tag:blogger.com,1999:blog-88923754306607006682012-03-12T01:41:18.350-07:00Για όσα αγαπημένα ξέχασες στο μαγαζάκι της Οδού Ονείρων...Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.comBlogger1021100tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-59199839155398332332012-02-17T02:40:00.001-08:002012-02-17T02:41:34.269-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/OZ3-tC73HM0?fs=1" width="459"></iframe></div><br /><div style="text-align: center;">Θέλετε να πάρετε κι άλλη χαρά;.... Για διαβάστε εδώ...</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><a href="http://www.eter.gr/2012-02-09_Efarmostikos_nomos_sxolia1__1_.pdf" target="_blank"><b><span style="font-size: large;">ΣΧΕΔΙΟ &nbsp; ΝΟΜΟΥ</span></b></a></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">«ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ ΜΕΤΡΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ </span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">2012 - 2015»</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-5919983915539833233?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-62337984863884672082012-01-27T03:28:00.000-08:002012-01-27T03:29:47.302-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Η ιδιαίτερη θεατρική παράσταση-πρόταση της "ηθικόν ακμαιότατον" με τίτλο "<a href="http://www.monopoli.gr/city-guide/theater/theater-categories/item/109908-%CE%9F-%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%95%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85-%CE%97%CE%B8%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD-%CE%91%CE%BA%CE%BC%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BD">Ο Αμερικάνος</a>", με σκηνοθέτη-φωτιστή-ερμηνευτή τον "άνθρωπο-ορχήστρα" Θανάση Σαράντο, που είναι βασισμένη στο ομότιτλο αριστουργηματικό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, κλείνει την επιτυχή τριετή πορεία της έχοντας ταξιδέψει και σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα, και παρουσιάζεται για μία ακόμα τελευταία παράσταση στο Black Box του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης", την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στις 19:00...<br /><div><br />Σκηνοθεσία-Ερμηνεία- Φωτισμοί: Θανάσης Σαράντος<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-FuS_jZMVtO0/TyKI92L6tgI/AAAAAAAAAjA/CH1r551g1_g/s1600/IMG_9735.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="426" src="http://2.bp.blogspot.com/-FuS_jZMVtO0/TyKI92L6tgI/AAAAAAAAAjA/CH1r551g1_g/s640/IMG_9735.jpg" width="640" /></a></div><br />Ο «Αμερικάνος» είναι ένας Έλληνας μετανάστης, που ύστερα από 25 χρόνια επιστρέφει στο νησί του και δεν τον αναγνωρίζει κανείς. Περιπλανάται μόνος στην αποβάθρα του λιμανιού και τριγυρνά στα σοκάκια της μικρής συνοικίας και στα χαλάσματα του πατρικού σπιτιού του. Το μόνο που τον κάνει να συνεχίζει να ελπίζει, είναι ο έρωτας: η ελπίδα ότι η αγαπημένη του ίσως είναι ακόμα εκεί και τον περιμένει. Ακριβώς όπως ο Οδυσσέας, που γύρισε για να ξαναβρεί τη χαμένη του Ιθάκη στα μάτια της πιστής του Πηνελόπης...<br /><br />Ολόκληρο το άρθρο&nbsp;<a href="http://www.monopoli.gr/THEATRE-NEWS-MORE/item/111127-%CE%A6%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-3-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85-,-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE-29-%CE%99%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85" target="_blank">εδώ</a><br /><br /><i>(Πηγή: www.monopoli.gr)</i></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-6233798486388467208?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-925227655752500822012-01-25T00:29:00.001-08:002012-01-25T00:29:31.439-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">Αρπάξατε μεθοδικά -και νομότυπα, σαν καλοί δικηγορίσκοι- όσα περισσότερα μπορούσατε, εκμεταλλευτήκατε πρόσωπα, σύνολα, αδυναμίες και καταστάσεις, κοροϊδέψατε αφελείς, διώξατε έξυπνους, τσαλακώσατε ιδεολογίες, βιάσατε συνειδήσεις, ξεπουλήσατε τη χώρα που σας γέννησε, που φτωχαίνει μέρα με τη μέρα από σπουδαίους ανθρώπους -τους υπόλοιπους τους διώξατε ήδη εσείς- χορέψατε χρόνια ολόκληρα πάνω στις πλάτες αυτών που σας ανέβασαν εκεί που είστε, και τώρα τους ληστεύετε ό,τι τους έχει απομείνει... Όχι ψήφους τώρα πια, μόνο βόλια και βιτριόλι! Πάρτε ό,τι άλλο είναι να πάρετε και στα τσακίδια μια ώρα αρχύτερα.... Σας σιχάθηκε η ψυχή μου...</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-92522765575250082?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-30924813887908978152012-01-02T09:26:00.000-08:002012-01-02T09:26:51.292-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-OngMQN8iWsU/TwHowwSCu7I/AAAAAAAAAi0/Bn5xWznBsK0/s1600/%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="472" src="http://3.bp.blogspot.com/-OngMQN8iWsU/TwHowwSCu7I/AAAAAAAAAi0/Bn5xWznBsK0/s640/%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582.JPG" width="640" /></a></div><div style="text-align: center;">Σε μια γωνιά του καφενέ μάτια βασιλεμένα</div><div style="text-align: center;">Απ’τον καπνό του ναργιλέ κι από του λιβανιού</div><div style="text-align: center;">Να αραδιάζεις σε παλιά χαρτιά κιτρινιασμένα</div><div style="text-align: center;">Μαύρα ψηφιά ψαλτάδικα, σκαλίσματα του νου</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Γι’ ανθρώπων πάθια να μιλάς, της πίκρας το φεγγάρι</div><div style="text-align: center;">Του κύματος τα ονείρατα, της λίμνης το νερό</div><div style="text-align: center;">Να ξεμπερδέψεις προσπαθείς του κόσμου το κουβάρι</div><div style="text-align: center;">Μα άλλα πάθια μυστικά πως σκέφτεσαι θαρρώ</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Σαν αμαρτίας φάντασμα ο άλλος εαυτός σου&nbsp;</div><div style="text-align: center;">Σέρνει ξωπίσω του ξωθιές, στοιχειά κι αερικά</div><div style="text-align: center;">Όση δεν έζησες ζωή βαθιά βρυχάται εντός σου&nbsp;</div><div style="text-align: center;">Και πού να την ξαγορευτείς, για να’βρεις γιατρειά;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Λάμα παλιά στα σωθικά που σ’έχει μακελέψει</div><div style="text-align: center;">Και στης Φαρμακολύτριας την αργυρή ποδιά</div><div style="text-align: center;">Προσπέφτεις κάθε σούρουπο να σε γιατροπορέψει</div><div style="text-align: center;">Να’ταν να βγει – μα να μη βγει, αφού γλυκοπονά…</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Φύγαν τα ρόδα της χαράς, μείναν τ’αγκάθια μόνο</div><div style="text-align: center;">Και ξεψυχήσαν οι ξωθιές στα χείλια της πηγής</div><div style="text-align: center;">Και συ, τρελέ, που λαχταράς της μαχαιριάς τον πόνο</div><div style="text-align: center;">Ζήσε και πέθανε μ’αυτόν, και δω μην ξαναρθείς…</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-3092481388790897815?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-53616778936335729322012-01-01T12:18:00.000-08:002012-01-01T12:19:10.756-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b><span style="font-size: large;">Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν' αλλάξεις: </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">Oργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση. </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά. </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία. </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου. </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">την πραγματικότητα ν' αλλάξουμε.</span></b><br /><i><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b></i><br /><div style="text-align: left;"><i><b><span style="font-size: large;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Μπέρτολντ Μπρεχτ</span></b></i></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-5361677893633572932?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-37048585909316920062011-12-21T12:53:00.000-08:002011-12-21T12:53:27.508-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/HRfKTbsWwSk/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HRfKTbsWwSk&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="640" height="532" src="http://www.youtube.com/v/HRfKTbsWwSk&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-3704858590931692006?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-3948721762533426722011-10-31T13:45:00.001-07:002011-10-31T13:45:00.244-07:00<iframe title="Greektube Video" width="560" height="340" src="http://www.greektube.org/gtplayer.php?id=159398&autostart=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-394872176253342672?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-48076665674169487062011-09-28T13:08:00.000-07:002011-09-29T12:20:36.750-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/uSLB9xVlWhQ/0.jpg" height="532" width="640"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uSLB9xVlWhQ&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="640" height="532" src="http://www.youtube.com/v/uSLB9xVlWhQ&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div style="text-align: center;">"Όνειρο στο Κύμα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη</div><div style="text-align: center;">Κυριακή 16 Οκτωβρίου, Χώρος Τεχνών, Βέροια</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">100 χρόνια από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη,&nbsp;</div><div style="text-align: center;">η παράσταση "Όνειρο στο Κύμα" από το Φεστιβάλ Αθηνών 2011,&nbsp;</div><div style="text-align: center;">στο Χώρο Τεχνών Βέροιας, Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011, 9.00 μ.μ.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Σκηνοθεσία – Ερμηνεία</div><div style="text-align: center;">Θανάσης Σαράντος&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Σκηνικά – Κοστούμια</div><div style="text-align: center;">Εύα Μανιδάκη</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Σχεδιασμός φωτισμών</div><div style="text-align: center;">Σάκης Μπιρμπίλης</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Μουσική - σχεδιασμός ήχων</div><div style="text-align: center;">Λάμπρος Πηγούνης</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Kινηματογραφικές προβολές</div><div style="text-align: center;">Θανάσης Σαράντος</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Εμφανίζονται στο βίντεο</div><div style="text-align: center;">Μοσχούλα</div><div style="text-align: center;">Kαλλιόπη Σίμου</div><div style="text-align: center;">Βοσκόπουλο</div><div style="text-align: center;">Μιχάλης Θεοφάνους</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2011, ΗΘΙΚΟΝ ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΝ</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;">ΠΕΡΙΛΗΨΗ</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Θανάσης Σαράντος καταπιάνεται με το Όνειρο στο κύμα, ένα από τα κορυφαία έργα του συγγραφέα και το πρώτο διήγημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο οποίο υπάρχει περιγραφή γυμνού.</div><div style="text-align: left;">Η ιστορία της γνωριμίας του νεαρού βοσκού με τη Μοσχούλα μιλάει για τη νεανική ξεγνοιασιά, τη βουκολική απλότητα και την ευτυχία μες στη φύση, αποκαλύπτοντας παράλληλα έναν τραυματικό και ανολοκλήρωτο έρωτα, σε μια παράσταση όπου η δραματοποιημένη αφήγηση σμίγει με την κινηματογραφική εικόνα, για να μεταφέρει στο κοινό την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του παπαδιαμαντικού έργου.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">Με την υποστήριξη του Μουσείου “Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη”</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ΚΡΙΤΙΚΗ</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">Η παράσταση του «Ονείρου στο κύμα» μας ενδιαφέρει, όχι μόνο γιατί έγινε από αληθινή αγάπη προς τον Σκιαθίτη ποιητή, αλλά και γιατί προσπαθεί να ανοίξει τον κατεστημένο τρόπο ασκητικής παρουσίασής του με περισσότερο ευρηματικά σκηνικά μέσα. Ένας μονόλογος γεμάτος από την παρήχηση του έρωτα, από το υγρό του στοιχείο και την πανίσχυρη αθωότητά του. Μια ερμηνεία γεμάτη από τον βουβό νόστο του αστικού συμβιβασμού.Σαν μυστικό, το όνειρο στο κύμα γίνεται, αντί για πηγή ενοχής, ενθύμηση ελευθερίας και διέξοδος προς μια άλλη ζωή, χαμένη πια και μακρινή, ζωντανή όμως στα όνειρά μας. Μέσα στη λιμνοθάλασσα που πλημμυρίζει το ταπεινό του γραφειάκι (σκηνικά και κοστούμια της Εύας Μανιδάκη), ο Θανάσης Σαράντος πλέκει την ιστορία του μικρού βοσκού που έζησε σε μια νύχτα την ερωτική αποθέωση.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">Γρηγόρης Ιωαννίδης , ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-4807666567416948706?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-3278095107361206002011-09-18T14:05:00.000-07:002011-09-28T14:18:49.252-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-IcY-LBkkhIc/TnZdGnhQJOI/AAAAAAAAAdk/NTHx7pv9jlk/s1600/%25CE%25A4%25CE%25BF+%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AF%25CF%2584%25CF%2583%25CE%25B9+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CF%2584%25CE%25BF+%25CF%2580%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-IcY-LBkkhIc/TnZdGnhQJOI/AAAAAAAAAdk/NTHx7pv9jlk/s640/%25CE%25A4%25CE%25BF+%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AF%25CF%2584%25CF%2583%25CE%25B9+%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9+%25CF%2584%25CE%25BF+%25CF%2580%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B9.jpg" width="480" /></a></div>Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε, αγάπη μου,<br />μη χάσεις το θάρρος σου.<br />Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου, είναι να 'χει καρδιά.<br />Μα η πιο μεγάλη ακόμα, είναι όταν χρειάζεται<br />να παραμερίσει την καρδιά του.<br /><br />Την αγάπη μας αύριο, θα τη διαβάζουν τα παιδιά στα σχολικά βιβλία, πλάι στα ονόματα των άστρων και τα καθήκοντα των συντρόφων.<br /><br /><div>Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα ,<br />θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.<br /><br />Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα,<br />σα δυο νύχτες έρωτα, μες στον εμφύλιο πόλεμο.<br /><br />Α! ναι, ξέχασα να σου πω, πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα, γιατί σ' αγαπώ.<br /><br />Κλείσε το σπίτι. Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί και προχώρα. Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ, εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων. Σ' όποιο μέρος της γης, σ' όποια ώρα,<br />εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για ένα καινούργιο κόσμο... εκεί θα σε περιμένω, αγάπη μου!<br /><br /><div style="text-align: right;">Τάσος Λειβαδίτης</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/6XcVRPrXJ-4/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6XcVRPrXJ-4&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/6XcVRPrXJ-4&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, sans-serif; font-size: x-small;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, sans-serif; font-size: x-small;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><br /></span></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-327809510736120600?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-34019208941559452182011-07-06T23:42:00.000-07:002011-07-06T23:42:31.068-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/7L8E5YCkEFw/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/7L8E5YCkEFw&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/7L8E5YCkEFw&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px;"><u><br /></u></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px;"><u>Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011</u></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px;">Θανάσης Σαράντος / Όνειρο στο κύμα<br />του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη<br /><br />(100 ΧΡΟΝΙΑ από το θάνατο του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ)<br /><br />18-20 Ιουλίου ,&nbsp;21.00&nbsp;και 23.00 (διπλές παραστάσεις)<br />Πειραιώς 260, Κτίριο Ε<br /><br />Σκηνοθεσία -- Ερμηνεία<br />Θανάσης Σαράντος<br /><br />Σκηνικά -- Κοστούμια<br />Εύα Μανιδάκη<br /><br />Μουσική - σχεδιασμός ήχων<br />Λάμπρος Πηγούνης<br /><br />Kινηματογραφικές προβολές<br />Θανάσης Σαράντος<br /><br />Εμφανίζονται:<br />Μοσχούλα<br />Kαλλιόπη Σίμου<br />Βοσκόπουλο<br />Μιχάλης Θεοφάνους<br /><br />Σχεδιασμός φωτισμών<br />Σάκης Μπιρμπίλης<br /><br />Επιμέλεια κίνησης<br />Kαλλιόπη Σίμου<br /><br />Βοηθός σκηνοθέτη<br />Μάρκος Τσούμας<br /><br />Βοηθός σκηνογράφου<br />Eλίνα Λούκου<br /><br />Επεξεργασία εικόνας<br />Arctic pictures<br /><br />Φωτογραφία<br />Γαβριήλ Τζάφκας<br />Νίκος Χαλδούτας<br />Βασίλης Μεντόγιαννης<br /><br />Μοντάζ<br />Αντώνης Γασπαρινάτος<br /><br />Μουσικός<br />Μαρία Παπαθανασίου, φλογέρα<br /><br />Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Θανάσης Σαράντος καταπιάνεται με το Όνειρο στο κύμα, ένα από τα κορυφαία έργα του συγγραφέα και το πρώτο διήγημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο οποίο υπάρχει περιγραφή γυμνού.<br /><br />Η ιστορία της γνωριμίας του νεαρού βοσκού με τη Μοσχούλα μιλάει για τη νεανική ξεγνοιασιά, τη βουκολική απλότητα και την ευτυχία μες στη φύση, αποκαλύπτοντας παράλληλα έναν τραυματικό και ανολοκλήρωτο έρωτα, σε μια παράσταση όπου η δραματοποιημένη αφήγηση σμίγει με την κινηματογραφική εικόνα, για να μεταφέρει στο κοινό την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του παπαδιαμαντικού έργου.