παπαδιαμάντη

Παρασκευή 20 Μαΐου, 21:00 μ.μ.:
Νοερή επίσκεψη στο σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Η Διευθύντρια του Μουσείου Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο, κα Αθηνά Παπαγεωργίου, θα παρουσιάσει με λόγο και εικόνα το ιστορικό του Μουσείου. Ο θεολόγος και συγγραφέας κ. Δημήτρης Μαυρόπουλος θα διαβάσει αποσπάσματα από “Τα βασανάκια” και “Από την
αγάπη στον γκρεμνό” και ο ηθοποιός κ. Θανάσης Σαράντος απόσπασμα από το διήγημα “Έρως, θέρος”.