<br /><br />Με την υποστήριξη του Μουσείου "Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη" και του Δήμου Σκιάθου.<br /><br />χορηγός κινηματογραφικού εξοπλισμού marni films<br />χορηγός επικοινωνίας Galaxy FM</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-3401920894155945218?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-68860038566398164342011-06-25T10:01:00.000-07:002011-06-25T10:01:38.497-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-6c6f30977caec81" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v5.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D06c6f30977caec81%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1333769280%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D33BBEA540E159A477B46898E5B1104427ABD216.1383FA929F143C438F62D9D5AC4E121B9721B519%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D6c6f30977caec81%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DTlqO4B8unIBvmOt5Stqm5FdDCUk&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v5.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D06c6f30977caec81%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1333769280%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D33BBEA540E159A477B46898E5B1104427ABD216.1383FA929F143C438F62D9D5AC4E121B9721B519%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D6c6f30977caec81%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DTlqO4B8unIBvmOt5Stqm5FdDCUk&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px;">Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px;">Θανάσης Σαράντος / Όνειρο στο κύμα<br />του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη<br /><br />(100 ΧΡΟΝΙΑ από το θάνατο του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ)<br /><br />18-20 Ιουλίου ,&nbsp;21.00&nbsp;και 23.00 (διπλές παραστάσεις)<br />Πειραιώς 260, Κτίριο Ε<br /><br />Σκηνοθεσία -- Ερμηνεία<br />Θανάσης Σαράντος<br /><br />Σκηνικά -- Κοστούμια<br />Εύα Μανιδάκη<br /><br />Μουσική - σχεδιασμός ήχων<br />Λάμπρος Πηγούνης<br /><br />Kινηματογραφικές προβολές<br />Θανάσης Σαράντος<br /><br />Εμφανίζονται<br />Μοσχούλα<br />Kαλλιόπη Σίμου<br />Βοσκοπούλο<br />Μιχάλης Θεοφάνους<br /><br />Σχεδιασμός φωτισμών<br />Σάκης Μπιρμπίλης<br /><br />Επιμέλεια κίνησης<br />Kαλλιόπη Σίμου<br /><br />Βοηθός σκηνοθέτη<br />Μάρκος Τσούμας<br /><br />Βοηθός σκηνογράφου<br />Eλίνα Λούκου<br /><br />Επεξεργασία εικόνας<br />Arctic pictures<br /><br />Φωτογραφία<br />Γαβριήλ Τζάφκας<br />Νίκος Χαλδούτας<br />Βασίλης Μεντόγιαννης<br /><br />Μοντάζ<br />Αντώνης Γασπαρινάτος<br /><br />Μουσικός<br />Μαρία Παπαθανασίου, φλογέρα<br /><br />Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Θανάσης Σαράντος καταπιάνεται με το Όνειρο στο κύμα, ένα από τα κορυφαία έργα του συγγραφέα και το πρώτο διήγημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο οποίο υπάρχει περιγραφή γυμνού.<br /><br />Η ιστορία της γνωριμίας του νεαρού βοσκού με τη Μοσχούλα μιλάει για τη νεανική ξεγνοιασιά, τη βουκολική απλότητα και την ευτυχία μες στη φύση, αποκαλύπτοντας παράλληλα έναν τραυματικό και ανολοκλήρωτο έρωτα, σε μια παράσταση όπου η δραματοποιημένη αφήγηση σμίγει με την κινηματογραφική εικόνα, για να μεταφέρει στο κοινό την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του παπαδιαμαντικού έργου.<br /><br />Με την υποστήριξη του Μουσείου "Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη" και του Δήμου Σκιάθου.<br /><br />χορηγός κινηματογραφικού εξοπλισμού marni films<br />χορηγός επικοινωνίας Galaxy FM</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-6886003856639816434?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-66745335809638697032011-06-22T09:38:00.000-07:002011-06-22T09:51:55.014-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://www.facebook.com/event.php?eid=194718837242031" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-ZPqk4-zvW4w/TgIdVfufHOI/AAAAAAAAAdQ/F8ai1Wg8YO4/s320/%25CE%2594%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25B11.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><a href="https://www.facebook.com/event.php?eid=194718837242031">Πληροφορίες εδώ</a></td></tr></tbody></table><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-6674533580963869703?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-17068632850934046382011-06-16T05:46:00.000-07:002011-06-16T05:46:26.832-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><i>(πηγή: "Πινακίδες Από Κερί" (</i><a href="http://waxtablets.blogspot.com/">http://waxtablets.blogspot.com</a>))<br /><br /><i>Ένα συγκλονιστικό "φανταστικό" αφήγημα-που το ανακάλυψα τυχαία στη "θάλασσα" της blog-όσφαιρας-ένα από κείνα τα σπάνιας και αμύθητης ομορφιάς κοχύλια από τα οποία βρίθει αυτή η θάλασσα-και που δείχνουν περίτρανα πως ούτε η ζωή σταματάει, ούτε η αληθινή τέχνη πέθανε, ούτε η ανθρώπινη ευαισθησία ήταν ποτέ πολυτέλεια-ειδικά μάλιστα στους σκοτεινούς καιρούς. Δάκρυσα από χαρά βλέποντας τη Σκιάθο μου-αυτή που αγαπάω-να ζει και να αγαπιέται από τόσους, που ούτε να φανταστώ μπορούσα, συγκλονίστηκα βλέποντας πόσοι πολλοί είναι οι φίλοι οι γκαρδιακοί του κυρ-Αλέξανδρου, που-ηλιθιωδώς-εμείς τα ανίψια του και δισέγγονά του τον είχαμε για λησμονημένο.</i><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-rFxN-xIAh5Q/Tfn1ic2_k3I/AAAAAAAAAc0/09WTRHPMHDg/s1600/hands.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-rFxN-xIAh5Q/Tfn1ic2_k3I/AAAAAAAAAc0/09WTRHPMHDg/s640/hands.jpg" width="435" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Λεονάρντο ντα Βίντσι: Χέρια<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Q5wa7ttQiZk/SxPV6SQVZgI/AAAAAAAAFC8/ZTtqePBulMc/s1600/hands.jpg">Πηγή εικόνας</a></td></tr></tbody></table><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', Trebuchet, Verdana, sans-serif;"></span><br /><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><br />"Γύρω στις τέσσερις ξημερώματα, ένα πρωινό του Γενάρη του 2011 ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης φάνηκε να περπατά στο πεζοδρόμιο της Ιπποκράτους, στο ύψος της Καλλιδρομίου. Τον είδε ο ένοπλος φρουρός που έκανε περιπολία έξω από το αστυνομικό τμήμα - &nbsp;φρούριο της περιοχής και δεν τον αναγνώρισε. Φυσικό θα πείτε, ο φρουρός ήταν δεν ήταν είκοσι χρονών πού να τον ξέρει για να αναρωτηθεί τι δουλειά είχε ο Παπαδιαμάντης τέτοια ώρα μπροστά του. Και τον ίδιο τον Παπαδιαμάντη να ρωτούσες δεν θα ήταν δυνατόν εκείνη τη στιγμή να το εξηγήσει, γιατί είχε χάσει τη μνήμη του. Μη ξέροντας λοιπόν ποιος είναι, δεν ήταν δυνατόν να δώσει εξηγήσεις για το πώς βρέθηκε εκεί, ελαφρά μεθυσμένος…αλλά τελείως ακίνδυνος. Ο φρουρός έπρεπε βέβαια να προσέχει- ούτως ή άλλως υπήρχε και δεύτερος συνάδελφος στο φυλάκιο επί της Καλλιδρομίου – &nbsp;αρματωμένος σαν αστακός και αυτός. Έτσι τον παρατηρούσε με το βλέμμα&nbsp; - να ακουμπά στον τοίχο και να κοιτά γύρω του - &nbsp; χωρίς να μετακινηθεί και χωρίς σχεδόν να ανησυχήσει.</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Θα έπρεπε άραγε να ανησυχήσει κανείς με την εμφάνιση του Παπαδιαμάντη στην Καλλιδρομίου τέτοια ώρα και τέτοια εποχή; θα έπρεπε σίγουρα εφ’ όσον βεβαιωμένο ήταν ότι&nbsp; ο Παπαδιαμάντης είχε φύγει από τη ζωή εδώ και εκατό τόσα χρόνια...Εγώ που το γράφω αυτό το ξέρω και παραξενεύομαι. &nbsp; Μπορώ να δηλώσω ωστόσο - &nbsp; με &nbsp;μια βεβαιότητα που δεν επιδέχεται άλλες αποδείξεις -&nbsp; ότι ήταν αυτός στα σίγουρα &nbsp;και ότι στεκόταν εκεί έχοντας χάσει τη μνήμη του…Για την ακρίβεια δεν υπήρχαν&nbsp; κενές&nbsp; περιοχές στον μυαλό του από&nbsp; όπου να&nbsp; είχε σβηστεί κάθε ανάμνηση. Δεν συνειδητοποιούσε&nbsp; δηλαδή μια έλλειψη,&nbsp; αλλά μια υπερπληθώρα αναμνήσεων. Κατακλυζόταν διαρκώς από ασύνδετες εικόνες και &nbsp;ήχους, ένα ατμόπλοιο να αναχωρεί για Μασσαλία, παιδιά να ψάλλουν τα κάλλαντα των Φώτων, και μια αλλόκοτη επιγραφή στον τάφο μιας γυναίκας στην Αγγλία " Also Georgiana, wife of the above " (1)&nbsp; του προκαλούσε μια ανησυχία για τη μητέρα του που δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομά της και στους κανόνες του παιχνιδιού ήταν να μην πρέπει &nbsp;να του το θυμίσω, ούτε το όνομά της ούτε βέβαια ήταν της παρούσης να αναφερθούν αυτά για τον άνεμο&nbsp; και τη βροχή που δέρνει το σκοτεινό τρυγόνι…Ένας ψίθυρος συνομιλιών βούιζαν στο εσωτερικό του μυαλού του και προκαλούσαν και σε μένα σύγχυση και ζάλη εκείνη τη στιγμή αλλά και μια απίστευτη υπερδιέγερση και συναίσθηση ότι&nbsp;&nbsp; ζω μια εξαιρετική στιγμή στη ζωή μου. Ένα αλλόκοτο παιχνίδι του χρόνου και της μνήμης, &nbsp;με μοναδικό μάρτυρα τον ένοπλο φρουρό στην Ιπποκράτους γωνία Καλλιδρομίου. Απέναντί μου ο Παπαδιαμάντης, με σάρκα και οστά να έχει χάσει το δρόμο. Τον πλησίασα και με κοίταξε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια, βρισκόταν ολοσχερώς βυθισμένος σε ένα λαγούμι αναμνήσεων όπου δεν μπορούσε να βρει την άκρη…και μου είχε δοθεί η χάρις να βρίσκομαι εκεί και να τον βλέπω…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><span lang="FR">«Vite, vite…nous excitons la curiosite du public…» (2)&nbsp;&nbsp;</span>μου μίλησε πρώτα εκείνος και γέλασα κοιτώντας το ένοπλο κοινό μας που άρχισε να περπατά προς το μέρος μας…αρχίσαμε κι οι δυο να γελάμε δυνατά, ανόητα, νευρικά…που σηκώθηκε και ο άλλος από το φυλάκιο και βρεθήκαμε ώσπου να πεις κύμινο μέσα στο κτίριο της ασφάλειας στην Καλλιδρομίου και φυσικά εκείνος δεν θυμόταν ποιος ήταν και δεν είχε ταυτότητα κι εγώ δεν τολμούσα να πω στον αστυνομικό που μας κοίταζε άγρια τι ακριβώς είχε συμβεί, αφού ούτε εγώ μπορούσα να το καταλάβω και αν το έλεγα θα νόμιζαν ότι τους κοροιδεύω…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Μας είπαν να αδιάσουμε τις τσέπες μας και εκείνος άρχισε να βγάζει πενηνταράκια του Όθωνα που ο φρουρός&nbsp; κοιτούσε έκπληκτος, ένα μικρό μολύβι μάρκας &nbsp;"schwan" και μια σβούρα με σπάγκο…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Εγώ δεν είχα τίποτε...δεν είχα τσέπες και δεν είχα μαζί μου ταυτότητα αλλά αυτό δεν ήταν σοβαρό, κανείς δεν έδωσε σημασία ούτε μας απείλησε γιατί ήταν η ώρα που είχαν φέρει σουβλάκια από απέναντι και μας έκλεισαν σε ένα κελί μαζί μέχρι να μας ανακρίνουν…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Πρέπει να πάω στη Γαλλία, &nbsp;μου είπε…έχω κάτι να κάνω εκεί…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Από τη συζήτησή μας κατάλαβα ότι θεωρούσε ότι ήταν ναυτικός&nbsp; και έπρεπε να τακτοποιήσει μια υπόθεση με την κόρη ενός στενού του φίλου που ζούσε στη Χάβρη…Μου είπε ότι καταγόταν από τη Σμύρνη και από ένα νεανικό λάθος, είχε παρασυρθεί από τις συκοφαντίες είχε διαλύσει τον αρραβώνα του. Έκτοτε είχε μείνει ανύπανδρος έως τα πενήντα του…και τώρα έπρεπε να ταξιδέψει στη Γαλλία, εξάπαντος</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Μετά μίλησε για κάτι εκλογές στο νησί και πώς είχαν πειθαναγκάσει τον πατέρα του να τον αρραβωνιάσει με κάποιαν που δεν ήθελε…Δεν ρώτησα ποιο νησί αλλά εθεωρείτο αυτονόητο…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Μετά με ρώτησε αν έχω καπνό για&nbsp; να στρίψει τσιγάρο…δεν είχα, λυπόμουν πολύ δεν πειράζει μου είπε και μετά το ξέχασε και στάθηκε λίγο σιωπηλός…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br />Στο κτίριο υπήρχε μια τηλεόραση που έπαιζε στη διαπασών…οι φρουροί μας είχαν ξεχάσει…Ανέφερε μου είπε πως έχει φοιτήσει σε στρατιωτική σχολή και δεν είναι η πρώτη φορά που τον συλλαμβάνουν, έχει κάνει φυλακή στην Αγία Πετρούπολη και πώς η Καινή Διαθήκη που είχε μαζί του τον έκανε να αντλεί όλη τη δύναμη για να αντέξει...</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Ο λιχανός της δεξιάς μου έχει δαρμούς και πόνους, και δυο άλλα μου δάκτυλα πάσχουσιν σκλήρυνσιν του δέρματος. Η μέση μου πονεί…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Άπλωσε σεμνά τα χέρια του στα γόνατά του και είδα τα δάκτυλά του…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Καθαρά, μαλακά…γιατί μου το έλεγε αυτό;</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br />Τον ενοχλούσε η τηλεόραση αλλά δεν ήθελε να παραπονεθεί… έκλεισα με τα χέρια του τα αυτιά του και με κοίταξε στα μάτια…σαν να μου έλεγε δεν αντέχω την κακοφωνία δεν αντέχω, δεν αντέχω, βγάλε με από εδώ…Τι να εξηγήσω σε αυτούς τους ανθρώπους…<br />Γίνεται μια εκδήλωση για μένα στον Παρνασσό είπε μετά…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Ο τρόπος που μιλούσε δεν μου άφηνε το περιθώριο να καταλάβω αν είχε συναίσθηση του πόσο εξωφρενικό ήταν αυτό που μας είχε συμβεί. Κάποια στιγμή ξέχασε την εκδήλωση, ξέχασε το ταξίδι και θυμήθηκε μια καταπάτηση αγρού και τη διαμάχη και πώς είχε ο ίδιος εμπλακεί στις μηνύσεις εφ’ όσον ήταν απόφοιτος της νομικής…μετά είπε όχι δεν ήταν απόφοιτος - δευτεροετής ήταν -&nbsp; αλλά δεν ήταν η νομική…ναι η σχολή μηχανικών του υπενθύμισα…όχι η&nbsp; φιλοσοφική μου είπε…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Μετά είπε για τους πνεύμονές του που πονούν και κάνει αιμοπτύσεις…και όλη την ώρα σκεφτόμουν&nbsp; ενώ κοίταζα μια νυχτοπεταλούδα να πετάει στη λάμπα του κρατητηρίου δεν σκεφτόμουν δηλαδή,&nbsp; κάποιος είχε βάλει στο μυαλό μου μια φράση, "οι νύχτες του πέφτουν στην καρδιά μας σαν γιασεμί" …και κάτι για την αμαρτία…ότι μπορούσαμε να περπατήσουμε χωρίς βάρος χωρίς αμαρτία…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Μεταξύ ανθρωπίνης και θείας δικαιοσύνης,&nbsp; είπε εκείνος κοιτώντας με στα μάτια…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Τη θυμηθήκατε η Φραγκογιαννού τελικά,&nbsp; του είπα…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Όχι για το Ρασκόλνικοφ μιλώ απάντησε…του έπιασα τότε τα χέρια, αυτό πιστέψτε με έγινε και θυμάμαι το άγγιγμα…ζεστά... στεγνά…αυτή τη φορά ένιωσα το πονεμένο δέρμα στα δάκτυλα και θυμηθήκαμε και το Γιωργή και την Αρχοντούλα και το τυφλό παιχνίδι των δαχτύλων…τότε που έπαιζαν αυτή με τα δυο της χέρια και αυτός με το δάχτυλό του…και γέλασα&nbsp; και παραλίγο να πω «δω μου φωτίτσα – έλα παραπανίτσα» &nbsp;και &nbsp;αυτός δεν αντέδρασε καθόλου στο χαμόγελο και κατάλαβα ότι ενώ αγαπά το Θερβάντες τον Ντίκενς και τον Σέξπηρ έχει παρασυρθεί στους λαβυρίνθους του Ντοστογιέφσκι…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">«περί τας αρχάς Ιουλίου, εσπέραν τινά υπερβαλλόντως θερμήν, νέος τις εξήλθεν εκ του μικρού μετ’ επίπλων θαλάμου, όν κατείχεν υπό την στέγην μεγάλης πεντωρόφου οικίας εν τη οδώ Σ…, και βραδέως με αναποφάσιστον ήθος διευθύνθη προς την γέφυραν Κ…» (3)</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Ο φρουρός με φώναξε και μου είπε ότι μπορώ να φύγω…έγινε εξακρίβωση…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Τι θα γίνει με τον…είπα χωρίς να μπορώ να ξεστομίσω το όνομά του…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Εκείνος κρατούσε το κεφάλι του στα δυο του χέρια και δεν φαινόταν να νοιάζεται…<br />Γίνεται έρευνα για μια γριά που τη λήστεψαν και τη δολοφόνησαν &nbsp;μου είπε ο φρουρός…υπερβολικά εξομολογητικός θα έλεγα…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Πώς να φύγω και να τον αφήσω…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">με κοίταξε και μου είπε, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι ξέρω&nbsp; ότι αυτή η σκηνή είχε παιχτεί ξανά στην ιστορία, τα λόγια του Ιησού προς τον Βαπτιστή, που είπε και ο Ντοστογιέφσκι τότε που&nbsp; απευθυνόταν στην απαρηγόρητή σύζυγό του λίγο πριν πεθάνει…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Αφέσου, "άφες άρτι"…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Το χέρι του μετέωρο στον αέρα…δεν με άφησε να τον αγγίξω για δεύτερη φορά…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Και ο φρουρός με έβγαλε από το κρατητήριο.&nbsp; Κατηφόρισα την Ιπποκράτους…ξημέρωνε…οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να μαζεύονται στις στάσεις των λεωφορείων για να πάνε στις δουλειές τους…και δεν με ενοχλούσαν οι εξατμίσεις των λεωφορείων…η μέρα μου ελαφριά σαν γιασεμί…</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /><br />(1) "και η Γεωργιάνα, σύζυγος του ως άνω" από τις Μεγάλες Προσδοκίες του Ντίκενς</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">(2) Γρήγορα, γρήγορα...ερεθίζουμε την περιέργεια του κοινού&nbsp; (βλ. Υστερόγραφο γ)</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">(3) Αρχή από το "Έγκλημα και Τιμωρία" του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, μετάφραση Αλ. Παπαδιαμάντη</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">ΥΓ<br />α) Το 2001 εντοπίστηκαν σε ένα χαρτοκιβώτιο πεταμένο στα σκουπίδια στην Καλλιδρομίου σχολικά τετράδια του Παπαδιαμάντη, ανέκδοτες επιστολές του και ένα μικρό μολυβάκι μάρκας&nbsp; schwan. Σε μια από τις επιστολές που απευθύνεται προς την οικογένεια του ανηψιού του αναφέρει ότι θα ήθελε πολύ να κάνει ένα ταξίδι στη Γαλλία.<br />(πρβλ το δικτυακό τόπο του ΕΛΙΑ:http://www.elia.org.gr/pages.fds?pagecode=08.02.03&amp;langid=1#)<br />Τη φράση:<br />β) "Ο λιχανός της δεξιάς μου έχει δαρμούς και πόνους, και δυο άλλα μου δάκτυλα πάσχουσιν σκλήρυνσιν του δέρματος. Η μέση μου πονεί…" τη γράφει στο φίλο του Γιάννη Βλαχογιάννη που τον πιέζει να κάνει πιο γρήγορα με τη μετάφραση του έργου του Ντοστογιέφσκι "¨Εγκλημα και Τιμωρία".&nbsp;</div><span class="Apple-style-span" style="color: #666666; font-size: x-small;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;">(http://mkaragiannis.blogspot.com/2007/12/blog-post_17.html)</span></span><br /><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Τη μετάφραση την έκανε από τα γαλλικά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιδεόγραμμα.&nbsp;</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">Από αυτή τη μετάφραση είναι και το παράθεμα: "περί τας αρχάς Ιουλίου"</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">γ) "Nous excitons la curiosite du public"... μαρτυρεί ο Παύλος Νιρβάνας ότι το είπε ο Παπαδιαμάντης,&nbsp;</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;">στα&nbsp;γαλλικά, όταν αποφάσισε τελικά να φωτογραφηθεί..."</div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #666666; font-size: 13px; line-height: 18px; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7xcQ4h4yeiI/Tfn3L3rlmcI/AAAAAAAAAc4/nI7JeVhUjhg/s1600/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%2594%25CE%2599%25CE%2591%25CE%259C%25CE%2591%25CE%259D%25CE%25A4%25CE%2597%25CE%25A3-%25CE%2591%25CE%259B..jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-7xcQ4h4yeiI/Tfn3L3rlmcI/AAAAAAAAAc4/nI7JeVhUjhg/s320/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%2594%25CE%2599%25CE%2591%25CE%259C%25CE%2591%25CE%259D%25CE%25A4%25CE%2597%25CE%25A3-%25CE%2591%25CE%259B..jpg" width="303" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><a href="http://dosambr.wordpress.com/2010/11/12/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B1%CF%83-%E1%BC%A4-%CF%84%CE%BF-%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%BF/">Πηγή εικόνας &amp; περιγραφής: "Ιστορία μιας φωτογραφίας του Παπαδιαμάντη: Παύλος Νιρβάνας"</a></div><div class="MsoNormal" style="color: #666666; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; line-height: 18px; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', Trebuchet, Verdana, sans-serif; font-size: 13px;"><div class="MsoNormal" style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: 12pt; margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: black; font-size: small; line-height: normal;"><i>(πηγή: "Πινακίδες Από Κερί" (</i><a href="http://waxtablets.blogspot.com/">http://waxtablets.blogspot.com</a>))</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: black; font-size: small; line-height: normal;"><br /></span></div></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-1706863285093404638?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-30501318553721301342011-06-07T10:18:00.000-07:002011-06-07T10:18:02.691-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-5d5a6b5ccb0ccc2e" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v17.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5d5a6b5ccb0ccc2e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1333769281%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3DEAC0919B6BE8ED25A06D7366B076B9789AA9249.102871DD358DC42EE651273EF818A0049E4E3893%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5d5a6b5ccb0ccc2e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DhTR3ZWHGqrKijkAZc2xHxx4Hjuc&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v17.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5d5a6b5ccb0ccc2e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1333769281%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3DEAC0919B6BE8ED25A06D7366B076B9789AA9249.102871DD358DC42EE651273EF818A0049E4E3893%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5d5a6b5ccb0ccc2e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DhTR3ZWHGqrKijkAZc2xHxx4Hjuc&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></div><div style="text-align: center;">Απόψε, Τρίτη 7 Ιουνίου 2011</div><div style="text-align: center;">στις 9:15 μμ, στο θέατρο Μπούρτζι</div><div style="text-align: center;">με τους λιλιπούτειους ηθοποιούς</div><div style="text-align: center;">του1ου τμήματος του 3ου Νηπιαγωγείου Σκιάθου...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-3050131855372130134?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-56618517231440116822011-05-23T00:14:00.000-07:002011-05-23T00:14:25.022-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Το Σπίτι-Μουσείο Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο αποκτά το δικό του ιστολόγιο...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-FyKJisWSxDo/TdoJPIfzMKI/AAAAAAAAAcs/Z2RQvRk9NzM/s1600/Papad_h-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-FyKJisWSxDo/TdoJPIfzMKI/AAAAAAAAAcs/Z2RQvRk9NzM/s400/Papad_h-1.jpg" width="400" /></a></div><br /><a href="http://mouseiopapadiamanti.blogspot.com/">http://mouseiopapadiamanti.blogspot.com/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-5661851723144011682?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-89564585580050871932011-05-19T00:15:00.000-07:002011-05-19T00:15:01.829-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4QRAWjkhwCE/TdTC6EQ-GJI/AAAAAAAAAcg/AEU1uGVVcD4/s1600/%25CE%2593%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25AE+%25CE%2592%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25BF%25CF%2585+2011.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-4QRAWjkhwCE/TdTC6EQ-GJI/AAAAAAAAAcg/AEU1uGVVcD4/s400/%25CE%2593%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25AE+%25CE%2592%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BB%25CE%25AF%25CE%25BF%25CF%2585+2011.jpg" width="280" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; font-family: Georgia, 'Bitstream Charter', serif; font-size: 16px; line-height: 24px;">Παρασκευή 20 Μαΐου, 21:00 μ.μ.:<br />Νοερή επίσκεψη στο σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; font-family: Georgia, 'Bitstream Charter', serif; font-size: 16px; line-height: 24px;">Η Διευθύντρια του Μουσείου Παπαδιαμάντη στη&nbsp;Σκιάθο, κα Αθηνά Παπαγεωργίου, θα παρουσιάσει με λόγο και εικόνα το ιστορικό του Μουσείου. Ο θεολόγος&nbsp;και συγγραφέας κ. Δημήτρης Μαυρόπουλος θα διαβάσει αποσπάσματα από “Τα βασανάκια” και “Από την<br />αγάπη στον γκρεμνό” και ο ηθοποιός κ. Θανάσης Σαράντος απόσπασμα από το διήγημα “Έρως, θέρος”.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-8956458558005087193?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-62215008593200135882011-05-16T03:01:00.000-07:002011-05-16T03:01:23.542-07:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/UVpeQ3KCsmY?fs=1" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><br /><br />Βα­σί­λης Βα­σι­λι­κός<br /><br />Γράμ­μα στὸν Ἀ­λέ­ξαν­δρο Πα­πα­δι­α­μάν­τη<br /><br />Ἀ­λί­μο­νο κι ἀ­λὶ κα­η­μὸς / τοῦ γε­μιτ­ζῆ ὁ ξε­νι­τε­μός.<br /><br />Πό­λη τῆς Κα­γι­ούγ­κα<br />Δε­κέμ­βριος 1960<br /><br />ΑΓΑΠΗΤΕ μου Ἀ­λέ­ξαν­δρε,<br />στὴν πό­λη αὐ­τὴ ἀ­π’ ὅ­που σοῦ γρά­φω τώ­ρα αὐ­τὸ τὸ γράμ­μα, καὶ δέ­ξου το σὲ πα­ρα­κα­λῶ σὰν μιὰ ἀ­πει­ρο­ε­λά­χι­στη ἔκ­φρα­ση εὐ­γνω­μο­σύ­νης γιὰ τὸ ἔρ­γο σου πού, ἐ­δῶ στὴν ξε­νι­τιά, εἶ­ναι ἡ μό­νη πα­τρί­δα ποὺ ἔ­χω καὶ περ­νῶ ἀ­πὸ τὸ ἕ­να δι­ή­γη­μα στὸ ἄλ­λο ὅ­πως ἐ­σὺ περ­νοῦ­σες ἀ­πὸ τὸ ἕ­να στὸ ἄλ­λο ἀ­κρο­γιά­λι τοῦ νη­σιοῦ σου, λοι­πὸν στὴν πό­λη αὐ­τὴ ποὺ τὴ λὲν Κα­γι­ούγ­κα, ἕ­ξι ὧ­ρες μὲ τὸ αὐ­το­κί­νη­το ἀ­πὸ τὴ Νέ­α Ὑ­όρ­κη, ἔ­φτα­σα προ­χτές. Τα­ξι­δεύ­α­με νύ­χτα καὶ σ’ ὅ­λο τὸ δρό­μο ἐ­νῶ τὸ ρα­δι­ό­φω­νο τοῦ αὐ­το­κι­νή­του ἔ­παι­ζε χρι­στου­γεν­νι­ά­τι­κους ὕ­μνους, με­ρι­κοὺς τοὺς ἤ­ξε­ρα, κι ἔ­β­λε­πα ἔ­ξω ἀ­π’ τὸ πα­ρά­θυ­ρο τὰ μι­κρὰ σπί­τια τῆς ἐ­ξο­χῆς, ὅ­λα φω­τι­σμέ­να μὲ γιρ­λάν­τες ἀ­πὸ φῶ­τα, μὲ δέν­τρα χρι­στου­γεν­νι­ά­τι­κα στὰ κά­δρα τῶν πα­ρα­θυ­ρι­ῶν. Με­ρι­κὰ εἶ­χαν ὁ­λό­κλη­ρη τὴ σκη­νὴ τῆς Γέν­νη­σης ἔ­ξω ἀ­πὸ τὶς πόρ­τες τους. Εἶ­χε χι­ο­νί­σει, μὲς στὸ πυ­κνὸ σκο­τά­δι τοῦ πα­γε­τώ­να, μοιά­ζαν πα­ρα­μυ­θέ­νια. Μὰ πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­π’ ὅ­λα ἐ­κεί­νη τὴ στιγ­μὴ νο­σταλ­γοῦ­σα τὰ κά­λαν­τά σου: «Χρι­στού­γεν­να, πρω­τούγεν­να, πρώ­τη γι­ορ­τὴ τοῦ χρό­νου, ἐ­βγᾶ­τε, ἀ­κοῦ­στε, μά­θε­τε τώ­ρα ὁ Χρι­στὸς γεν­νι­έ­ται.»<br /> Ἡ πό­λη «εἶ­ναι ἄ­σπρη σὰν τὸν Ἔ­λυμ­πο, σὰν τ’ ἄ­σπρο πε­ρι­στέ­ρι». Μι­κρή, σπι­τί­σια, ἴ­σως καὶ μι­κρό­χα­ρη, εἶ­ναι «ὁ­λό­γυ­ρα στὴ λί­μνη» ποὺ ὅ­μως δὲν ἔ­χει κα­μιὰ σχέ­ση μὲ τὴ λί­μνη ποὺ πε­ρι­γρά­φεις ἐ­σὺ στὸ ὁ­μώ­νυ­μο δι­ή­γη­μά σου. Τού­τη ἡ λί­μνη ἡ Κα­γι­ούγ­κα, ἀ­π’ ὅ­που κι ἡ πό­λη τρά­βη­ξε τ’ ὄ­νο­μά της, δὲν ἔ­χει δυὸ οὐ­ρα­νοὺς οὔ­τε «κα­λα­μώ­νας σει­ό­με­νους ὑ­πὸ τοῦ ἀ­νέ­μου», οὔ­τε καὶ «βρύ­α, λύ­γους καὶ ἀ­σφό­δε­λους ποὺ ἀ­πέ­ζουν ἐκ τοῦ ἕ­λους τῆς λί­μνης καὶ ἐκ τοῦ λί­πους τοῦ βάλ­του κλί­νον­τα τὰς χθα­μα­λὰς κορυ­φάς των πρὸς τὸ ὕ­δωρ, ὡς ν’ ἀ­πέ­δι­δον εἰς τὴν λί­μνην τὴν ὀ­φει­λο­μέ­νην εὐ­γνώ­μο­να ὑ­πό­κλι­σιν». Τού­τη ἡ λί­μνη εἶ­ναι ἕ­να ἀ­δά­μα­στο θε­ριὸ καὶ τὰ λι­γο­στὰ σπί­τια τῆς πό­λης μιὰ χα­ψιὰ μπρο­στὰ στὸ ἀ­δη­φά­γο στό­μα της. Εἶ­ναι μιὰ προ­έ­κτα­ση ἄλ­λων λι­μνῶν ποὺ ἐ­πι­κοι­νω­νοῦν ὅ­λες με­τα­ξύ τους ὑ­πο­γεί­ως κι αὐ­τὸ τὸ συμ­πε­ραί­νουν ἀ­πὸ τὸ ὅ­τι δὲ βρί­σκον­ται πο­τὲ στὸν πυθ­μέ­να τους τὰ πτώ­μα­τα τῶν πνιγ­μέ­νων. Τὴν εἶ­δα γιὰ πρώ­τη φο­ρὰ πα­γω­μέ­νη. Πά­νω στὴν ἐ­πι­φά­νεια τοῦ κα­θρέ­φτη της εἶ­χαν χα­ρα­χτεῖ γιὰ πάν­τα τὰ τε­λευ­ταῖ­α ρεύ­μα­τα τῶν νε­ρῶν. Κι ὡ­στό­σο ἡ ἀ­πά­τη φά­νη­κε ὅ­ταν πῆ­γα νὰ πα­τή­σω ἐ­πά­νω του, ἐμ­πι­στευ­ό­με­νος, εὐ­τυ­χῶς, πρῶ­τα τὸ ἕ­να μου πό­δι: ὁ πά­γος τό­τε ὑ­πο­χώ­ρη­σε ξαφ­νι­κὰ καὶ βρέ­θη­κα μὲ τὴν ἁρ­πά­γη ἑ­νὸς βάρ­βα­ρου θε­ριοῦ στὸν ἀ­στρά­γα­λο ποὺ ζη­τοῦ­σε νὰ μὲ ρου­φή­ξει ὅ­λον μέ­σα. Πιὸ πέ­ρα, μὲς στοὺς βρά­χους τῶν βου­νῶν καὶ τὰ πα­νύ­ψη­λα δέν­τρα τους, ἦ­ταν οἱ κα­ταρ­ρά­χτες. Ὁ κα­ταρ­ρά­χτης ἀ­πὸ μα­κριὰ ἔ­χει τὴν ὀ­μορ­φιά του. Ἀλ­λὰ ἀ­πὸ κον­τὰ δέ­χε­σαι τὴ βου­ή του σὰν μιὰ μπου­νιὰ στὸ στο­μά­χι σου καὶ θέ­λεις νὰ τὸν κλο­τσή­σεις μὲ τὸ πό­δι σου. Τὰ τύμ­πα­νά σου ὁ­λό­κλη­ρα δὲν τὸ χω­ρᾶν, ὅ­πως ἕ­να ἐκ­κλη­σά­κι, Ἀ­λέ­ξαν­δρε, δὲ δέ­χε­ται ἕ­να ὁ­λό­κλη­ρο χω­ριὸ κά­τω ἀπ’ τὶς στε­νὲς κα­μά­ρες του. Ἔ­τσι δὲν εἶ­ναι; Κι ἔ­νι­ω­θα στε­γνός, πα­ρ’ ­ὅ­λο ποὺ βρε­χό­μου­να καὶ τὰ κό­κα­λά μου γί­ναν εὔ­θραυ­στα, σὰν ξε­ρό­κλα­δα κι εἶ­δα τὸ κορ­μί μου λί­πα­σμα γιὰ τὴν ἀ­νύ­παρ­κτη γῆ. Ὡ­στό­σο ἐ­κεῖ­νο ποὺ μὲ τρό­μα­ξε πε­ρισ­σό­τε­ρο ἦ­ταν κά­τι γι­γάν­τιοι στα­λα­κτί­τες ποὺ κρε­μό­ταν ἔ­ξω ἀ­π’ τὶς σπη­λι­ές, μὲ φόν­το τὸ μαῦ­ρο. Μοῦ φά­νη­καν ξαφ­νι­κὰ σὰν λα­ξευ­τι­κὰ σύ­νερ­γα κυ­κλώ­πων, σὰν μπρά­τσα σοῦ­περ μί­στερ ἀ­μέ­ρι­κα ποὺ ἀ­τρό­φη­σαν στὰ δά­χτυ­λα ἀλ­λὰ ποὺ κρά­τη­σαν ὅ­λη τὴν ἀρ­χι­κή τους δύ­να­μη στὰ πον­τί­κια.<br /> Ὅ­ταν σή­με­ρα τὸ πρω­ὶ μπαί­νον­τας τυ­χαῖ­α σ’ ἕ­να ἑ­στι­α­τό­ριο γιὰ νὰ φᾶ­με, μα­ζὶ μὲ τὴν Πό­πη, τὴν ἀρ­ρα­βω­νι­α­στι­κιά μου, γνώ­ρι­σα Ἀ­λέ­ξαν­δρε, ποι­ὸν νὰ φαν­τα­στεῖς, ναὶ τὸ Χρι­στο­δου­λή, αὐ­τὸ τὸ πα­ρά­ξε­νο παι­δὶ ποὺ λὲς στὸ δι­ή­γη­μά σου «Ὁ­λό­γυ­ρα στὴ Λί­μνη» ὅ­τι ἔ­πε­σε δυ­ὸ φο­ρὲς στὸ νε­ρό της, τὴ μιὰ γιὰ νὰ σκα­λώ­σει σ’ ἕ­να νι­ο­βά­φτι­στο κα­ρά­βι «δὶς καὶ τρὶς τὸν ἐμ­πό­δι­σαν με­τ’ αὐ­στη­ρό­τη­τος πό­τε ὁ πρω­το­μά­στο­ρης, πό­τε εἷς τῶν μα­ραγ­κῶν» ὁ­πό­τε «τί νὰ κά­μῃ τό­τε καὶ αὐ­τός, ἀ­φοῦ δὲν ἠ­ξι­ώ­θη ν’ ἀ­να­βῇ ἐγ­καί­ρως εἰς τὸ πλοῖ­ον, ἀ­πα­ρη­γό­ρη­τος ρι­φθεὶς εἰς τὴν θά­λασ­σαν, ἀ­κο­λου­θή­σας τὸ σκά­φος καὶ ἡ καρ­δί­α σου» λὲς σ’ αὐ­τὸν ποὺ ἀ­πευ­θύ­νε­ται τὸ δι­ή­γη­μά σου, «ἠ­σθάν­θης πι­κρὸν νυγ­μὸν ζη­λο­τυ­πί­ας καὶ ἡ καρ­δί­α σου ἐ­πλη­γώ­θη ἀ­πὸ τὸ παι­δα­ρι­ῶ­δες τοῦ­το κα­τόρ­θω­μα τοῦ πτω­χοῦ Χρι­στο­δου­λῆ» κα­θὼς τὴν ἄλ­λη φο­ρὰ ποὺ ρί­χτη­κε πά­λι στὸ νε­ρὸ «χω­ρὶς νὰ δι­στά­σει, μὲ τὸ ὑ­πο­κά­μι­σον καὶ τὴν πε­ρι­σκε­λί­δα, τὰ ὁ­ποί­α ἀ­πε­τέ­λουν πάν­το­τε ὅ­λην τὴν ἐν­δυ­μα­σί­αν του, ἐκ­πη­δή­σας ἀ­πὸ τὸν κα­λα­μῶ­να ἀ­προσ­δο­κή­τως, θαυ­μα­σί­ως γιὰ νὰ σώ­σει τὴ βάρ­κα τῆς ὡ­ραί­ας Πο­λυ­μνί­ας». Καὶ τε­λει­ώ­νεις τὸ δι­ή­γη­μα μὲ αὐ­τὲς τὶς γραμ­μές. «Καὶ ὁ Χρι­στο­δου­λής; Ἔ­γι­νε ναυ­τι­κὸς πε­ρί­φη­μος, ἀλ­λ’ ἀ­πὸ ἐ­τῶν δὲν ἤ­κου­σες τί πε­ρὶ αὐ­τοῦ. Ἴ­σως νὰ ἐ­πῆ­γεν εἰς τὴν Ἀ­με­ρι­κήν, κα­θὼς τό­σοι ἄλ­λοι». Κι ἐ­δῶ ἀ­κρι­βῶς Ἀ­λέ­ξαν­δρε, τὸν βρῆ­κα καὶ νὰ πῶς.<br /> Τὸ γκαρ­σό­νι τοῦ ἑ­στι­α­το­ρί­ου ἀ­κού­γον­τάς μας νὰ μι­λᾶ­με μὲ τὴν Πό­πη ἑλ­λη­νι­κά, μᾶς εἶ­πε ὅ­τι ὁ «μπό­σης» ἦ­ταν Ἕλ­λη­νας, ἀ­πὸ τὴ Σκιά­θο. Κα­θό­ταν στὸ γκι­σέ, ἕ­νας κο­τσο­νά­τος γέ­ρος, ἀ­χέ­πας, καὶ μοῦ μι­λοῦ­σε χω­ρὶς νὰ στα­μα­τή­σει νὰ χτυ­πᾶ στὸ μη­χά­νη­μα νού­με­ρα φαν­τα­στι­κά. Τὸν ρώ­τη­σα πῶς λε­γό­τα­νε καὶ μοῦ εἶ­πε Χρι­στο­δου­λὴς Πα­πα­δό­που­λος, ἀλ­λὰ ἐ­δῶ γιὰ λό­γους συν­το­μί­ας τὸ ἔ­κα­νε Κρὶς Πά­πας. Στὴν ἀρ­χή, γιὰ νά­ ‘μαι εἰ­λι­κρι­νής, δὲ σὲ σκέ­φτη­κα. Ἀλ­λὰ ἔ­πει­τα φω­τί­στη­κε τὸ μυα­λό μου. Τὸν ρώ­τη­σα ἂν σὲ ἤ­ξε­ρε καὶ μοῦ ἀ­πάν­τη­σε πὼς βέ­βαι­α σὲ θυ­μό­ταν ἀ­χνὰ «κα­λὸς ψάλ­της ὁ Ἄ­λεξ». Θυ­μό­ταν καὶ τὶς ἀ­δελ­φές σου ποὺ τοῦ δί­να­νε πάν­το­τε φρέ­σκα κα­ρύ­δια μέ­σα ἀ­π’ τὶς με­γά­λες τσέ­πες τους. Τὸν ρώ­τη­σα γιὰ νὰ βε­βαι­ω­θῶ ἂν ἦ­ταν πο­τὲ ναυ­τι­κός. Ναί, μοῦ ἀ­πάν­τη­σε, ἀ­πὸ ναυ­τι­κὸς ξε­κί­νη­σε, ἀλ­λὰ μιὰ μέ­ρα βα­ρέ­θη­κε τὶς θά­λασ­σες καὶ πή­δη­ξε ἀ­π’ τὸ κα­ρά­βι. Σκα­στὸς καὶ λα­θραῖ­ος γιὰ πο­λὺ και­ρὸ κα­τά­φε­ρε νὰ κά­νει ἕ­ναν εἰ­κο­νι­κὸ γά­μο γιὰ νὰ πά­ρει τὴν ὑ­πη­κο­ό­τη­τα. Με­τὰ κά­λε­σε τὴν κο­πέ­λα ἀ­π’ τὸ χω­ριό του καὶ παν­τρευ­τή­κα­νε ἐ­δῶ. Δού­λε­ψαν κι οἱ δυ­ὸ σκλη­ρά. «Στὰ χρό­νια τοῦ ντι­πρέ­σιο» μοῦ εἶ­πε «πε­ρά­σα­με με­τα­ξὺ ζω­ῆς καὶ θα­νά­του». Που­λοῦ­σε σάν­του­ιτς στὴν ἀρ­χὴ σὲ μιὰ ἄλ­λη πό­λη καὶ μὲ τὰ σάν­του­ιτς ἔ­πια­σε λε­φτὰ καὶ μ’ αὐ­τὰ τὰ λε­φτὰ ἄ­νοι­ξε ἕ­να μι­κρὸ μα­γα­ζά­κι κι ἀ­πὸ τὸ μα­γα­ζά­κι ἔ­φτα­σε τώ­ρα νά ‘χει καὶ τὰ τρί­α ἑ­στι­α­τό­ρια στὴν Κα­γι­ούγ­κα δι­κά του. Κι εἶ­ναι πο­λὺ πε­ρή­φα­νος γιὰ τὰ λε­φτά του. Σ’ ἕ­ναν τοῖ­χο τοῦ μα­γα­ζιοῦ κρέ­με­ται ἕ­να με­γά­λο ρο­λό­ι ποὺ οἱ δεῖ­χτες του δὲ δεί­χνουν ἀ­ριθ­μοὺς ἀλ­λὰ τὸ δω­δε­κά­θε­ο τῶν γραμ­μά­των τοῦ ἐ­κλα­τι­νι­σμέ­νου ὀ­νό­μα­τός του: C­h­r­i­ss P­a­p­p­as. Μοῦ πα­ρα­πο­νέ­θη­κε ἔ­πει­τα ὅ­τι οἱ συγ­γε­νεῖς του ἀ­π’ τὸ νη­σὶ δὲ μέ­νουν πο­τὲ εὐ­χα­ρι­στη­μέ­νοι μὲ τὰ λε­φτὰ καὶ τὰ δέ­μα­τα ποὺ τοὺς στέλ­νει κι ὅ­λο τοῦ ζη­τοῦν πε­ρισ­σό­τε­ρα. «Νο­μί­ζουν ἐ­κεῖ κά­τω», μοῦ εἶ­πε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, «ὅ­τι ἐ­δῶ τὰ ντό­λαρς πέ­φτουν ἀ­π’ τὸ σκά­ι. Δὲν ξέ­ρουν ὅ­τι δου­λεύ­ου­με ὂλ ντέ­ι λόγκ, ἐ­νῶ ἐ­κεῖ­νοι κά­θον­ται στοὺς κα­φε­νέ­δες.­.­.­». Τὸ νη­σί του τὸ φαν­τα­ζό­ταν ἀ­κό­μα χω­ρὶς ἠ­λε­κτρι­σμό. Ἀ­πὸ τό­τε ποὺ μί­σε­ψε δὲν ξα­να­πῆ­γε. «Θά ‘θε­λα νὰ ξα­να­πά­ω», πρό­σθε­σε «ἀλ­λὰ μο­νά­χα γιὰ βί­ζιτ. Ἐ­δῶ ἡ δου­λειὰ μᾶς χρει­ά­ζε­ται ὂλ ντέ­ι λόγκ». Κι ὕ­στε­ρα μᾶς προ­σκά­λε­σε νὰ πᾶ­με στὸ σπί­τι του τὴν ἄλ­λη μέ­ρα. Πρὶν φύ­γου­με μὲ ρώ­τη­σε τί σπου­δά­ζω ἐ­δῶ στὴν Ἀ­με­ρι­κή. «Τη­λε­ό­ρα­ση», εἶ­πα κι ὅ­πως δὲν ἔ­δει­ξε ὅ­τι κα­τα­λά­βαι­νε γιὰ τί πράγ­μα τοῦ μι­λοῦ­σα, δι­όρ­θω­σα: «Τε­λε­βί­ζιον». «Ὢ γκούντ, γκούντ» ἀ­να­φώ­νη­σε κι ἡ μη­χα­νὴ ση­μά­δε­ψε δε­κα­πέν­τε δο­λά­ρια. «Γκοὺντ νά­ιτ» εἶ­πα καὶ μὲ τὴν Πό­πη βγή­κα­με ἔ­ξω στὴν πα­γε­ρὴ νύ­χτα τῆς ἄ­γνω­στης αὐ­τῆς πό­λης, ἐ­νῶ θυ­μό­μου­να τὸν ἄλ­λον Χρι­στο­δου­λή, αὐ­τὸ τὸ πα­ρά­ξε­νο παι­δὶ ποὺ πε­ρι­γρά­φεις στὸ δι­ή­γη­μά σου, μὴν μπο­ρών­τας νὰ πι­στέ­ψω ὅ­τι ἔ­γι­νε αὐ­τὸς ὁ γέ­ρος, ἐ­κεῖ­νο τὸ παι­δὶ «ἐκ­πη­δή­σαν ἀ­πὸ τὸν κα­λα­μώ­να ἀ­προσ­δο­κή­τως, θαυ­μα­σί­ως, ὡς τε­λευ­ταῖ­ον ἀ­πο­μει­νά­ριον ἀρ­χαί­ας θε­ότη­τος, λι­μναί­ας καὶ ὑ­δρο­βί­ου ἄ­γνω­στον καὶ νο­θο­γε­νές, δι­αι­τώ­με­νον ἐ­κεῖ εἰς τοὺς κα­λα­μώ­νας, δι­α­φυ­γὸν τὴν προ­σο­χὴν τοῦ χρι­στι­α­νι­κοῦ κό­σμου, ποὺ ἐρ­ρί­φθη κο­λυμ­βῶν εἰς τὴν λί­μνην καὶ μὲ δέ­κα εἰ­ρε­σί­ας τῶν χει­ρῶν, μὲ ἄλ­λα τό­σα λα­κτί­σμα­τα τῶν πο­δῶν, μὲ τὴν κοι­λί­αν θί­γου­σαν κά­πο­τε εἰς τοὺς βάλ­τους, ἔ­φθα­σεν εἰς τὸ μέ­ρος ὅ­που εἶ­χε ἐμ­πλα­κεῖ ἡ βάρ­κα τῆς Πο­λυ­μνί­ας».<br /> Τὴν ἄλ­λη μέ­ρα πή­γα­με στὸ σπί­τι του. Τὸ σπί­τι εἶ­ναι στὴν ἀ­νη­φο­ριά, μὲ θέ­α πά­νω στὴν πα­γω­μέ­νη λί­μνη. Ἔ­χει ὅ­λα τὰ κομ­φόρ: πι­κὰπ καὶ ἔγ­χρω­μη τη­λε­ό­ρα­ση καὶ ἕ­να τρί­πα­το ψυ­γεῖο. Ἡ γυ­ναί­κα, ἀ­πὸ τὴ Σκιά­θο κι αὐ­τή, εἶ­ναι ἐγ­γο­νὴ τοῦ μπαρ­μπα-Λού­κα, καὶ τρί­τη ξα­δέλ­φη τῆς Πο­λυ­μνί­ας. Θὰ τὴ θυ­μᾶ­σαι. Τώ­ρα βέ­βαι­α εἶ­ναι μιὰ συμ­πα­θέ­στα­τη ἡ­λι­κι­ω­μέ­νη γυ­ναί­κα, μὲ με­γά­λα λυ­πη­μέ­να μά­τια καὶ μὲ γκρί­ζα μαλ­λιά. Καὶ ζεῖ ὁ­λο­μό­να­χη στὸ ἄ­δει­ο σπί­τι κα­θὼς τὰ παι­διά της παν­τρεύ­τη­καν, δυ­ὸ κό­ρες κι ἕ­νας γιὸς καὶ ζοῦν σὲ ἄλ­λες πο­λι­τεῖ­ες. Μο­νά­χα ἡ μιὰ κό­ρη τους πῆ­ρε ἕ­να βέ­ρο Ἀ­με­ρι­κά­νο καὶ γι’ αὐ­τὸ δὲν τὴ συγ­χώ­ρε­σε ἀ­κό­μα ὁ Κρίς. Ἡ μά­να ὅ­μως ἔ­χει τὴ φω­το­γρα­φί­α της μὲς στὸ σα­λό­νι. Ἡ ἴ­δια περ­νά­ει τὶς πε­ρισ­σό­τε­ρες ὧ­ρες της βλέ­πον­τας τη­λε­ό­ρα­ση, κα­θὼς τὸ κρύ­ο τῆς ἀ­πα­γο­ρεύ­ει νὰ βγεῖ. «Ξέ­ρε­τε» μᾶς λέ­ει «χι­ο­νί­ζει πο­λὺ ἐ­δῶ στὴν Κα­γι­ούγ­κα». Τὴ ρώ­τη­σα ἂν ἤ­θε­λε νὰ γυ­ρί­σει πί­σω στὸ νη­σί. Ἤ­θε­λε ναί, ἀλ­λὰ ὄ­χι γιὰ πάν­τα. Ἀ­κό­μα κι ἡ Ἀ­θή­να δὲν τῆς ἄ­ρε­σε. Ἔ­χει ἄλ­λω­στε ἀ­γα­πή­σει τὸ μέ­ρος. «Κι ἔ­χει ὅ­λες τὶς ἀ­νέ­σεις». Μᾶς πρό­σφε­ρε κυ­δώ­νι γλυ­κὸ καὶ ρα­κὶ ἀ­π’ τὴν πα­τρί­δα.<br /> Καὶ σύ, Ἀ­λέ­ξαν­δρε, «φι­λο­σο­φεῖς ὡς ἐ­γὼ καὶ οὐ­δὲν πράτ­τεις».<br /><br /><br />Πη­γή: Ἡ με­τα­πο­λε­μι­κὴ πε­ζο­γρα­φί­α. Ἀ­πὸ τὸν πό­λε­μο τοῦ ’­40 ὣς τὴ δι­κτα­το­ρί­α τοῦ ’­67, Τό­μος Β’, Ἐκ­δό­σεις Σο­κό­λη, Ἀθήνα, 1989. [Πρώτη δημοσίευση: Ἀ­πὸ τὴ συλ­λο­γὴ δι­η­γη­μά­των Ἀ­να­μνή­σεις ἀ­πὸ τὸν Χεί­ρω­να, Δι­η­γή­μα­τα, Βιβλιοπωλεῖο τῆς «Ἑστίας», Ἰ.Δ. Κολλάρου, Ἀ­θή­να 1974].<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-6221500859320013588?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-3953039880014623302011-05-15T13:52:00.000-07:002011-05-15T13:52:55.528-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Z20xp2vxkPM/TdA8dwpfC5I/AAAAAAAAAbs/kV_ijrFpi84/s1600/%25CE%2597+%25CE%259A%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B1+%25CE%25A0%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%2594%25CE%25B5%25CE%25BD+%25CE%25A0%25CF%2581%25CF%258C%25CE%25BB%25CE%25B1%25CE%25B2%25CE%25B5+%25CE%259D%25CE%25B1+%25CE%25A3%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582%2528%25CE%25B5%25CE%25B9%2529+%25CE%259A%25CE%25B1%25CE%25BD.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-Z20xp2vxkPM/TdA8dwpfC5I/AAAAAAAAAbs/kV_ijrFpi84/s400/%25CE%2597+%25CE%259A%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B1+%25CE%25A0%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%2594%25CE%25B5%25CE%25BD+%25CE%25A0%25CF%2581%25CF%258C%25CE%25BB%25CE%25B1%25CE%25B2%25CE%25B5+%25CE%259D%25CE%25B1+%25CE%25A3%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582%2528%25CE%25B5%25CE%25B9%2529+%25CE%259A%25CE%25B1%25CE%25BD.jpg" width="400" /></a></div>Δε διαβάζω ποτέ κίτρινες φυλλάδες, ούτε μ' αρέσει να παρακολουθώ τη ζωή του ενός και του άλλου από την κλειδαρότρυπα..... Αλλά τα δικά σου ρεζιλίκια, γλυκέ μας Στρος(ε Το Στρώμα Σου Για Δυο) Καν... τα καταχάρηκε όλη η Ελλάδα... Ά μα πια, νισάφι... σε μπουχτίσαμε...........</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-395303988001462330?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-86824099257394430992011-05-03T01:21:00.000-07:002011-05-03T01:21:49.141-07:00Κ<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/bOpkRBp7o1s?fs=1" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-8682409925739443099?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-13821297251795154352011-04-26T00:11:00.000-07:002011-04-26T00:13:55.477-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"></span></b></span></div><h3 style="font-family: Helvetica, Arial, 'Trebuchet MS', Verdana; font-size: 12px; font-style: normal; font-weight: bold; line-height: 16px; margin-bottom: 5px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-transform: uppercase;"><b>ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2011: ΘΕΑΤΡΟ ΣΕ&nbsp;Α΄ΕΝΙΚΟ</b></h3><div><b>Από τις 9 Ιουνίου έως τις 20 Ιουλίου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011 οι θεατρόφιλοι θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν σπουδαίους Έλληνες ηθοποιούς να αναμετρώνται στη σκηνή με τον εαυτό τους με έργα Ελλήνων κυρίως συγγραφέων. Γιάννος Περλέγκας, Άγγελος Παπαδημητρίου, Ρούλα Πατεράκη, Σοφία Σειρλή, Χρήστος Στέργιογλου, Φιλαρέτη Κομνηνού, Θανάσης Σαράντος θα ερμηνεύσουν τους μονολόγους.</b></div><div><b><br /></b></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px;"><b>"Όνειρο στο κύμα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη</b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 20px;"><i><span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;">ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (ΧΩΡΟΣ Ε΄) 18-20 ΙΟΥΛΙΟΥ</span></i></span></span></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-vtI2hTV7qKk/TbZtqRvvVxI/AAAAAAAAAUw/I9UCzr0I3c0/s1600/moraros%2Boneiro.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-vtI2hTV7qKk/TbZtqRvvVxI/AAAAAAAAAUw/I9UCzr0I3c0/s400/moraros%2Boneiro.jpg" width="286" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><i>"Ήτον απόλαυσις, όνειρον, θαύμα...[...] Ήτο πνοή, ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρον επιπλέον εις το κύμα· ήτον νηρηίς, σειρήν, πλέουσα, ως πλέει ναυς μαγική, η ναυς των ονείρων..." (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Όνειρο στο Κύμα)</i></td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 5px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 5px; text-align: left;"><u>Θανάσης Σαράντος</u></div><div style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 5px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 5px;">Με τη συμπλήρωση των 100 χρόνων από τον θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Θανάσης Σαράντος καταπιάνεται με ένα από τα σπουδαιότερα διηγήματα του συγγραφέα, που περιγράφει το γυμνό για πρώτη φορά στην νεοελληνική λογοτεχνία. Η ομάδα αναδεικνύει την γοητεία και την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του έργου του Παπαδιαμάντη, μέσα από τη δραματοποιημένη αφήγηση, τη συνδρομή της κινηματογραφικής εικόνας για το σκηνικό (βιντεοσκοπημένες και ζωντανές προβολές) και τη ζωντανή μουσική (πιάνο και επτά έγχορδα και πνευστά).</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dSYUgFowqSo/TbZtqMkKhvI/AAAAAAAAAUo/oocuylVbmss/s1600/oneiro.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="321" src="http://3.bp.blogspot.com/-dSYUgFowqSo/TbZtqMkKhvI/AAAAAAAAAUo/oocuylVbmss/s400/oneiro.jpg" width="400" /></a></div><div style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 5px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 5px;">Σκηνοθεσία-ερμηνεία: Θανάσης Σαράντος&nbsp;</div><div style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 5px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 5px;">Μουσική: Λάμπρος Πηγούνης</div><div style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 5px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 5px;">&nbsp;Σκηνικά-κοστούμια: Εύα Μανιδάκη</div><div style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 5px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 5px;">Κινηματογραφικές προβολές: Θανάσης Σαράντος</div><div style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 5px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 5px;">Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Ζώης</div><div style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 12px; line-height: 20px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 5px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 5px;">Με την υποστήριξη του Μουσείου «Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη» και του Δήμου Σκιάθου.</div><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0XZrXU_YpQE/TbZtqRD6qpI/AAAAAAAAAU4/aW5OsDKO1Ok/s1600/oneiro%2B2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-0XZrXU_YpQE/TbZtqRD6qpI/AAAAAAAAAU4/aW5OsDKO1Ok/s400/oneiro%2B2.jpg" width="293" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-1382129725179515435?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-66461357037051123802011-04-23T11:11:00.000-07:002011-04-23T11:11:27.478-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-61U6QGBOJwQ/TbMWAS1cxqI/AAAAAAAAAUg/-eJsL7sArWM/s1600/%25CE%2599%25CE%2597%25CE%25A3%25CE%259F%25CE%25A5%25CE%25A3%2B%25CE%25A7%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3.jpg.crdownload" imageanchor="1" style="clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em"><img border="0" height="320" width="232" src="http://3.bp.blogspot.com/-61U6QGBOJwQ/TbMWAS1cxqI/AAAAAAAAAUg/-eJsL7sArWM/s320/%25CE%2599%25CE%2597%25CE%25A3%25CE%259F%25CE%25A5%25CE%25A3%2B%25CE%25A7%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3.jpg.crdownload" /></a></div><br /> Άγιες μέρες σαν κι αυτές που βιώσαμε, με τα Πάθη του Χριστού που οδηγούν στη Σταύρωση και στο λυτρωτικό θαύμα της Ανάστασής του, όλοι οι κατέχοντες εξουσία βγάζουν διαγγέλματα και μηνύματα αγάπης, ωσάν να’ ναι διαχειριστές της μόνης αρετής που δεν αποκτάται, αλλά χαρίζεται, από όποιον έχει άδολη καρδιά. Μόνον ο Ιησούς δίδαξε την Αγάπη και γι’ αυτό σταυρώθηκε σ’ έναν κόσμο φθόνου, ζήλιας, απληστίας και συμφερόντων. Η Αποκαθήλωση, ο Επιτάφιος θρήνος, ο άφατος πόνος της Παναγίας, τα μύρα των μυροφόρων στον λίθινο τάφο, η άρνηση του Πέτρου «πριν αλέκτορα φωνήσαι», όλα αυτά τα βιώνουμε στη ζωή μας οι άνθρωποι, αρχής γενομένης από τον Αδάμ και την Εύα με απώλεια του Παραδείσου. Ο όφις στριφογυρίζει και φωλιάζει κοντά στο Δένδρο της Γνώσεως και η γυμνότης των Πρωτοπλάστων μεταμορφώνεται σε γύμνια ψυχής στους απογόνους τους, που εφευρίσκουν, πριν από τη φωτιά, την αλληλοεξόντωση…<br /> Κάθε χρόνο τα Πάθη μεταφέρονται στα «καθ’ ημάς» από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων όλου του κόσμου. «Εννέα μήνες θα διαρκέσει η πυρηνική κρίση στην Ιαπωνία», ο τίτλος της φοβερής απειλής που δημιούργησε η Φύση, με σεισμό και δολοφονικό παλιρροϊκό κύμα σε συνδυασμό με την ανθρώπινη έλλειψη μνήμης που ανεγείρει πυρηνικά εργοστάσια, σαν να μην υπήρξε η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Και μετά τους εννέα μήνες, τι; Η γέννηση του Τέρατος – οι θάνατοι και οι αρρώστιες από τη ραδιενέργεια σε ευρύτατη ακτίνα, με τον ωκεανό να μεταφέρει την μήνι του Ποσειδώνα… «Ο πόλεμος στη Λιβύη ίσως διαρκέσει πολύ», «Οι λαθρομετανάστες υπεύθυνοι για αρρώστιες μεταδοτικές», καταγγελία Έλληνα καθηγητού σε επίσημο βήμα. Και στα φανάρια, θλιμμένα μάτια, τα χέρια που απλώνονται ζητώντας βοήθεια, με αντάλλαγμα να καθαρίσουν τα τζάμια των πανάκριβων αυτοκινήτων που ίσως ακινητοποιηθούν στο μέλλον από έλλειψη βενζίνης… Σήμερα είναι εκείνοι οι απόβλητοι λόγω πολέμων, αύριο εμείς, τα μέλη της άφρονης κερδοσκόπου κοινωνίας, οι επιπόλαιοι «νυμφίοι» και οι «ληστές» εκατέρωθεν του Σταυρού, που λοιδόρησαν τον Αθώο και μόνον ο ένας μετανόησε και κέρδισε θέση στον Παράδεισο. Χρειάστηκε όμως και αυτός πρώτα να δικασθεί, να τιμωρηθεί και, αντιλαμβανόμενος το κρίμα του, να ζητήσει συγχώρηση. Οι δικοί μας αμετανόητοι όχι μόνον κυκλοφορούν ανενόχλητοι και αλαζόνες, αλλά μερικοί ετοιμάζονται να διεκδικήσουν και δεύτερο… γύρο κλεψιάς και απληστίας. Είμαστε όλοι μας υπόλογοι για το εθνικό και το οικουμενικό μας κατάντημα, είτε αυτό αφορά την οικονομική διεθνή κρίση – το δικό μας κατασκότεινο τούνελ – είτε την οικολογική καταστροφή του πλανήτη Γη. Όλοι κάπου φταίξαμε, κι ας μην «κλέψαμε» μαζί με τους υπεύθυνους του καταρρακωμένου κράτους. Και είμαστε υπόλογοι στα παιδιά και τα εγγόνια μας, που τους αγοράζουμε όλο και πιο «δεύτερες» λαμπάδες για το «Δεύτε λάβετε φως» της λευκής αλλοτινής αναστάσιμης λαμπάδας. Κοιτάξτε πόσο φως χωράει στο βλέμμα τους, πόση εμπιστοσύνη, όταν σκύβουμε για να τους δώσουμε «το φιλί της Αγάπης». Γι’ αυτούς η Ανάσταση είναι γεγονός, όπως είναι και η Άνοιξη, ολόγυρά τους.<br /> Αίμα στάζουν τα ρόδινα ανθάκια του δέντρου όπου κρεμάστηκε ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, απαρνούμενος τα τριάκοντα αργύρια της προδοσίας. Σε ποιον Αγρόν του κεραμέως απορρίψαμε εμείς τα σκόπιμα λάθη μας και περιμένουμε να αποκτήσουν ρίζες και ν’ «ανθίσουν» ξανά; Μόνο το παιδικό βλέμμα, της θλίψης, του πόνου, της απορίας και της χαράς, μπορεί να μιλήσει για Αγάπη, που τους την οφείλουμε, φέρνοντάς τα σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο στα μέτρα μας. Σ’ έναν κόσμο που αναμένει την Ανάσταση χωρίς την πίστη του συσταυρωθέντος ληστού «Μνήσθητί μου Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου». Μόνη μας ελπίδα, εμάς, των ανθρώπων το γένος, το βλέμμα των παιδιών… Εκ του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου (κη΄, Ι, 20), «Και ιδού σεισμός εγένετο μέγας. Άγγελος γαρ Κυρίου καταβάς εξ ουρανού προσελθών απεκύλισε τον λίθον από της θύρας και εκάθητο επάνω αυτού. Ην δε η ιδέα αυτού ως αστραπή και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών»… <i>Καλή Ανάσταση</i><br /><br /> <i>Ελένης Μπίστικα, Περιοδικό Κ, αρ.τ. 412 (Εφημ.Καθημερινή, 23-24/4/2011)<br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-6646135703705112380?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-1257276501022178722011-04-18T08:14:00.000-07:002011-06-25T09:20:02.873-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/HKjGsa78VKg/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HKjGsa78VKg&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/HKjGsa78VKg&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div>Ελεύθερη κινηματογραφική διασκευή του ομότιτλου διηγήματος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, γυρισμένη στη Νίσυρο. Πρωταγωνιστεί η Όλια Λαζαρίδου.<br />Τραγούδι τίτλων: "Στιγμές"<br />Στίχοι: Πολυξένη Βελένη<br />Μουσική &amp; Ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-125727650102217872?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-72269669159721045722011-04-05T02:25:00.000-07:002011-04-05T02:25:13.921-07:00<i>Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Βόρειες Σποράδες" το 2008</i><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-R9rk7Yp9Tlk/TZrf2XycrvI/AAAAAAAAAUY/xWqTV9lQZII/s1600/cinema-paradiso-p.jpg" imageanchor="1" style="clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em"><img border="0" height="320" width="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-R9rk7Yp9Tlk/TZrf2XycrvI/AAAAAAAAAUY/xWqTV9lQZII/s320/cinema-paradiso-p.jpg" /></a></div> Κόντευε δέκα: ο ήλιος έκαιγε κιόλα, κι έπιανε ζέστη. Στις αυλές τα τζιτζίκια χαλούσανε τον κόσμο. Κάτι τέτοιες μέρες, όλα τα σπίτια είχανε μπουγάδα: όπου έπεφτε το μάτι σου, έβλεπες σκοινιά με απλωμένα ασπρόρουχα. Και τις πιο πολλές φορές, ανάμεσα στα κάτασπρα σεντόνια, ένα σωρό πιτσιρίκια να τρέχουνε σα κουρδισμένα και να παίζουνε κρυφτό. Καμιά φορά, απάνω στο τρελό παιχνίδι, λυνότανε το σκοινί – και τότε ολόκληρη η μπουγάδα έπεφτε και τα κουκούλωνε, τα σκασμένα…<br /> Ο φούρνος ήτανε πάλι πήχτρα. Εκτός απ’ τα ψωμιά, εκείνες τις μέρες είχανε πληθύνει και τα ταψιά. Είχανε αρχίσει να βγαίνουνε οι ντομάτες και οι πιπεριές, κι όλες οι κυράδες – λες κι ήτανε συνεννοημένες – κάνανε γεμιστά. Ο φούρναρης είχε βαρεθεί να βλέπει να περνάνε απ’ τα χέρια του ταψιά και νταβάδες όλων των λογιών, μικροί – μεγάλοι, άλλοι γεμάτοι και περιποιημένοι, κι άλλοι μισοάδειοι και κακορρίζικοι… Κι όπως ο παπάς, που ξαγόρευε στην εκκλησιά όλο το χρόνο τους αμαρτωλούς, ήξερε πια να ξεχωρίζει απ’ τις κουβέντες τους ανθρώπους, έτσι κι ο Θανάσης, ο φούρναρης, ήξερε να μαντεύει απ’ το ταψί που του φέρνανε ποιο σπίτι έχει απ’ όλα τα καλά, και ποιο το δέρνει η φτώχεια… Και σαν πονετικός που ήτανε, δυο – τρεις φορές δε δίστασε να βγάλει καμιά τροφαντή ντομάτα απ’ τα γεμάτα τα ταψιά των νοικοκυραίων, και να τη χώσει κρυφά στο ταψάκι της χήρας του Αντώνη, ή του γερο – Δημητρού, που έμενε ολομόναχος… <br /> Αυτό, αλήθεια, ο Θανάσης το’ χε ξαγορευτεί στον παπά. Από τη μια, χαιρότανε που είχε βρει ένα τρόπο να βοηθάει τις χήρες, τους γέρους και τα ορφανά, έτσι όμορφα, και χωρίς να τον παίρνουνε χαμπάρι. «Να μην ξέρει η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου…». Αλλά πάλι, αυτό δεν ήτανε κλεψιά;… Ψυχικό με ξένο φαΐ;… Βέβαια, άμα το καλοσκεφτείς, τι πείραζε – μήπως θα πάθει τίποτα το βιος της Ζαφειρίτσας, της καπετάνισσας, ή της δημαρχίνας, άμα της λείψει μια ντομάτα; Ενώ μ’ αυτή τη ντομάτα, ο κακομοίρης ο γερο – Δημητρός βαστιότανε στα πόδια του τρεις μέρες… Απάνω σ’ αυτό το ζήτημα, προβληματίστηκε κι ο παπάς. Ήτανε και κείνο το «ου κλέψεις», που τα μπέρδευε τα πράματα – κι όμως, πάλι, τι χαρά να βλέπεις να τρώει το παιδάκι της χήρας… «Μπελά που μου’ βαλες στο κεφάλι μου, Θανάση!» είπε τέλος ο παπάς. Ο Θανάσης αποφάσισε να μην ξαναμιλήσει πια γι’ αυτό σε κανένανε. Ε, άμα ήτανε να πάει στην κόλαση για δυο ντομάτες, επιτέλους ας πήγαινε, χαλάλι…<br /> Ύστερα, ήτανε και κάτι άλλο που το σκεφτότανε και του ανάπαυε λίγο τη συνείδηση: τι δηλαδή, καλύτερα ήτανε που ο Παντελής – ο φούρναρης του απάνω μαχαλά – είχε το χούι να τσιμπολογάει απ’ τα ταψιά του κόσμου; Αυτό δεν ήτανε δηλαδή κλεψιά;… Αυτός, στο κάτω – κάτω, το’ κανε επειδή συμπονούσε τη φτωχολογιά. Να το’ χει και βάρος από πάνω;… Ενώ ο Παντελής, μάτια μου, δεν άφηνε ταψί που να μην πάρει μεζέ. Κι όχι μονάχα ντομάτες και ζαρζαβατικά, μα και πλούσια φαγιά, κότες και γιουβέτσια και ψάρια. Έλεγε πως δοκίμαζε τάχα το φαΐ στο ψήσιμο – μ’ αυτός έχωνε το πηρούνι του παντού κι έτρωγε τα καλύτερα… <br /> Μονάχα μια φορά την πάτησε ο Παντελής: το βρήκε απ’ τον άντρα της Ζαφειρίτσας, τον καπετάν – Νικολάκη, που ήτανε ο καλύτερος ψαράς και πάντα κουβάλαγε τα καλύτερα ψάρια. Τα ταψιά πηγαίνανε κι ερχόντανε… Στην αρχή, ο καπετάνιος έστελνε τη Ζαφειρίτσα πότε στον ένα φούρνο και πότε στον άλλο «για να τα’ χουμε καλά με όλο τον κόσμο» και «να τρώνε όλοι ψωμί». Όμως γρήγορα κατάλαβε ένα πράμα: όποτε έστελνε ταψί στο φούρνο του Παντελή, πάντα το φαΐ γύριζε λειψό… Πότε έλειπε το σκώτι απ’ το κοτόπουλο, πότε τ’ αυγά απ’ τα μελανούρια, πότε τα σφοντύλια απ’ τους κέφαλους… Ειδικά για τα σφοντύλια χολόσκανε πιο πολύ ο καπετάνιος, που ήτανε ο αγαπημένος του μεζές… Μια, δυο, τρεις, στο τέλος τ’ αποφάσισε ότι δεν πάει άλλο. <br /> «Θα σ’ τόνε βολέψω εγώ, τον κερατά!...» ακούει ξαφνισμένη μια μέρα η Ζαφειρίτσα τον άντρα της, να μπαίνει μπουρινιασμένος στην αυλή, φορτωμένος μια αρμαθιά κέφαλους. Μπαίνει μέσα σα σίφουνας, κάνει πέρα τις γυναίκες, παίρνει το κουζινομάχαιρο, κάθεται μονάχος του και καθαρίζει τα ψάρια. Ύστερα βγάζει ένα - ένα τα σφοντύλια, τα μαζεύει σ’ ένα πιάτο, ανοίγει τις κοιλιές των ψαριών και χώνει μέσα κομμάτια φελλό!<br /> Λαχτάρησε η Ζαφειρίτσα:<br />-Τι κάνεις, χριστιανέ μου, ζουρλάθηκες;<br />-Γυναίκα, άσ’ τα αυτά τώρα και φέρε το ταψί, απαντάει αυτός. Το ταψί, γρήγορα!<br /> Τι να κάνει κι η Ζαφειρίτσα, τον ήξερε που ήτανε κεφάλι αγύριστο, κι άμα έβαζε κάτι με το νου του, έπρεπε να το κάνει, αλλιώς δεν ησύχαζε. Φέρνει το λοιπόν ένα ταψί, βάζουνε μέσα τους κέφαλους, τους αλατίζουνε, τους παστρεύουνε, και στο τέλος τους παίρνει ο καπετάνιος και δρόμο για το φούρνο του Παντελή.<br /> Ο Παντελής παραξενεύτηκε που είδε τον καπετάν – Νικολάκη να’ ρχεται με το ταψί, αλλά δεν πήγε ο νους του στο κακό. Πήρε μονάχα το ταψί, είδε τους κέφαλους και ξερογλύφτηκε. Έβαλε το ταψί στο φούρνο μαζί με τ’ άλλα, και μόλις ροδίσανε τα ψάρια και τα γύρισε, πήρε την πηρούνα κι ετοιμάστηκε να πάρει μεζέ…<br /> Τι μεζέ, που αντί για τα σφοντύλια που λιγουρευότανε, βρίσκει μέσα κάτι κομμάτες φελλό, που κοντέψανε να του κάτσουνε στο λαιμό και να τα κακαρώσει… Γιατί βλέπεις, λιχούδης καθώς ήτανε, έπιασε κι έχωσε όλες τις κομμάτες μαζί στο στόμα του… «Γκούχ!... Γκούχ!...». Τρομάξανε οι γυναίκες. «Σε καλό σου, Παντελή!...». <br /> Πού να το πει ο Παντελής το πάθημά του; Λέξη δεν είπε σε κανένα από ντροπή. Κι όταν μεσημέριασε, κι άρχισε ο κόσμος να έρχεται, να πάρει ο καθένας το ταψί του, έρχεται κι ο καπετάνιος κουνιστός και λυγιστός. Ο Παντελής, μόλις τον είδε, μούτρωσε. Να δεις, αυτός θα του την είχε καμωμένη τη δουλειά… Μπαίνει το λοιπόν ο καπετάνιος γελαστός στο φούρνο, καλησπερίζει τις γειτόνισσες, και τέλος πλησιάζει τον Παντελή. <br />-Παντελάκη, τι χαμπάρια;<br />-Έτοιμα τα ψάρια, καπετάνιο, μουρμουρίζει ο Παντελής περίλυπος.<br /> Ο καπετάνιος χαχάνισε, και χτύπησε τον Παντελή στον ώμο.<br />-Καλά τα σφοντύλια, Παντελή;<br /> Ωχ, και δεν ανοίγεις γη, να με καταπιείς… Όλοι λέγανε πως ήτανε μεγάλο πειραχτήρι ο καπετάνιος, μα άλλο να τ’ ακούς, κι άλλο να τα λούζεσαι… Έκανε κάμποσο καιρό ο Παντελής να εμφανιστεί σε καφενέ – χώρια το κάζο που έπαθε, που το μισό σόι της Ζαφειρίτσας σταμάτησε να’ ρχεται στο φούρνο του… Ακριβά τα πλήρωνε ο φουκαράς, πεντ’ έξι παλιοσφοντύλια…<br /> Σήμερα, στον άλλο φούρνο – του Θανάση – είχε καινούργιο πανηγύρι. Η νεολαία που ήτανε μαζεμένη μέσα, και περίμενε στην αράδα – άλλος για ψωμί, άλλος με ταψί στα χέρια – είδανε να’ ρχεται από μακριά ο Φάνης. Ετούτος ήτανε λιγάκι μουρλούτσικος, αλλά τον κάνανε μεγάλο χάζι. Ένας Θεός ξέρει πώς του’ χε καρφωθεί μέσα στο κεφάλι του ότι ένας μεγάλος άρχοντας – ο Εμπειρίκος, έτσι τον λέγανε τάχα – είχε λέει έναν πύργο στο νησί, που’ τανε χτισμένος σ’ ένα μυστικό μέρος, και μονάχα αυτός το’ ξερε… Κι από πάνω, αυτός ο άρχοντας είχε λέει και μια κόρη, όμορφη και μπιρμπιλομάτα, κι ήτανε λέει ερωτοχτυπημένη ελόγου της με το Φάνη, κι ήθελε να τον χωρίσει απ’ τη γυναίκα του και να τον παντρευτεί…<br /> Οι πιτσιρικάδες, μόλις είδανε το Φάνη, παρατήσανε καρβέλια και ταψιά και στήσανε στα γρήγορα ολόκληρη παράσταση. Πήγανε μάνι μάνι και βρήκανε μια κουβαρίστρα. Ένας απ’ αυτούς σκαρφάλωσε κι ανέβηκε στο πατάρι του φούρνου, και μισοκρύφτηκε πίσω απ’ τα σανίδια – ενώ οι άλλοι του δώσανε να βαστάει την άκρη του σπάγκου. Κι ύστερα, τρέξανε έξω να φωνάξουνε το Φάνη…<br />-Φάνη, Φάνη, τρέχα!... Έλα στο φούρνο!<br />-Τι είναι, μωρέ;<br />-Ο πύργος του Εμπειρίκου! Σε ζητάνε!<br />-Η πριγκιπέσσα! <br />-Εσένα θέλει! <br />-Φέρτε μου το Φάνη, λέει! Τον αντρούλη μου!<br /> Ο Φάνης, ήτανε που ήτανε, τώρα τα’ χασε ολότελα. <br />-Πού’ ν’ τηνε, μωρέ;… Μες στο φούρνο;<br />-Όχι, σε θέλει στο τηλέφωνο!<br />-Σε ποιο;<br />-Στο τηλέφωνο! Έβαλε ο Θανάσης τηλέφωνο, δεν τα’ μαθες; Μες στο φούρνο!<br /> Ο φουκαράς ο Φάνης δε σκέφτηκε ότι το μοναδικό τηλέφωνο που βρισκότανε σ’ όλο το νησί ήτανε αυτό μέσα στο τηλεγραφείο. Ήτανε όμως αγαθιάρης, κι ό, τι και να του λέγανε, το πίστευε.<br /> Οι μικροί οι βελζεβούληδες παίρνουνε το Φάνη απ’ το χέρι, που’ χε μείνει χάσκοντας, και τον σέρνουνε μέχρι το φούρνο.<br /> Όλοι, άντρες και γυναίκες, που περιμένανε τη σειρά τους μες στο φούρνο, άλλο που δε θέλανε. Σταθήκανε να κάνουν χάζι… Ο Θανάσης πάλι τα’ βλεπε αυτά κι έτριζε δόντια – πού να τα βάλει όμως αυτός μονάχος του με τόσους διαόλους… <br /> Τον παίρνουνε το λοιπόν το φουκαρά και του δίνουνε να κρατάει την κουβαρίστρα.<br />-Έλα, να, αυτό ειν’ το τηλέφωνο. Βάλτο αυτό στο στόμα σου, και μίλα… <br /> Ο Φάνης έμεινε να κοιτάει την κουβαρίστρα σαν το πράμα.<br /> Ξαφνικά, απ’ τα σανίδια του παταριού, ακούγεται μια ψιλή φωνή.<br />-Φάνη!... Φάνη, αγάπη μου!<br /> Ο κακομοίρης ο Φάνης σκιάχτηκε.<br />-Αρή!... Εσύ είσαι;<br />-Εγώ είμαι, Φάνη!... <br />-Και πού είσαι;<br />-Στον πύργο είμαι, Φάνη!<br /> Να πέσουνε όλοι χάμω και να δέρνονται απ’ τα γέλια. Και μοναχά ο Φάνης να μην παίρνει πρέφα…<br />-Φάνη!... Φάνη, αγάπη μου!<br />-Τι είναι, αρή;<br />-Μ’ αγαπάς, Φάνη;<br />-Σκασμός, αρή, μας ακούνε!<br />-Φάνη!... Πού είναι η γυναίκα σου;<br />-Πάει να βάλει μπουγάδα!<br />-Άκου, Φάνη!... Θα της πάρεις καινούργιες παντόφλες! Ακούς;<br />-Καλά!<br />-Και ύφασμα να της πάρεις, να κάνει φόρεμα! Εντάξει, Φάνη;<br />-Καλά!<br />-Θα της τα πάρεις, αλλιώς θα θυμώσω!...<br />-Καλά, μωρή!<br />-Άντε, Φάνη, φύγε τώρα!<br />-Καλά…<br />-Φύγε, Φάνη, να πας στη γυναίκα σου!<br />-Καλά, μωρή!<br />-Φάνη, φύγε, θα σε κατουρήσω!...<br /> Ξαφνικά, χοντρές στάλες άρχισαν να ραντίζουν το Φάνη από ψηλά. Ο βελζεβούλης, είχε πάρει μαζί του στο πατάρι και μια κανάτα νερό…<br /> Ο Φάνης αλαφιάστηκε.<br />-Τι κάνεις, μωρή τρελοκαμπέρω; Θες να μαγαρίσεις τα ψωμιά του κόσμου;…<br /> Θες ο Θανάσης, που ήτανε μαλακός και δεν έδερνε, θες ο φουκαράς ο Φάνης, που ήτανε σαν το πρόβατο, θες ο κόσμος, που λαχταρούσε να δει λιγάκι θέαμα, να ξεσκάσει, η πιτσιρικαρία μια φορά έβγαινε πάντα στο τέλος λάδι. Κι ας έκανε στον κόσμο μεγάλες λαχτάρες… Κανένας δεν τους έδερνε πολύ – εκτός από καναδυό γειτόνισσες, κάτι καρδαμωμένες γυναικάρες που βγαίνανε με τη σκούπα, ή με το φουρνόξυλο, και πού σε πονεί και πού σε σφάζει… Κάτι τέτοιες, ήτανε χειρότερες από χωροφύλακες. Βαρούσανε στο ψαχνό… Μα ήτανε μονάχα δυο – τρεις, οι μικροί τις ξέρανε και τις αποφεύγανε. <br /> Τώρα τελευταία, το πιο συνηθισμένο θύμα της συμμορίας ήτανε ο κυρ – Μιχάλης. Αυτός ήτανε έμπορας στα νιάτα του, κι είχε κάνει λεφτά κλέβοντας στο ζύγι… Τσιγκούναρος και σφιχτοχέρης, όσο δεν πάει άλλο, δεν έδινε βερεσέ ούτε της μάνας του… Κάτι τέτοιους τους γράφανε οι πιτσιρικάδες στα μαύρα κατάστιχα – και δεν τους αφήνανε σε χλωρό κλαρί. Πρώτος πρώτος στο κατάστιχο λοιπόν κι ο κυρ – Μιχάλης… Τώρα, ειδικά, ακόμα πιο πολύ, μια κι αποφάσισε – πρώτος αυτός – να φέρει στο νησί «κινηματόγραφο». Σαν οβίδα έσκασε τότε η είδηση: θα’ ρθεί στο νησί σινεμά!... Ο πρώτος ενθουσιασμός όμως κρύωνε αμέσως, μόλις γινότανε γνωστό το ποιος θα ήτανε ο αιθουσάρχης… Κι η πιτσιρικαρία, που έλπιζε σε βερεσέδες, καλοπιάσματα και προσωπικά χατήρια, απογοητεύτηκε…<br /> Και πράγματι: ο κυρ – Μιχάλης, αφού νοίκιασε για ψίχουλα μια μεγάλη μάντρα, στη μέση του μαχαλά, έστησε το πανί, έφερε τις μηχανές και τα χρειαζούμενα, έγινε στο τέλος ο ίδιος αιθουσάρχης, μηχανικός προβολής και – φυσικά – ταμίας…<br /> Ένα πενηνταράκι το εισιτήριο – κι αλλοίμονό σου άμα σου’ λειπε έστω και μονόλεπτο. Ο κυρ – Μιχάλης στεκότανε στην είσοδο, σαν τον Κέρβερο – εκείνο το μαντρόσκυλο με τα τρία κεφάλια, που λέγανε πως φύλαγε τον Άδη – κι ήτανε έτοιμος να σου δαγκώσει το χέρι. <br /> Οι μικροί, που ξέρανε το χούι του, τον κάνανε Τούρκο.<br />-Κυρ – Μιχάλη, έχω σαράντα… Να μπω;<br />-Πενήντα!... μούγκριζε εκείνος.<br /> Άλλος διάολος:<br />-Κυρ – Μιχάλη, έχω σαρανταπέντε… Να μπω;<br />-Πενήντα!<br /> Και δώστου να σπρώχνεται ο κόσμος να δει τη Βουγιουκλάκη, και δώστου τα σκασμένα να τον τραβολογάνε:<br />-Κυρ – Μιχάλη, έχω σαρανταεφτά! Να μπω;<br /> Ε, καμιά φορά δεν πήγαινε άλλο. Στο τέλος άρπαζε σκουπόξυλο:<br />-Βρε, άντε στα τσακίδια!... Δαιμόνοι!...<br /> Ένα πράμα δεν πρόσεξε στην αρχή ο κυρ – Μιχάλης: τα σπίτια, που καμαρώνανε όμορφα όμορφα, δίπατα τα πιο πολλά, γύρω απ’ τη μάντρα. Γρήγορα οι πονηρές οι γειτόνισσες ανακαλύψανε πως, όταν νύχτωνε κι άρχιζε η προβολή, η οθόνη φαινότανε μια χαρά κι απ’ το χαγιάτι – κι έτσι γλυτώνανε και το πενηνταράκι. Κι έτσι κοντά κοντά όπως ήτανε στη μάντρα, ακουγότανε κι όλας μια χαρά…<br /> Ο κυρ – Μιχάλης τίποτα δεν είχε πάρει μυρωδιά. Ώσπου ένα βράδυ, αφού πούλησε όλα τα εισιτήρια, κι αφού έδειρε καλά καλά με το σκουπόξυλο δυο τρία παλιόπαιδα, που του κάνανε το κεφάλι καζάνι, εκεί που άρχιζε η προβολή, κάνει έτσι, και τι να δει… Στο μπαλκόνι της θεια – Ζωίτσας, που ήτανε κατάφατσα στη μάντρα, να’ ναι μαζεμένο όλο της το σόι, και να βλέπει ταινία τζάμπα! Χώρια αυτοί που χαζεύανε απ’ τα γύρω παράθυρα… <br /> Κόλπος κόντεψε να του’ ρθει του κυρ – Μιχάλη. Εδώ είπαμε να φέρουμε στο νησί κινηματόγραφο, που πα να πει πρόοδο, πολιτισμό, και να βγάλουμε και μεις το κατιτίς μας, που λέει ο λόγος – και τούτες εδώ οι καρακάξες να θέλουνε να με καταστρέψουνε; Κι άμα το μάθουνε και στους άλλους μαχαλάδες, θα μου’ ρχονται όλοι φρέσκοι φρέσκοι να σώνουν να μαζεύονται στο χαγιάτι της; Κι αντίς να το κόβω γω το εισιτήριο, να τα μαζώνει η κυρα – Ζωίτσα;<br /> Τέρμα τα δίφραγκα: εκείνο το βράδυ, την πληρώσανε αυτοί που’ χανε κόψει κανονικά το εισιτήριό τους. Η προβολή αναβλήθηκε «για τεχνικούς λόγους»… Φυσικά, ούτε λόγος για να πάρουνε πίσω την αξία του εισιτηρίου… Σου λέει «μπήκες με το πενηνταράκι σου, είδες είκοσι λεπτά ταινία, γιόμισες τον τόπο πασατέμπο και θες και ρέστα από πάνω;» Θέλοντας και μη, οι θεατές μείνανε κείνο το βράδυ στα κρύα του λουτρού…<br /> Την άλλη μέρα, ο κυρ – Μιχάλης έβαλε μπρος τα μεγάλα μέσα: πήγε και πήρε ένα θεόρατο καραβόπανο, και το’ δεσε γύρω – γύρω στη μάντρα, για να κρύψει απ’ τα αχόρταγα μάτια της γειτονιάς το πολυπόθητο θέαμα, που αυτή γύρευε σώνει και καλά ν’ απολαμβάνει τζάμπα. «Θα σας φτιάξω εγώ καλά ούλες, χαμένες!...» μουρμούριζε καθώς έδενε το καραβόπανο. <br /> Πράγματι, το καραβόπανο έκρυψε τελείως την οθόνη. Η γειτονιά στην αρχή απογοητεύτηκε. «Βρε τον αθεόφοβο, βρε το σπαγγοραμμένο, ούτε τ’ αγγέλου του νερό…» μουρμουρίζανε οι γριές, που ακόμα είχανε νωπή στο μυαλό τους την εικόνα της Βουγιουκλάκη, να λέει εκείνο το «τσα – τσα – τσα» - το’ χανε μάθει και το τραγουδούσανε μέχρι και τα παιδιά στο σχολείο. Για κείνες, τις «παλιές», το σινεμά ήτανε έτσι κι αλλιώς χώρος απαγορευμένος – όπως ήτανε και τα παραλιακά καφενεία και οι ταβέρνες, που συχνάζανε «οι άντρες». Εκείνο το χαγιάτι της Ζωίτσας ήτανε το μοναδικό παράθυρο προς τον έξω κόσμο – αυτόν που βλέπανε στην οθόνη του σινεμά. Τώρα που τη μπούλωσε με το καραβόπανο ο κυρ – Μιχάλης, πάει…<br /> Χωρίς να το θέλουνε, όμως, με τα παράπονά τους του φέρανε τέτοια γρουσουζιά του κυρ – Μιχάλη, που ούτε και το καραβόπανο άντεξε για παραπάνω από μια βραδιά… Μόλις νύχτωσε κι άρχισε η προβολή, να πιάσει τέτοιος δαιμονισμένος αέρας, ένα παλαβό μελτέμι, που το πήγαινε πέρα δώθε το πανί σα παπαφίγκο. Και δώστου να βροντοκοπανάει στο ντουβάρι σα λυσσασμένο… «μπα – πα – πα – πα – πα…». Έκανε τέτοιο σαματά, που σκέπαζε τελείως τα μεγάφωνα. Οι θεατές, που δε μπορούσανε ν’ ακούσουνε τίποτα απ’ την ταινία, σηκωθήκανε αγριεμένοι να φύγουνε. Και το χειρότερο, τώρα ζητάγανε πίσω και το εισιτήριο… Άντε να τους το αρνηθεί για δεύτερη φορά…<br /> Τι να κάνει, έσπαγε το κεφάλι του ο κυρ – Μιχάλης να δει πώς θα το χειριστεί το ζήτημα. Ένας – δυο τον συμβουλέψανε να χτίσει εξ αρχής ένα μεγάλο, κλειστό σινεμά, να μπορεί να κάνει τη δουλειά του σαν άνθρωπος. Ούτε να τ’ ακούσει: «Τι λέτε, βρε, τρελαθήκατε;». Λεφτά δεν είχε για πέταμα… Άλλος του πρότεινε να ψηλώσει τη μάντρα, προσφέρθηκε μάλιστα να αναλάβει αυτός τη δουλειά. Του τα χάλαγε όμως στην τιμή… «Πόσα;…». Μα τι θαρρούσε ο κόσμος, πως είχε ελόγου του κανένα σακί λίρες, και μπορούσε να ξοδεύει έτσι στο βρόντο;… Πάντως, κάτι έπρεπε να γίνει – πιο πολύ στο πείσμα της κυρα – Ζωίτσας, που τόλμησε να του κάνει αντίπραξη.<br /> Η τσιγκουνιά του, αλλά κι η ανάγκη, τον οδηγήσανε στη μέση λύση. Πήρε κάμποσα τούβλα, όχι τα απαραίτητα για να χτίσει κανονικά και να ψηλώσει τη μάντρα, όσο χρειαζότανε – αρκετά όμως για να τα βάλει, έτσι πρόχειρα, το’ να πάνω στ’ άλλο – ακριβώς όπως χτίζουνε σπιτάκια τα πιτσιρίκια στο γιαλό με τις πέτρες – μόνο και μόνο για να κρύψει την οθόνη απ’ τα μάτια της γειτονιάς. Και για να περιορίσει τα έξοδα στο ελάχιστο, τα τούβλα δεν τα’ χτισε τουλάχιστον κάπως πυκνά, παρά τα έστησε πρόχειρα, αφήνοντας μεγάλα κενά ανάμεσα – έτσι, πρόχειρα, χωρίς ούτε λάσπη, ούτε σοβά…<br /> Στην αρχή, φάνηκε πως σώθηκε η κατάσταση: πρώτα – πρώτα, σταματήσανε οι συνωστισμοί στα γύρω μπαλκόνια, που ήτανε άλλοτε καθημερινό φαινόμενο, την καθορισμένη ώρα που άρχιζε η προβολή… Κι ύστερα, ο κόσμος άρχιζε σιγά – σιγά να το συνηθίζει. Μόλις πέρασε η πρώτη εντύπωση, μετά μέρα με τη μέρα έγινε κι ο «σινεμάς» κάτι το καθημερινό και συνηθισμένο, μια διασκέδαση ανά πάσα στιγμή διαθέσιμη. Μονάχα οι καημένες οι γριές – που για μια στιγμή νομίσανε ότι ήρθε κάτι καινούργιο, να προσθέσει λίγη ποικιλία στη ζωή τους – αναγκαστικά αποτραβηχτήκανε και πάλι στη σιωπή του σπιτιού…<br /> Εκείνοι όμως που δεν είχανε σκοπό να το βάλουνε έτσι εύκολα κάτω, ήτανε φυσικά ο μόνιμος εχθρός του κυρ – Μιχάλη: η πιτσιρικαρία… Αυτοί παρακολουθούσανε στενά τις κινήσεις του, κι ανάλογα καταστρώνανε στρατηγικά σχέδια αντεπίθεσης. Όσοι είχανε λίγο χαρτζηλίκι – ό, τι περίσσευε στους κουμπαράδες από τα κάλαντα ή από φιλέματα – και μπορούσανε να εξασφαλίσουν το απαραίτητο πενηνταράκι, αυτοί ήτανε εκτός σχεδίου. Οι υπόλοιποι – που ήτανε και οι πιο πολλοί – έπρεπε να σκαρφίζονται διάφορες πονηριές για να μπορούν να βλέπουνε σινεμά τζάμπα. <br /> Στην αρχή, τα πράματα ήτανε εύκολα: δεν είχανε παρά να καλοπιάνουνε με διάφορα μικροθελήματα τις γειτόνισσες, κι ύστερα – αντί για άλλο φίλεμα – μπορούσανε ελεύθερα να στριμωχτούνε μαζί με τους άλλους στο χαγιάτι ή στο παράθυρο, να χαζέψουνε από μακριά την ταινία που έπαιζε. Η εποχή αυτή της ευτυχίας κράτησε ωσότου ο γερο – τράγος άπλωσε εκείνο το καταραμένο πανί – που κι αυτό όμως, λες κι η θεία δίκη ήτανε με το μέρος τους, αποδείχτηκε εντελώς άχρηστο: έφυγε κι αυτό με το ίδιο εισιτήριο, ντροπιασμένο σα τούρκικη παντιέρα, μέσα σε αλαλαγμούς χαράς και θριάμβου…<br /> Να όμως τώρα που ο τσιφούταρος μηχανεύτηκε άλλο τρόπο να μπουλώσει την οθόνη – και μαζί μ’ αυτήν το παράθυρο που ξάνοιξε απότομα μπροστά στα μάτια τους ένα κόσμο, που ούτε τον είχανε ονειρευτεί… Ξαφνικά ένα πρωί, βλέπουνε τη μάντρα να’ χει ψηλώσει, μέσα σε μια νύχτα, και να’ χει γίνει άλλη τόση – σαν τον «πύργο του Εμπειρίκου», που’ λεγε κι ο Φάνης… Πάγωσε το αίμα τους στην αρχή. Τώρα;…<br /> Η απώλεια ήτανε τεράστια, έπρεπε πάση θυσία να βρούνε ένα τρόπο να εκδικηθούνε το γερο – τσιγκούναρο που τολμούσε να τους κάνει τέτοιο πράμα. Ένας, που είχε ξάδερφο στην πόλη, τους είχε πει ότι εκεί πέρα τα παιδιά κάνανε κάτι πιο τολμηρό: πήγανε και βρήκανε μια στρογγυλή σφραγίδα, σαν και κείνη που’ χε ο ταμίας του σινεμά και σφράγιζε τα εισιτήρια. Η σφραγίδα τους βέβαια ήτανε άχρηστη, από’ να τυπογραφείο – όμως εκείνοι βρήκανε τον τρόπο να σφραγίζουνε τα χαρτάκια στρίβοντάς τη, έτσι που στο τέλος δε φαινότανε τίποτα – και με τούτα τα τζούφια εισιτήρια μπορούσανε μια χαρά να ξεγελάσουνε τον ταμία και να μπαίνουνε σαν κύριοι στο σινεμά… Μα άντε τρέχα γύρευε, πού να βρεις τέτοια σφραγίδα εδώ πέρα – τέτοιες υπήρχανε μονάχα στο δημαρχείο, στο ταχυδρομείο και στο ειρηνοδικείο. Άντε μπες και κλέψε καμιά άμα έχεις κότσια… <br /> Ρίχνοντας όμως μια πιο προσεχτική ματιά στην ψηλωμένη μάντρα, προσέξανε την αραιή κατασκευή της. Η τσιγκουνιά του κυρ – Μιχάλη είχε σαν αποτέλεσμα να υψωθεί ολόγυρα ένας ψηλός τοίχος, που όμως στην πραγματικότητα ήτανε αραιός, γιομάτος τρύπες… Ό, τι έπρεπε. Αυτό τους άνοιγε άλλο δρόμο, που ούτε τον είχανε φανταστεί στην αρχή: τώρα μπορούσανε να σκαρφαλώσουνε πάνω στη μάντρα… Με άνεση, αφού θα μπορούσανε να πατάνε με χέρια και με πόδια πάνω στα κενά, που έχασκαν ανάμεσα στα τούβλα, αθέατοι απ’ έξω – μια και θα’ τανε σκοτάδι, την ώρα της προβολής – προπαντός, όμως, αθέατοι κι από μέσα, μια κι ο κυρ – Μιχάλης εκείνη την ώρα αναγκαστικά θα’ τανε μέσα στο σινεμά, παίζοντας αυτή τη φορά το ρόλο του μηχανικού προβολής… Κι έτσι, θα μπορούσανε να πάρουνε μια χαρά το αίμα τους πίσω, απ’ το γερο – τσιφούταρο, που τόλμησε να τους πετάξει έξω απ’ το σινεμά…<br /> Βράδυ: ένα μπουλούκι κόσμος μαζεμένος από νωρίς και πάλι έξω απ’ τη μάντρα. Όλοι σενιαρισμένοι, ξουρισμένοι, καθαροί – οι γυναίκες περιποιημένες, καμαρωτές, οι πιο τολμηρές με λιγάκι κοκκινάδι – με γυαλισμένα παπούτσια και με το πενηνταράκι στο χέρι. Και στη μέση ο κυρ – Μιχάλης, φουριόζος και φωνακλάς, να σφραγίζει και να κόβει τα εισιτήρια – κι η χαρά φούσκωνε μέσα του, κάθε φορά που συλλογιζότανε τη φρεσκοχτισμένη μάντρα του και το κάζο που’ παθε κείνη η πονηρή η γειτόνισσα, η κυρα – Ζωίτσα…<br /> Άρχισε η προβολή. Σκοτάδι στην αρχή, ησυχία, και ξαφνικά τα μεγάφωνα αρχίσανε μια ζωηρή, κεφάτη μουσική. Πέσανε τα γράμματα. Κι ύστερα, βγαίνει ξαφνικά ένας φαλακρός, θεοπάλαβος, που τους έκανε να ξεκαρδιστούν με το που τον είδανε….<br /> Όλοι, με καρφωμένα τα μάτια στην οθόνη, χαζεύανε με μισάνοιχτο στόμα τις ασπρόμαυρες φιγούρες, που σαλεύανε πάνω στο τεντωμένο πανί. Κάθε τόσο τρανταζόντανε από τα γέλια: οι πιο πολλοί βλέπανε για πρώτη φορά το Βέγγο. Τον παρακολουθούσανε σαν υπνωτισμένοι να τρέχει δώθε – πέρα, να πέφτει, να σηκώνεται και να βρίσκει κάθε τόσο το μπελά του. Κοντεύανε να πέσουνε απ’ τις καρέκλες τους… <br /> Τι ήτανε αυτό;… Σεισμός; Καταποντισμός; Δευτέρα Παρουσία;… Στα καλά καθούμενα, θαρρείς κι άνοιξε η γη… Την ευχάριστη ατμόσφαιρα έσκισε ξαφνικά στα δύο ένα «βρρρρρρρ…» - μια βροντή κι ένα κακό, που λες και γκρεμιζότανε το όρος Αραράτ… Σηκώθηκε σκόνη. Ο κόσμος λαχτάρησε. Πεταχτήκανε όλοι απάνω με γουρλωμένα μάτια, μη ξέροντας από πού τους ήρθε. <br />-Το ντουβάρι! Έπεσε το ντουβάρι!...<br /> Αμέσως, γυρίσανε όλοι προς τα κει: στη μέση ακριβώς της φρεσκοχτισμένης μάντρας έχασκε μια φοβερή τρύπα, ένα χάραυλο σαν και κείνο που χάσκει απάνω στην Ακρόπολη, στον Παρθενώνα, που’ ναι όλες οι κολόνες μισογκρεμισμένες από τη μια πάντα.<br /> Τρέξανε όλοι έξω: ανάμεσα στα χώματα και στα πεσμένα τούβλα, ανάσκελα και μπρούμυτα, με την ψυχή στα δόντια, δυο – τρεις μοσχόμαγκες της γειτονιάς – οι πιο θερμόαιμοι πολέμιοι του κυρ – Μιχάλη, αυτοί που τρώγανε τις πιο πολλές σκουποξυλιές – λαχταρισμένοι και πνιγμένοι στη σκόνη, με γδαρσίματα και στουμπίσματα εδώ εκεί. <br />-Άπαπα, Παναϊά μ’, το παιδί!... <br /> Πεντ’ έξι γυναίκες τρέξανε να περιθάλψουνε τους μικρούς τραυματίες. Οι άντρες δεν ξέρανε πώς να φερθούνε: να βγάλουνε λουρί, να δώσουνε δυο – τρεις παραδειγματικές για την αποκοτιά, ή να πούνε δόξα τω Θεώ που δεν τσακίστηκε κανένα απ’ τα «τρικλοζ’ γούρια», να το κλαίει η μάνα του…<br /> Ως και δω θριάμβευε η τσιγκουνιά του κυρ – Μιχάλη… Που «δεν έσωσε να βάλει κάνιο λιγάκι τσιμεντάκ’», να γίνει ένα κανονικό ντουβάρι… Την πληρώσανε οι πιτσιρίκοι, με μια βδομάδα αναγκαστικό «κατ’ οίκον περιορισμό», ώσπου να γιάνουν τα χτυπήματα – αλλά προπάντων ο ίδιος ο κυρ – Μιχάλης, αφού τώρα ο κόσμος φοβότανε να μπει σε σινεμά που τα ντουβάρια του γκρεμίζονται σα να’ ναι από ζάχαρη… Ύστερα απ’ αυτό, άρχισε πια να σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να χτίσει μια κανονική αίθουσα σ’ ένα απ’ τα αμέτρητα οικόπεδά του. <br /> Κι έτσι κι έγινε… Πέρασε καιρός. Τώρα, την «κινηματογραφική επιχείρηση» αναλάμβανε ο γιος… Ο καινούργιος «σινεμάς» έμπαινε πια στα σκαριά. Η παλιά μάντρα εγκαταλείφθηκε – το αραιοχτισμένο ντουβάρι, με το γκρέμισμα εκείνο στη μέση, έμεινε να χάσκει έτσι κάμποσον καιρό. Μες στη μέση – εκεί που ήτανε άλλοτε η «αίθουσα» - φύτρωσε και θέριεψε γρήγορα ένας ψηλός ορνός. Η γειτονιά πήρε πάλι την ίδια παλιά, ήσυχη όψη – τώρα πια αλλού μαζευότανε ο κόσμος τα βράδια του καλοκαιριού. Οι πρώτες προβολές, το πανί, το γκρέμισμα, γρήγορα ξεχαστήκανε. Οι παλιές γρατζουνιές είχανε κλείσει πια προ πολλού, οι μοσχόμαγκες είχανε γίνει πια παλληκαράκια. Μα είναι και κάτι άλλες γρατζουνιές, που δεν κλείνουνε ποτέ – και πονάνε χρόνια, πανάθεμά τες… Ίδιες κι απαράλλαχτες σαν και κείνο το γκρέμισμα, στη μέση της κακοχτισμένης μάντρας…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-7226966915972104572?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-313290030138386342011-03-29T08:18:00.000-07:002011-03-30T01:04:02.440-07:00<iframe width="480" height="295" src="http://www.youtube.com/embed/6J218nzkM78?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen=""></iframe><br />Βιογραφικό Σημείωμα<br /><br />Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε το 1922. Το 1934 λόγω οικονομικών προβλημάτων οι γονείς του, με τα εννέα τους παιδιά μετοίκησαν στην Αθήνα. Τα προβλήματα όμως της οικογένειας αντί να λυθούν αυξήθηκαν. Έτσι ο Ιάκωβος αναγκάστηκε να εργάζεται την ημέρα και να σπουδάζει σε μια νυχτερινή Τεχνική Σχολή. Τη δίψα του για μόρφωση, την κάλυψε νοικιάζοντας μεταχειρισμένα βιβλία από τα παλαιοβιβλιοπωλεία. Στα δεκαοχτώ του χρόνια ήταν ήδη γνώστης μεγάλου μέρους της παγκόσμιας λογοτεχνίας.<br />Το 1942 σε μιαν απόπειρα απόδρασης από την Ελλάδα, συλλαμβάνεται από την Γκεστάπο και μεταφέρεται στο Ες - Ες Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως Μαουτχάουζεν, στην Αυστρία. Μένει κρατούμενος μέχρι 5-5-1945. Δηλαδή είναι ένας από τους λίγους, επιλήσαντες. <br />Όταν επιστρέφει στην Αθήνα μια παράσταση στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ τον συναρπάζει και αρχίζει να μελετά θέατρο.<br />Το 1950 παρουσιάζεται το πρώτο του έργο και το χειμώνα 2000-2001 το τριακοστό του.<br />Για την προσφορά του επί μισόν αιώνα στο νεοελληνικό θέατρο του έχουν απονεμηθεί οι τίτλοι: <br />- Επίτιμος Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου<br />- Επίτιμος Διδάκτωρ της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.<br />- Επίτιμος Διδάκτωρ της Θεατρολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.<br />- Εξελέγη παμψηφεί τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών <br />- Και επίσης, έχει τιμηθεί από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με την απονομή ανωτάτου παρασήμου.<br /><br /><br />ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ<br /><br /><br />ΘΕΑΤΡΟ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ<br /><br />ΤΟΜΟΣ Α΄ - Η έβδομη μέρα της δημιουργίας σελ. 310.<br />- Η αυλή των Θαυμάτων<br />1978 - Η ηλικία της νύχτας <br />ISBN 960-04-0240-Χ<br />set960-04-0152-7<br /><br />TOMOΣ Β΄ - Το παραμύθι χωρίς όνομα<br />σελ. 350 - Βίβα Ασπασία<br />1996 - Οδυσσέα γύρισε σπίτι<br />ISBN 960-04-0861-0<br />Set 960-04-0152-7<br /><br />ΤΟΜΟΣ Γ' - Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα<br />σελ. 324 - Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού<br />1981 - Ο μπαμπάς ο πόλεμος<br />ISBN 960-04-0866-1<br />set 960-04-0152-7<br /><br />TOMOΣ Δ΄ - Η Οδός<br />σελ. 234 - Αυτός και το πανταλόνι του<br />1989 - Ο αόρατος θίασος<br />- O γορίλλας και η ορτανσία<br />ISBN 960-04-0153-5 <br />set 960-04-0152-7<br /><br />TOMOΣ Ε΄ - Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια<br />σελ. 223 -O δρόμος περνά από μέσα<br />1991 - Ο επικήδειος<br />ISΒΝ 960-04-0541-7<br />Set 960-04-0152-7<br /><br />ΤΟΜΟΣ ΣΤ - Γράμμα στον Ορέστη<br />-Ο Δείπνος<br />σελ. 240 - Πάροδος Θηβών<br />1994 -Στη χώρα Ίψεν<br />- Ο διάλογος<br />-Ποιος ήταν ο Κύριος;<br />- Ο κανείς και οι κύκλωπες<br />ΙSBN 960-04-0663-4<br />set 960-04-0152-7<br /><br />TOMOΣ Ζ΄ - Μια συνάντηση κάπου αλλού<br />σελ. 371 -Η τελευταία πράξη<br />1998 -Μια κωμωδία<br />ISΒΝ 960-04-1379-7<br />set 960-04-0152-7<br /><br />-Mαουτχάουζεν (χρονικό από την εμπειρία του Ι.Κ. στο ομώνυμο Ες -Ες στρατόπεδο συγκεντρώσεως (1942-1945)<br />σελ. 355<br />1999<br />ISBN 960-04-0112-8<br /><br /><br />Μεταφράσεις<br /><br /><br />In Romanian:<br /><br />Curtea minunilor: piesa in patru parti.[tr. by]: Polixenia Karambi. Bucuresti, [s.n.], 1967. 86pp.<br /><br />In English:<br /><br />Mathausen [tr.by]: Gail Holst -Warhath. Athens, Kedros, 1995. 360pp. ISBN: 960-04-0979-X<br /><br />Tale without title [tr.by]: Stratos E. Constantinidis. Box Hill, Elikia Books, 1989. <br /><br />In Italian -Greek:<br /><br />La Cena [tr.by]: Brigida Artiaco. Napoli, Instituto Universitario Orentale, 1998. 75pp.<br /><br />In French:<br /><br />Passage par le dedans: en deux parties et sept tableaux. [tr.by]: Georges Andronidis. Athenes, Institut Francais d' Athenes, 1993. 123pp.<br /><br /><br />Ο Θεατρικός Συγγραφέας<br />ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ<br /><br />Ο Ακαδημαϊκός Ιάκωβος Καμπανέλλης φέρει δικαίως τον τίτλο του Πατριάρχη του νεοελληνικού θεάτρου αφού το δικό του θεατρικό έργο έδωσε μεταπολεμικά νέα πνοή στην ελληνική σκηνή. Πολυγραφότατος, έχει να επιδείξει ένα έργο πολυδιάστατο, πρόσφορο σε νέες θεατρολογικές αναλύσεις και σκηνικές επαναγνώσεις. Έργο που ο χρόνος, ευνοεί καθόσον η σύγχρονη έρευνα ανακαλύπτει διαρκώς νέες πτυχές του ενώ ο ίδιος ανανεώνει συνεχώς τη γραφή του.<br />Το έργο του είναι απόλυτα ελληνικό που εκφράζει μια βαθιά πολιτική και κοινωνική ανησυχία: ο Καμπανέλλης, έχοντας ζήσει το ναζιστικό στρατόπεδο (απόρροια της εμπειρίας του αποτελεί και η μαρτυρία του με τίτλο "Μαουτχάουζεν" αλλά και οι μελοποιημένοι από τον Μίκη Θεοδωράκη στίχοι του που έχουν ακουστεί σε όλο τον κόσμο) αλλά και την μετεμφυλιακή εξαθλίωση της Ελλάδας, κάνει θέατρο ορμώμενος από την άμεση εμπειρία που σε πρώτη ανάγνωση παραπέμπει στην ηθογραφία: "Η Αυλή των θαυμάτων", "Η Έβδομη Μέρα της Δημιουργίας", "Η Ηλικία της Νύχτας", έργα που ανέβηκαν για πρώτη φορά στη σκηνή πριν 50 περίπου χρόνια, εξακολουθούν να συγκινούν αποδεικνυόμενα διαχρονικά διότι συνδιαλέγονται με την ευρωπαϊκή δραματουργία και πρώτιστα με τον Ίψεν. Άλλωστε, το έργο του "Στη Χώρα Ίψεν", δημιουργεί έναν ευφυή διάλογο με τους "Βρυκόλακες" του Ίψεν, αιτιολογώντας την έννοια του "μεταθεάτρου" αλλά και την ευρωπαϊκή ταυτότητα του συγγραφέα του.<br />Νέο-ρεαλιστής ή νεο-ηθογράφος, ο Κ. συνυπάρχει με τον καυστικό χιουμορίστα, τον σατιρικό συγγραφέα που, προβάλλει τη διάσπαση του ατόμου σε πολλαπλές ταυτότητες, διαχέει το χώρο και το χρόνο, εμβολίζει την πραγματικότητα με το όνειρο και τη φαντασίωση. Ο "Αόρατος θίασος", "Ο Κανείς και οι Κύκλωπες", τα "Πρόσωπα για βιολί και Ορχήστρα", "Τα Τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού", "Μια Συνάντηση κάπου Αλλού" αποτελούν παραδείγματα της σύζευξης ρεαλιστικού και θεάτρου του παραλόγου. "Ο Γορίλας και η Ορτανσία", με καταγωγή το σουρεαλιστικό γκροτέσκο, ο ιονεσκικός "διάλογος", τα παρωδιακά "Ποιος ήταν ο Κύριος;" και "Επικήδειος", τα αλληγορικά με δομή μιούζικαλ "Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος" και "Κωμωδία", δείχνουν το εύρος μιας γραφής του, τις ανάγκες της σκηνής. Άλλωστε, ο ίδιος έχει σκηνοθετήσει επανειλημμένα έργα του.<br />Υπόγειο χιούμορ αλλά και υπόγεια καταγγελία χαρακτηρίζουν άλλα έργα του όπως αυτά που διασπώντας τον κλοιό της λογοκρισίας επί δικτατορίας στην Ελλάδα, ανεβαίνουν επί σκηνής καταγγέλλοντας μέσα από έναν αλληγορικό λόγο, τραγούδια και μουσική, το ίδιο το καθεστώς. "Το Μεγάλο μας Τσίρκο", "Το Κουκί και το Ρεβύθι" δημιουργούν κοσμοσυρροή αλλά και επεμβάσεις της αστυνομίας ενώ ταυτόχρονα το "Παραμύθι χωρίς Όνομα" σε μουσική Μάνου Χατζηδάκη δημιουργεί θρύλο μεταξύ του τολμηρότερου φοιτητόκοσμου. Τα έργα του αποτελούν την εποχή εκείνη ανάσες ελευθερίας. Οι διαπρεπέστεροι ηθοποιοί και σκηνοθέτες της Ελλάδας έχουν ερμηνεύσει και συνεχίζουν να ερμηνεύουν έργα του, ανιχνεύοντας συνεχώς νέα στοιχεία που δημιουργούν νέες ερμηνευτικές προκλήσεις. Εξάλλου, ο Καμπανέλλης από πολύ νωρίς έγινε γνωστός χάρη και στα σενάρια κινηματογραφικών ταινιών που γνώρισαν διεθνή επιτυχία όπως η "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη με την Μελίνα Μερκούρη στον ομώνυμο ρόλο ή ο "Δράκος" του Νίκου Κούνδουρου.<br />Οι αρχαίοι μύθοι επαναπροσδιορίζονται με το τρίπτυχο "Γράμμα στον Ορέστη" - "Ο Δείπνος" - "Πάροδος Θηβών". Αλλά και ο περίφημος νόστος του ομηρικού Οδυσσέα βρίσκει μια νέα εκδοχή με τα έργα "Οδυσσέα Γύρισε Σπίτι" και " Η τελευταία Πράξη" που διαπραγματεύονται με ευφυή δραματουργικά τεχνάσματα την μη τελικά πραγματωθείσα επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη, σε μια σύγχρονη Ιθάκη που εκμεταλλεύεται τους "μύθους" της.<br /><br />Δημήτρης Τσατσούλης<br /><br />Ο Δημήτρης Τσατσούλης είναι επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Παν/μίου Πατρών και κριτικός θεάτρου και λογοτεχνίας.<br /><br /><br />Τι έγραψε ο Τύπος για τον <br />ΙΑΚΩΒΟ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ<br />(αποσπάσματα από κριτικές)<br /><br />Πενήντα χρόνια μετά και με περισσότερα από τριάντα έργα ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο επωνομαζόμενος γεννήτορας του ελληνικού θεάτρου, ο ανανεωτής του δραματικού περιεχομένου, συνεχίζει να είναι παρών και μάχιμος. Και συνεχίζει να τροφοδοτεί τις σκηνές με τα έργα του. Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης δεν στάθηκε ποτέ σε μια επιτυχία. Και ούτε θέλησε ποτέ να επαναλάβει τα μέσα με τα οποία εξασφαλίστηκε η επιτυχία. Κι αυτό γιατί όπως λέει ο ίδιος, δεν υπήρξε ποτέ ανταγωνιστής του εαυτού του. "Δεν με ενδιαφέρει αν το επόμενο έργο θα είναι καλύτερο του προηγούμενου. Αυτό μου εξασφάλισε την ελευθερία του να λειτουργώ σαν συγγραφέας αυθόρμητα, αδιαφορώντας για το τι θα συμβεί, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Αυτό που κατέκτησα όλα αυτά τα χρόνια είναι η ελευθερία μου".<br /><br />Σταύρος Ξηντάρας: Τα τελευταία χρόνια, αρκετά ελληνικά έργα παρουσιάζονται στις ελληνικές σκηνές. Σπάνια, όμως, αν εξαιρέσουμε τα δικά σας, ξεπερνούν τα ελληνικά σύνορα…<br /><br />Ιάκωβος Καμπανέλλης: "Πολλά απ' αυτά θα μπορούσαν να σταθούν στην παγκόσμια σκηνή. Δεν υπάρχουν, όμως, καλοί μεταφραστές θεατρικών έργων και μια μετάφραση μπορεί στην κυριολεξία να καταστρέψει ένα έργο. Ένα πεζογράφημα κι αν πάθει μια ζημιά, ο όγκος των 500-600 σελίδων υπάρχει. Στο θεατρικό έργο, το οποίο είναι 60-80 αραιογραμμένες σελίδες, σε μια γλώσσα ελλειπτική και υπαινικτική, εάν η μετάφραση δεν είναι άριστη το έργο δεν υπάρχει,. Άλλος λόγος είναι ότι τα θέατρα δεν είναι εκδοτικοί οίκοι. Τα θέατρα έξω περνούν τα έργα από πολλά φίλτρα και όχι μόνο ποιοτικά. Και ο τρίτος λόγος είναι ο εξής: Βλέπουμε να παίζονται στη χώρα μας πολλά ξένα έργα, μετριότατα, που απλά βλέπονται. Αλλά ό,τι συμβεί στη Νέα Υόρκη, στο Βερολίνο, στο Λονδίνο, στο Παρίσι και σε άλλες μεγαλουπόλεις, λόγω του όγκου της χώρας και της διεθνούς γλώσσας μέσω της οποίας κοινοποιείται, γίνεται αυτομάτως διεθνές γεγονός. Ό,τι και να συμβεί στην Αθήνα παραμένει τοπικό γεγονός"….<br /><br />Σταύρος Ξηντάρας: Θεωρείτε κάποιον συγγραφέα δάσκαλό σας;<br /><br />Ιάκωβος Καμπανέλλης: "Πολλούς. Από τους αρχαίους μέχρι το Μπέκετ. Δεν έγινα μαθητής ενός. Μαθήτεψα σε όλους τους μεγάλους και γι' αυτό δεν ανήκω σε καμία σχολή. Πάντως, δάσκαλοι για ένα θεατρικό συγγραφέα δεν είναι μόνο οι θεατρικοί συγγραφείς. Ένας μεγάλος δάσκαλος θεάτρου μπορεί να είναι και ο Ντοστογιέφσκι και ένας μεγάλος ζωγράφος ή ένας μουσικός, ένας ποιητής, Πρέπει ο δημιουργός να εισπράττει ευαισθησίες και να δημιουργεί τα εργαλεία του, τα μέσα του, καλλιεργούμενος απ' όλες τις μορφές της τέχνης"…<br /><br />Σταύρος Ξηντάρας: Το γεγονός ότι ήρθατε σε μια πολύ νέα ηλικία αντιμέτωπος με το θάνατο, κλεισμένος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, λειτούργησε θετικά ή αρνητικά στη συνέχεια;<br /><br />Ιάκωβος Καμπανέλης: "Δεν ξέρω αν θα ήμουν αυτός που είμαι αν δεν είχα αυτή την ανεκτίμητη εμπειρία στην κόλαση. Δεν ξέρω αν θα γινόμουν καν συγγραφέας με τον τρόπο που σκέπτομαι και εκφράζομαι. Αν θα ήμουν ο δέκτης που είμαι. Γιατί ένας συγγραφέας μπορεί να είναι πομπός, αλλά στην αρχή είναι δέκτης. Το ότι τα έργα μου είναι πολυπρόσωπα είναι η απόρροια της εμπειρίας μου από το Μαουντχάουζεν. Από ένα χώρο ακραίων καταστάσεων και ακραίων συμπεριφορών, από μέρους ακόμα και των κρατουμένων. Ήταν ένα πλήθος υπήκοο σε μια κοινή μοίρα. Αυτό είναι ένα στοιχείο που υπάρχει πολύ μέσα στα έργα μου. Κι ακόμα θα έλεγα για το ρόλο που παίζει η φαντασία στον άνθρωπο, γενικά. Η καταφυγή εις την φαντασία, η χρήση της, με λίγα λόγια ο άνθρωπος που δεν χωράει μέσα στο εαυτό του, που υπάρχει, επίσης, μέσα στα έργα μου, είναι κάτι που το ζούσαμε στο στρατόπεδο κάθε λεπτό"…<br /><br />Εφημ. ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 13-5-2001<br /><br /><br /><br />ΒΑΛΤΕΡ ΠΟΥΧΝΕΡ<br />(Μέρος ομιλίας του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών)<br /><br />Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ<br />ΣΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ<br /><br />Ο Ιάκωβος Καμπανέλης, με την παράσταση της Αυλής των Θαυμάτων στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν το 1957, έδωσε και ένα συμβατικό ορόσημο για την αρχή του μεταπολεμικού θεάτρου, όπως αναγνωρίζεται σήμερα από τη θεατρική ιστοριογραφία. η συγκυρία της παράστασης αυτής, με τη συμβολική λειτουργικότητα της ιστορικής τομής, ενώνει δύο στοιχεία που αποδείχτηκαν καθοριστικά για τις επόμενες δεκαετίες: τη λειτουργία του Θεάτρου Τέχνης ως μόνιμης εστίας της μεταπολεμικής δραματογραφίας, στο βαθμό που καταπιάνεται με την καταγραφή και ανάλυση της σύγχρονης πραγματικότητας της νεοελληνικής κοινωνίας, αφού ανέδειξε στο ρεπερτόριό του τόσους νέους συγγραφείς και τόσα νέα έργα, και την καθιέρωση του ρεαλιστικού τύπου του μεταπολεμικού δραματικού έργου, που θεματοποιεί παρόν και πρόσφατο παρελθόν και παρουσιάζει, με σχεδόν νέονατουραλιστικό τρόπο, tranches de vie, αλλά στη μεταψυχαναλυτική εποχή και tranches de l' ame, που δεν αποκλείουν και το υποσυνείδητο και τα όνειρα, τον ψυχισμό και τα βαθύτερα πιστεύω του σκηνικού πληθυσμού, ο οποίος αποτελείται από ζωντανές υπάρξεις και γνώριμους ανθρώπους με σάρκα και οστά. στην περίπτωση της Αυλής πρόκειται μάλιστα για κοινωνιολογική "σπουδή" μιας παραδοσιακής κοινωνικής "μονάδας", που βασίζεται στην τυχαία συστέγαση, λειτουργεί όμως ως οργανική ενότητα συλλογικής συνείδησης, που σχηματίζει στην αρχιτεκτονική της διάταξη και τη σκηνική της αναπαραγωγή την κοινωνική παγίδα του milieu, από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς και η οποία αποτελεί, κατά τις προδιαγραφές του παραδοσιακού Νατουραλισμού, τον κύριο "ήρωα" του έργου.<br />Κι όμως με μια τέτοια ανάγνωση μας διαφεύγει ένα σημαντικό μέρος της ουσίας του έργου αυτού. Ο όψιμος Καμπανέλλης μας έμαθε να διαβάζουμε το πρώιμο έργο του και με διαφορετικό τρόπο. Τη χρονική εκείνη στιγμή είχαν προηγηθεί επίσης παρόμοιες νεορεαλιστικές προσεγγίσεις της κοινωνικής πραγματικότητας, όπως η Έβδομη μέρα (1955) ή η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια (1953/54), αλλά και έργα τελείως διαφορετικής υφής, όπως ο ποιητικός Χορός πάνω στα στάχυα (1950), που δεν έχει εκδοθεί, Η Οδός… (1951), η ουτοπική σάτιρα Ο Γορίλλας και η Ορτανσία (1952) και οι αλληγορικές παρωδίες από το χώρο της αρχαιότητας Οδυσσέα γύρισε σπίτι (1952) και Ο μπαμπάς ο πόλεμος (1952)· την ίδια τη χρονιά της Αυλής ο Καμπανέλλης συγγράφει το σπαρακτικό μονόλογο Αυτός και το παντελόνι του. Ο αυτοδίδακτος συγγραφέας, συνεπαρμένος και γοητευμένος από την υποκριτική και το ζωντανό θέατρο, ξεκινάει με μια πολύ μεγαλύτερη υφολογική, δραματουργική και θεματογραφική ποικιλία απ' ό,τι φαίνεται εκ πρώτης όψεως από την παραστασιογραφία των έργων του.<br />Και σπεύδω να διευκρινίσω και το σημείο που υπαινίχθηκα προηγουμένως, πως διαβάζουμε σήμερα και τα πρώιμα έργα του με διαφορετικό μάτι, καθώς πλέον μας φανερώθηκε ένας Καμπανέλλης σχεδόν μυστικιστής, σχεδόν μεταφυσικός, πέραν της ρεαλιστικής ψυχογραφίας και της χρονικής στιγμής της ιστορικής συγκυρίας, με έργα που κινούνται σε μακρούς συμπυκνωμένους χρόνους, υπερβαίνουν το Εγώ και προσεγγίζουν μια μυστηριακή συλλογικότητα, έργα που ενώνουν ζωή και θάνατο σε μια ορθολογικά ασύλληπτη αλλά εντούτοις βιωνόμενη "κοινωνία", που εκπέμπει μια σαγηνευτική ομορφιά και μια υπερβατική βεβαιότητα. τώρα που η καθημερινή αβεβαιότητα της μεταπολεμικής κοινωνικής πραγματικότητας επιστρέφει στη μεγάλη πατρίδα της Φύσης, στο καθαρό φως του Αιγαίου και στην εκλεκτή συντροφιά των ηρώων της αρχαίας τραγωδίας, τώρα καταλαβαίνουμε καλύτερα πως οι σπόροι αυτής της υπερβατικής, από πολλές απόψεις, διάστασης ενυπήρχαν και στα πρώιμα έργα του, ακόμα και στα λεγόμενα "ρεαλιστικά". Ας δούμε μόνο τους τίτλους της λεγόμενης πρώτης τριλογίας: Έβδομη ημέρα της δημιουργίας, Η αυλή των θαυμάτων και Η ηλικία της νύχτας, τίτλους που παραπέμπουν, μ' έναν ποιητικότατο τρόπο, σε μιαν υπερβατική διάσταση, πέρα από τη ρεαλιστική κοινωνική απεικόνιση, που αποτελεί το περιεχόμενο των έργων αυτών.<br />Το δραματικό έργο του Καμπανέλλη αιφνιδίασε επανειλημμένα κριτικούς και θεατρανθρώπους: με την ανακάλυψη των μη ρεαλιστικών έργων της πρώιμης περιόδου, με την καυστική σάτιρα στη συνέχεια της Επταετίας, με στοιχεία φαρσικά και με μια δραματουργική διάθεση που θυμίζει επιθεώρηση και μια ροπή για μικρές φόρμες, όπως το σκετς και το "νούμερο": Το μεγάλο μας τσίρκο, Το κουκί και το ρεβίθι, ο Εχθρός Λαός, Πρόσωπα για Βιολί και Ορχήστρα, Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού. η απρόσμενη εξέλιξη της αρχαίας θεματογραφίας, από την υπαινικτική για σημερινές καταστάσεις σάτιρα και μεταγραφή της ελληνικής μυθολογίας σε ουσιαστικές και πρωτότυπες συνθέσεις έκτακτης δραματουργικής γοητείας, που μεταπλάθουν και "συνεχίζουν" την τραγωδία, σ' ένα μεταϊστορικό και υπερβατικό επίπεδο: Γράμμα στον Ορέστη (όπου ο Καμπανέλλης εντάσσεται στη χορεία των δημιουργών του 20ού αιώνα, που ζητούν μιαν αποκατάσταση της Κλυταιμνήστρας), ο φιλοσοφικός κι έξοχος Δείπνος, όπου η παρουσία των νεκρών και των ζωντανών ενώνεται σε μια μυστικιστική και συνάμα πολύ ανθρώπινη συντροφιά, η Πάροδος Θηβών, που συνδυάζει στις δευτερεύουσες φιγούρες της ελληνικής τραγωδίας τρεις γενεές τραγικών ηρώων. Στη χώρα Ίψεν ξάφνιασε τους "επιδρασολόγους", ο Επικήδειος ξάφνιασε για το εύρημα της κεντρικής ιδέας του και την απολαυστική ρεαλιστικότητα της συνομιλίας, όπου ο θεατής κάθε στιγμή μπορεί να συμπληρώνει μόνος του τα μέρη του διάλογου στο τηλέφωνο που δεν ακούει. Ξάφνιασε ο Αόρατος θίασος για την εξπρεσιονιστική γραφή ως το μονόδραμα ενός πρωταγωνιστή, για τη διάλυση της αλληλουχίας του χρόνου και του χώρου, η οποία θα είναι μόνιμο μοτίβο των τελευταίων έργων, και την παρουσία και πάλι των νεκρών. ένα έργο που διαδραματίζεται ολοκληρωτικά στη συνείδηση ενός ανθρώπου, όπως συχνά και ο εσωτερικός μονόλογος της αφήγησης ή το ραδιοφωνικό έργο, για το οποίο ο Καμπανέλλης έχει προσαρμόσει τόσα πολλά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ξάφνιασε Ο δρόμος περνάει από μέσα για το βάθος και την ωριμότητα, τη σύμπτυξη των χρόνων, τη ζωή των πραγμάτων και των χώρων που επιβάλλονται τελικά στους ανθρώπους, για την ομορφιά και την ανθρωπιά που εκπέμπει η γλυκόπικρη αυτή σύγχρονη ιστορία. Και ξάφνιασε το βιογραφικό καλειδοσκόπιο Μια συνάντηση κάπου αλλού με το έξοχο εύρημα των πολλαπλών Εγώ, που διαλογίζονται στη συνείδηση του πρωταγωνιστή, έργο φιλοσοφημένο, ισορροπημένο, με τόνους χαμηλούς, ρυθμικό πλούτο, ένα station drama με εικόνες μεγάλης ομορφιάς και ένα ποιητικό φινάλε, που ενώνει μοντερνισμό και μύθους παραδοσιακούς. η ουρά των εγώ παλαιότερων εποχών, που ακολουθούν το γηρασμένο πρωταγωνιστή, έχει γίνει μεγάλη, όπως και τα στάδια της δραματουργικής εξέλιξης του Καμπανέλλη, που όλα τα καλλιεργεί και δεν αποκηρύσσει κανένα.<br />Ο Καμπανέλλης έχει υπηρετήσει σχεδόν όλες τις δραματικές φόρμες: από το ραδιοφωνικό έργο και το κινηματογραφικό σενάριο, από το σκετς και τους μονολόγους, σπονδυλωτά έργα από νούμερα και μονόπρακτα, σε δραματικές συνθέσεις πολύπρακτες και αρχιτεκτονημένες. Η υφολογική διαστρωμάτωση στα έργα του φτάνει από τον ακραίο ρεαλισμό μιας νατουραλιστικής καταγραφής έως μια ποιητική, σχεδόν μεταφυσική υπερβατικότητα, η γλώσσα του από την επιτυχημένη αναπαραγωγή της καθημερινότητας έως την καθαρή ποίηση. Το χιούμορ και η σάτιρα, η συμπόνια για τις ανθρώπινες υπάρξεις που δημιουργεί, το στοιχείο το ανθρώπινο και οικείο ενυπάρχουν στις μυθολογικές συνθέσεις, όπως και αντίθετα το αρχετυπικό, πανανθρώπινο, και το εσωτερικό ανάστημα στα σκηνικά πρόσωπα της καθημερινότητας. Ο σκηνικός πληθυσμός των έργων του Καμπανέλλη αντικαθρεφτίζει μεγάλον εσωτερικό πλούτο. ο δημιουργός σέβεται τα δημιουργήματά του, τα καθογηδεί, τον καθοδηγούν, τα ζει, τα συναναστρέφεται, τα σκηνοθετεί, αλλά και αυτονομούνται και του επιβάλλονται, παρασύροντάς τον αλλού.<br />Δίκαια κατέχει την ιστορική θέση του primus inter papres, του Νέστορα, όχι μόνο χρονολογικά, ανάμεσα στους Έλληνες δραματογράφους της μεταπολεμικής περιόδου, θέση που κανείς δεν του έχει αμφισβητήσει. Ο σκηνικός του κόσμος είναι ο πιο πολυδιάστατος, ο ψυχισμός του ο πιο πλούσιος και βαθύς, με αποχρώσεις και συμφυρμούς σπάνιους στη νεοελληνική δραματουργία. τα έργα της ωριμότητάς του, ως δραματικές συνθέσεις ποιητικότητας και ανθρωπιάς, παρατηρητικότητας και στοχασμού, κριτικής και αυτοκριτικής, συγχώρεσης και αυτοσυγχώρεσης, έργα φιλοσοφικού βάθους και δραματουργικής πρωτοτυπίας, θα μείνουν και στο μέλλον μέτρα σύγκρισης και αξιολόγησης, σταθμά για την κρίση κατά πόσον η πληθωρική δραματική παραγωγή των τελευταίων σαράντα και πλέον ετών θα έχει κατορθώσει να μετατρέψει την ποσότητα σε ποιότητα. Η ποσότητα φαίνεται πως, ιστορικά θεωρημένη, είναι προϋπόθεση για την εμφάνιση της ποιότητας. και γι' αυτό καλό παράδειγμα αποτελεί ο Καμπανέλλης.<br />Στο συνολικό έργο του περικλείονται πολλές τάσεις της μεταπολεμικής ελληνικής δραματογραφίας και ως ευαίσθητος σεισμογράφος των εξελίξεων σχεδόν πάντα αυτός είναι που κάνει τα πρώτα βήματα προς τη νέα κατεύθυνση. Πολλά έχουν γραφεί για τον Καμπανέλλη και πολλά ακόμα θα γραφούν. έχει πάρει πολλές διακρίσεις και πολλές θα πάρει ακόμα. Ακόμα και τις μεγαλύτερες. το αξίζει.<br /><br />Βάλτερ Πούχνερ<br />Θεατρολόγος, συγγραφέας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-31329003013838634?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-27127484749879009402011-03-15T06:52:00.000-07:002011-03-15T06:52:18.135-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hMlzdQmqWAg/TX9u64cHWJI/AAAAAAAAAUQ/hQAmwKeU6Qo/s1600/prosklisi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="306" src="http://4.bp.blogspot.com/-hMlzdQmqWAg/TX9u64cHWJI/AAAAAAAAAUQ/hQAmwKeU6Qo/s320/prosklisi.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-2712748474987900940?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-8565545731477272932011-03-03T00:31:00.000-08:002011-03-03T00:31:41.665-08:00Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Θανάσης Σαράντος<br />Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης"<br />Κυριακή 13 Μαρτίου 2011<br /><object width="398" height="299"><param name="allowfullscreen" value="true" /><param name="allowscriptaccess" value="always" /><param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=20553248&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=0&amp;show_byline=0&amp;show_portrait=0&amp;color=00ADEF&amp;fullscreen=1&amp;autoplay=0&amp;loop=0" /><embed src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=20553248&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=0&amp;show_byline=0&amp;show_portrait=0&amp;color=00ADEF&amp;fullscreen=1&amp;autoplay=0&amp;loop=0" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="398" height="299"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-856554573147727293?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-79381330710638066432011-03-01T15:29:00.000-08:002011-03-01T15:29:56.333-08:00H 8η εκπομπή της σειράς "Το σκοτεινό τρυγόνι" που προβάλλεται από την ΕΤ 1. Δυο ξεχωριστές σκηνικές παρουσίες, ο Τάκης Χρυσικάκος κι ο Θανάσης Σαράντος, μιλούν για την εμπειρία της μεταφοράς του Παπαδιαμαντικού λόγου στη σκηνή. <br /><iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/hKWXlHtzDW4?fs=1" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-7938133071063806643?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-88371188994599957902011-02-22T07:36:00.000-08:002011-02-22T07:39:01.944-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-size-adjust: none; line-height: 14px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><span class="venue" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; display: block; font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline; width: 260px;">Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης</span><span class="date" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;">Κυριακή 13.03.2011</span></span></span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><span class="date" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"></span><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-size-adjust: none; line-height: 14px;"><b>2 παραστάσεις (19:00 &amp; 21:00)</b></span></span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-size-adjust: none; line-height: 14px;"><span class="date" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 11px; font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"></span></span></span><br /><div class="textsize" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-size-adjust: none; line-height: 14px;"><a href="http://www.elculture.gr/Events/Theater/amerikanos2/fullstory.php?id=40138&amp;nav_page=1#" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none; vertical-align: baseline;" title="μικρότερα γράμματα"><span class="small" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: initial; background-image: url(http://www.elculture.gr/assets/icn_textsize_small.png); background-origin: initial; background-repeat: no-repeat no-repeat; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; bottom: 0px; cursor: pointer; display: block; height: 10px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; position: absolute; right: 16px; vertical-align: baseline; width: 9px;"></span></a><a href="http://www.elculture.gr/Events/Theater/amerikanos2/fullstory.php?id=40138&amp;nav_page=1#" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #00aeef; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none; vertical-align: baseline;" title="μεγαλύτερα γράμματα"><span class="large" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: initial; background-image: url(http://www.elculture.gr/assets/icn_textsize_large.png); background-origin: initial; background-repeat: no-repeat no-repeat; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; bottom: 0px; cursor: pointer; display: block; font-size: 12px; font-weight: normal; height: 15px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; position: absolute; right: 0px; vertical-align: baseline; width: 14px;"></span></a></span></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-IYwKLVxJYVU/TWPU7iYalsI/AAAAAAAAATw/0E1UlWHUHjY/s1600/%25CE%2591%25CE%25BB%25CE%25AD%25CE%25BE%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%252C+%25CE%259F+%25CE%2591%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25283%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><img border="0" height="266" src="http://3.bp.blogspot.com/-IYwKLVxJYVU/TWPU7iYalsI/AAAAAAAAATw/0E1UlWHUHjY/s400/%25CE%2591%25CE%25BB%25CE%25AD%25CE%25BE%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%252C+%25CE%259F+%25CE%2591%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25283%2529.jpg" width="400" /></span></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-size-adjust: none; font-size: 12px; line-height: 14px;"></span></span></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 14px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Μια θεατρική διασκευή του ομώνυμου κλασικού διηγήματος του Σκιαθίτη συγγραφέα για έναν ηθοποιό και για ένα μουσικό υπενθυμίζει τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει η ανθρώπινη μοναξιά και η «αθεράπευτη» καχυποψία απέναντι σε οτιδήποτε άγνωστο ή φαινομενικά «ξένο».&nbsp;Ο ήρωας είναι «ξένος μέσα στον κόσμο του». Φυσικά, δεν είναι ούτε ξένος ούτε Αμερικάνος. Είναι ένας Έλληνας μετανάστης, που ύστερα από 25 χρόνια επιστρέφει στο νησί του και δεν τον αναγνωρίζει κανένας. Περιπλανάται μόνος στην αποβάθρα του λιμανιού και τριγυρνά στα σοκάκια της μικρής συνοικίας και στα χαλάσματα του πατρικού σπιτιού του. Το μόνο που τον κάνει να συνεχίζει να ελπίζει είναι ο έρωτας. Ο "Αμερικάνος" θα μπορούσε να είναι και η σημερινή ιστορία ενός μετανάστη ή λαθρομετανάστη εδώ στην Ελλάδα. &nbsp;</span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-WL0a6-GEBUY/TWPVOMhfSJI/AAAAAAAAAT0/MR0JNAkJobw/s1600/%25CE%2591%25CE%25BB%25CE%25AD%25CE%25BE%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%252C+%25CE%259F+%25CE%2591%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25285%2529.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-WL0a6-GEBUY/TWPVOMhfSJI/AAAAAAAAAT0/MR0JNAkJobw/s640/%25CE%2591%25CE%25BB%25CE%25AD%25CE%25BE%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%252C+%25CE%259F+%25CE%2591%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25285%2529.JPG" width="425" /></span></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">&nbsp;<span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-size-adjust: none; font-size: 12px; line-height: 14px;">Στην παράσταση ο Θανάσης Σαράντος ως αφηγητής, ερμηνεύει μια περσόνα του Παπαδιαμάντη, κρυφοκοιτάζει τη δράση και "μετατοπίζεται" σε όλα τα πρόσωπα που αφηγείται με τη βοήθεια της μουσικής και των ήχων από τον νέο συνθέτη Λάμπρο Πηγούνη. Μια συνομιλία της απαστράπτουσας γλώσσας του Παπαδιαμάντη με &nbsp;ζωντανή μουσική. Το σύμπαν των ατμοσφαιρικών ήχων που παράγονται από μια αλλιώτικη χρήση του πιάνου συνάδει με όλη την ποικιλία, την δύναμη και τον πλούτο της συγκλονιστικής γλώσσας του κλασικού διηγήματος.</span></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-z67oO7MUlnw/TWPVSGVdjNI/AAAAAAAAAUI/08LCCB4iRvk/s1600/164089_480569426107_793246107_5602916_765724_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-z67oO7MUlnw/TWPVSGVdjNI/AAAAAAAAAUI/08LCCB4iRvk/s320/164089_480569426107_793246107_5602916_765724_n.jpg" width="183" /></span></a><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-size-adjust: none; font-size: 12px; line-height: 14px;"></span></span></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 14px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><strong style="-webkit-text-size-adjust: none;"><br /></strong></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 14px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><strong style="-webkit-text-size-adjust: none;"><br /></strong></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 14px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><strong style="-webkit-text-size-adjust: none;">Περίληψη</strong>:&nbsp;Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος, ο ωραίος και καλοφορεμένος άντρας που περιπλανάται παραμονή Χριστουγέννων στην αποβάθρα του λιμανιού; Μοιάζει με ξένο, φαίνεται Αμερικάνος. Γιατί τριγυρνά νυχτιάτικα στα σοκάκια της μικρής συνοικίας μας; Τι δουλειά έχει ανάμεσα στα χαλάσματα του σπιτιού του Στάθη του Μοθωνιού; Γιατί στέκεται και περιμένει στη μέση του δρόμου και γιατί κοιτάζει «επιμόνως» και «επί μακρόν» το μισόκλειστο παράθυρο της Μιχάλαινας; &nbsp;Και πάνω από όλα γιατί «έχει ξουραφισμένο το μουστάκι και τα γένια»;&nbsp;</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZtlvbFoTaeI/TWPVRkC64yI/AAAAAAAAAUE/k1b5RD0I3DM/s1600/55532_464770081107_793246107_5376097_1586316_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZtlvbFoTaeI/TWPVRkC64yI/AAAAAAAAAUE/k1b5RD0I3DM/s400/55532_464770081107_793246107_5376097_1586316_o.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-size-adjust: none; font-family: Georgia, serif; font-size: 12px; line-height: 14px;"></span></div><div id="contributors" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 10px; margin-right: 10px; margin-top: 21px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><h3 style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 13px; font-weight: normal; font: normal normal bold 13px/15px Georgia, 'Times New Roman', serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-tbWU9CRNtc0/TWPVSkubvfI/AAAAAAAAAUM/nixPtb119h4/s1600/%25CE%2591%25CE%25BB%25CE%25AD%25CE%25BE%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%252C+%25CE%259F+%25CE%2591%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25282%2529.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; font-family: 'Trebuchet MS', Arial, sans-serif; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-tbWU9CRNtc0/TWPVSkubvfI/AAAAAAAAAUM/nixPtb119h4/s320/%25CE%2591%25CE%25BB%25CE%25AD%25CE%25BE%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%252C+%25CE%259F+%25CE%2591%25CE%25BC%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582+%25282%2529.jpg" width="320" /></a><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Συντελεστές της παράστασης</span></h3><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><br /></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Σκηνοθεσία-Ερμηνεία-Σχεδιασμός Φωτισμών:<span style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;">&nbsp;</span>Θανάσης Σαράντος&nbsp;</span></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Μουσική: Λάμπρος Πηγούνης</span></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Σκηνικά-Κοστούμια: Λίνα Μότσιου</span></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Βοηθός Σκηνοθέτη:<span style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;">&nbsp;</span>Δημήτρης Κερεστετζής</span></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Βοηθός Σκηνογράφου:&nbsp;<span style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;">&nbsp;</span>Χρήστος Λάσκαρης</span></div><div style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><br /></div></div><div id="venue" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 10px; margin-right: 10px; margin-top: 21px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><h3 style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 13px; font-weight: normal; font: normal normal bold 13px/15px Georgia, 'Times New Roman', serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης</span></h3><div class="fulltext" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Πειραιώς 206, (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος</span></div><div class="fulltext" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Τηλ: 2103418550,&nbsp;<a href="http://www.mcf.gr/" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #00aeef; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none; vertical-align: baseline;" target="_blank">http://www.mcf.gr/</a></span></div></div><div class="moreinfo" style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-family: 'Trebuchet MS', Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-weight: normal; margin-bottom: 0px; margin-left: 10px; margin-right: 10px; margin-top: 21px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><h3 style="-webkit-text-size-adjust: none; background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; font-size: 13px; font-weight: normal; font: normal normal bold 13px/15px Georgia, 'Times New Roman', serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; vertical-align: baseline;"><br /></h3></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Q3J-36ZGqdc/TWPVPXoTkTI/AAAAAAAAAT8/Dq3i2jwpjC0/s1600/10867_194133821107_793246107_2844257_2128910_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-Q3J-36ZGqdc/TWPVPXoTkTI/AAAAAAAAAT8/Dq3i2jwpjC0/s320/10867_194133821107_793246107_2844257_2128910_n.jpg" width="320" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZtlvbFoTaeI/TWPVRkC64yI/AAAAAAAAAUE/k1b5RD0I3DM/s1600/55532_464770081107_793246107_5376097_1586316_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2705MrvInv0/TWPVP1bPjgI/AAAAAAAAAUA/jWlk3msq8eU/s1600/21840_316522626107_793246107_3310770_6346665_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://2.bp.blogspot.com/-2705MrvInv0/TWPVP1bPjgI/AAAAAAAAAUA/jWlk3msq8eU/s320/21840_316522626107_793246107_3310770_6346665_n.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-D6ttlDkL9oU/TWPVOwxe-jI/AAAAAAAAAT4/BkmcqkHtUZY/s1600/10867_194133811107_793246107_2844256_4613027_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-D6ttlDkL9oU/TWPVOwxe-jI/AAAAAAAAAT4/BkmcqkHtUZY/s320/10867_194133811107_793246107_2844256_4613027_n.jpg" width="320" /></a><br /><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/LaWVfDfTMI8" title="YouTube video player" width="480"></iframe><br /><br /><br /><br /><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-8837118899459995790?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-73876160464723916622011-02-12T14:45:00.000-08:002011-02-12T14:48:23.207-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-WRFNUabhm0k/TVcMzvUXR_I/AAAAAAAAAS4/x5dH04Klz-4/s1600/1_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-WRFNUabhm0k/TVcMzvUXR_I/AAAAAAAAAS4/x5dH04Klz-4/s320/1_1.jpg" width="303" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: black; color: white;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">"Είχα διηγηθεί άλλοτε την ανησυχία του αυτή, όταν πήγα, κλέφτικα, με χίλιες προφάσεις, να τον φωτογραφίσω απάνω στο καφενεδάκι της Δεξαμενής. Δεν υπήρχε ως τότε φωτογραφία του Παπαδιαμάντη. Και συλλογιζόμουν ότι απ' τη μια μέρα στην άλλη μπορούσε να πεθάνε<span class="Apple-style-span">ι</span></span><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">ο</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">&nbsp;</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><span class="Apple-style-span">μ</span>εγάλος Σκιαθίτης, και μαζί του να σβύσει για πάντα η οσία μορφή του. Και πότε αυτό; Σε μια εποχή που δεν υπάρχει ασημότητα που να μην έχει λάβει τις τιμές του φωτογραφικού φακού. Και πώς θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μια τέτοια παράλειψη της γενεάς μας σ' εκείνους που θα 'ρθουν κατόπι μας να συνεχίσουν το θαυμασμό μας για τον απαράμιλλο λυρικό ψυχογράφο των καλών και των ταπεινών και τον αγνότατο ποιητή των νησιώτικων γιαλών; Αλλά ό αγνός αυτός χριστιανός, με τη ψυχή του αναχωρητή, δεν εννοούσε, με κανένα τρόπο, να επιτρέψει στον εαυτό του μια τέτοια ειδωλολατρική ματαιότητα. «Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα» ήταν η άρνηση του και η απολογία του. Αποφάσισα όμως να πάρω την αμαρτία του στο λαιμό μου.</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">Ο</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">Θεός και η μακαρία ψυχή του ας μου συγχωρέσουν το κρίμα μου. Ένας από τους ωραιότερους τίτλους που αναγνωρίζω στη ζωή μου, είναι ότι παρέδωκα στους μεταγενέστερους τη μορφή του Παπαδιαμάντη.</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">Με τί δόλια και αμαρτωλά μέσα επραγματοποίησα τον άθλο μου αυτό, το διηγήθηκα, όπως είπα, αλλού. Εκείνο που μου θυμίζουν ζωηρότερα τώρα οι ευλαβητικές γιορτές της Σκιάθου, είναι η ανησυχία του τη στιγμή που τον αποτράβηξα ως την προσήλια γωνίτσα του μικρού καφενείου, για να ποζάρει μπροστά στον φακό μου. Να «ποζάρει» είναι ένας λεκτικός τρόπος. Είχε πάρει μόνος του τη φυσική του στάση απάνω σε μια πρόστυχη καρέκλα, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, με το κεφάλι σκυφτό, με τα μάτια χαμηλωμένα, στάση βυζαντινού αγίου, σαν ξεσηκωμένη από κάποιο καπνισμένο παλιό τέμπλο ερημοκλησιού του νησιού του. Αυτή δεν ήταν στάση για μια πεζή φωτογραφία. Ήταν μια καλλιτεχνική σύνθεση, και θα μπορούσε να είναι ένα έργο του Πανσελήνου ή του Θεοτοκοπούλου. Αμφιβάλλω αν φωτογραφικός φακός έλαβε ποτέ μια τέτοια ευτυχία.</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">Αλλά ό Αλέξανδρος ήταν βιαστικός να τελειώνουμε. Γιατί; Μου το ψιθύρισε, ανήσυχα στο αυτί, και ήταν η πρώτη φορά που τον είχα ακούσει -ούτε φαντάζομαι πως θα τον άκουσε ποτέ κανένας άλλος- να μιλεί γαλλικά:</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">"Nous excitons la curiosite du public".</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">Ακούσατε; Ερεθίζαμε την περιέργεια του ...Κοινού! Ποιου Κοινού; Δεν ήταν εκεί κοντά μας παρά ένα κοιμισμένο γκαρσόνι του καφενείου, ένας γεροντάκος πού λιαζότανε στην άλλη γωνία του μαγαζιού, καί δυο λουστράκια που παίζανε παράμερα. Αυτό ήταν το Κοινό, πού ανησυχούσε τον Παπαδιαμάντη η «περιέργεια» του. Κι' αυτή ήταν η διαπόμπευση του, που βιαζότανε να της δώσει ένα τέλος.</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">Η φιλία ενίκησε το ζορμπαλίκι... μου είπε -αντιγράφω τα ίδια του τα λόγια- στο τέλος του μαρτυρίου του.</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">Μήπως δεν ήταν, στ' αλήθεια, μια πραγματική θυσία που είχε κάνει στη φιλία μου; Μια θυσία της αγιότητάς του στην ειδωλολατρική ματαιότητα των εγκόσμιων.</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">Και συλλογίζομαι τώρα τις εκατοντάδες των Γάλλων προσκυνητών της εταιρείας Μπυντέ, και των δικών μας του «Οδοιπορικού Συνδέσμου», που πέρασαν το κατώφλι του ταπεινού του ερημητηρίου, όπου πλανάται τώρα η σκιά του στα γνώριμα καί αγαπητά της κατατόπια της ζωής του και της εργασίας του. Συλλογίζομαι την παράταξη των ναυτικών αγημάτων, που παρουσίασαν όπλα μπροστά στο μνημείο του. Συλλογίζομαι τις στολές, τα ξίφη, τις χρυσές επωμίδες που έλαμπαν κάτω από τον ήλιο του νησιού του, για τη δόξα του. Συλλογίζομαι τους λόγους των επισήμων, τους εθνικούς ύμνους, τα στεφάνια της δάφνης, τις πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες, που έπλεξαν με ήχους και χρωματα το εγκώμιο του. Συλλογίζομαι όλα αυτό το δοξαστικό πανηγύρι, και η σκέψη μου πετάει στο «Κοινόν» του ερημικού καφενείου της Δεξαμενής &lt;ένα γκαρσόνι, ένας γεροντάκος, δυο λουστράκια&gt; που ανησυχούσε, τη μακρυνή εκείνη μέρα</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">ο</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">μακαρίτης μήπως «ερεθίση την περιέργεια των». Τι ανησυχία θα είχε νοιώσει τώρα, στα βάθη του ταπεινού τάφου όπου «αναπαύεται εν Χριστώ»</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">ο</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">χριστιανός ποιητής των ταπεινών, από το δοξαστικό αυτό θόρυβο; Καί πόσο θα βιαζότανε πάλι να τελειώσει; Αν σάλεψαν, από μυστικές αύρες, αυτή τη στιγμή, τα κυπαρίσσια του τάφου του, ένας στεναγμός θα βγήκε από το θρόισμα τους. Ένας ήχος, που θα ξαναψιθύριζε τα παλιά του εκείνα ανήσυχα και τόσο συμπαθητικά λόγια, σε μία γλώσσα που την εννοούσαν τώρα, γιατί ήταν δική τους, οι ευλαβητικοί προσκυνητές του της γαλλικής γης:</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">" Nous excitons la curiosite du public".&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px;">(Παύλος Νιρβάνας, Νέα Εστία 1933, τευχ. 163)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-7387616046472391662?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-4436818136053594522011-02-07T23:33:00.000-08:002011-02-07T23:34:54.917-08:00Σαν σήμερα ήτανε που φτώχυνε τραγικά η μουσική-κι οι καρδιές μας...<br /><iframe height="344" src="http://www.youtube.com/embed/uX5HMCL5hC8?fs=1" frameborder="0" width="425" allowfullscreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-443681813605359452?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-64602902435674406082011-01-30T14:04:00.000-08:002011-01-30T14:04:33.641-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TUXgXDe6j7I/AAAAAAAAASs/0oAqLxLrhTM/s1600/%25CE%2594%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25B11.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TUXgXDe6j7I/AAAAAAAAASs/0oAqLxLrhTM/s400/%25CE%2594%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25B11.JPG" width="300" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-6460290243567440608?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-55472117045051851252011-01-23T23:51:00.000-08:002011-01-23T23:51:49.575-08:00Μια εκπληκτική παράσταση-ζωντάνεμα του Παπαδιαμαντικού λόγου, με τον -επίσης εκπληκτικό- Θανάση Σαράντο, να τη σηκώνει επάξια ολόκληρη στους ώμους του... Χθες Κυριακή, στην αίθουσα εκδηλώσεων γυμνασίου-λυκείου Σκιάθου...<br /><iframe height="295" src="http://www.youtube.com/embed/o1eV8oR7Wko?fs=1" frameborder="0" width="480" allowfullscreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-5547211704505185125?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-83882012066404038182011-01-22T08:35:00.000-08:002011-01-22T08:35:44.021-08:00Ένα κινηματογραφικό διαμάντι-ετών...95!!!<br /><object classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" height="506" width="640"><param value="true" name="allowfullscreen"/><param value="always" name="allowscriptaccess"/><param value="high" name="quality"/><param value="true" name="cachebusting"/><param value="#000000" name="bgcolor"/><param name="movie" value="http://www.archive.org/flow/flowplayer.commercial-3.2.1.swf" /><param value="config={'key':'#$aa4baff94a9bdcafce8','playlist':['format=Thumbnail?.jpg',{'autoPlay':false,'url':'Intolerance_512kb.mp4'}],'clip':{'autoPlay':true,'baseUrl':'http://www.archive.org/download/Intolerance/','scaling':'fit','provider':'h264streaming'},'canvas':{'backgroundColor':'#000000','backgroundGradient':'none'},'plugins':{'controls':{'playlist':false,'fullscreen':true,'height':26,'backgroundColor':'#000000','autoHide':{'fullscreenOnly':true}},'h264streaming':{'url':'http://www.archive.org/flow/flowplayer.pseudostreaming-3.2.1.swf'}},'contextMenu':[{},'-','Flowplayer v3.2.1']}" name="flashvars"/><embed src="http://www.archive.org/flow/flowplayer.commercial-3.2.1.swf" type="application/x-shockwave-flash" width="640" height="506" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" cachebusting="true" bgcolor="#000000" quality="high" flashvars="config={'key':'#$aa4baff94a9bdcafce8','playlist':['format=Thumbnail?.jpg',{'autoPlay':false,'url':'Intolerance_512kb.mp4'}],'clip':{'autoPlay':true,'baseUrl':'http://www.archive.org/download/Intolerance/','scaling':'fit','provider':'h264streaming'},'canvas':{'backgroundColor':'#000000','backgroundGradient':'none'},'plugins':{'controls':{'playlist':false,'fullscreen':true,'height':26,'backgroundColor':'#000000','autoHide':{'fullscreenOnly':true}},'h264streaming':{'url':'http://www.archive.org/flow/flowplayer.pseudostreaming-3.2.1.swf'}},'contextMenu':[{},'-','Flowplayer v3.2.1']}"> </embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-8388201206640403818?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-45235353717886095552011-01-13T13:05:00.000-08:002011-01-13T13:05:36.697-08:00<object data="http://www.tvtubs.com/liketelevision/LTplayer.swf" height="420" type="application/x-shockwave-flash" width="560"><param name="movie" value="http://www.tvtubs.com/liketelevision/LTplayer.swf" /> <param name="allowfullscreen" value="true" /> <param name="saveEmbedTags" value="true" /> <param name="allowfullscreen" value="true" /> <param name="flashvars" value="xmlpath=http://www.tvtubs.com/liketelevision/playlist107.php?channel=736&amp;prev_image=http://www.tvtubs.com/liketelevision/images/lowrez/metropo211w.jpg" /> </object> <br /><a href="http://tesla.liketelevision.com/">LikeTelevision Watch Movies and TV Shows</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-4523535371788609555?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-62753962885232150862011-01-10T02:11:00.000-08:002011-01-10T02:11:03.153-08:00<iframe height="344" src="http://www.youtube.com/embed/yUdpex2OTtI?fs=1" frameborder="0" width="425"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-6275396288523215086?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-4978251926717170252011-01-09T07:04:00.000-08:002011-01-09T07:04:29.525-08:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/66_CWh4lLS4?fs=1" frameborder="0"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-497825192671717025?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-34028472420766942212011-01-02T10:27:00.000-08:002011-01-02T10:28:48.237-08:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: blue; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size: 12pt; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-fareast-language: EL;"></span><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TSDDVseBFzI/AAAAAAAAASk/ME4vj3oDKgw/s1600/%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%25825.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="248" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TSDDVseBFzI/AAAAAAAAASk/ME4vj3oDKgw/s320/%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%25825.jpg" width="320" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><stroke joinstyle="miter"></stroke><formulas><f eqn="if lineDrawn pixelLineWidth 0"></f><f eqn="sum @0 1 0"></f><f eqn="sum 0 0 @1"></f><f eqn="prod @2 1 2"></f><f eqn="prod @3 21600 pixelWidth"></f><f eqn="prod @3 21600 pixelHeight"></f><f eqn="sum @0 0 1"></f><f eqn="prod @6 1 2"></f><f eqn="prod @7 21600 pixelWidth"></f><f eqn="sum @8 21600 0"></f><f eqn="prod @7 21600 pixelHeight"></f><f eqn="sum @10 21600 0"></f></formulas><path gradientshapeok="t" o:connecttype="rect" o:extrusionok="f"></path><lock aspectratio="t" v:ext="edit"></lock></div>Σε μια γωνιά του καφενέ μάτια βασιλεμένα<br />Απ’τον καπνό του ναργιλέ κι από του λιβανιού<br />Να αραδιάζεις σε παλιά χαρτιά κιτρινιασμένα<br />Μαύρα ψηφιά ψαλτάδικα, σκαλίσματα του νου<br /><br />Γι’ ανθρώπων πάθια να μιλάς, της πίκρας το φεγγάρι<br />Του κύματος τα ονείρατα, της λίμνης το νερό<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Να ξεμπερδέψεις προσπαθείς του κόσμου το κουβάρι</div>Μα άλλα πάθια μυστικά πως σκέφτεσαι θαρρώ<br /><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Σαν αμαρτίας φάντασμα ο άλλος εαυτός σου </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Σέρνει ξωπίσω του ξωθιές, στοιχειά κι αερικά</div>Όση δεν έζησες ζωή βαθιά βρυχάται εντός σου <br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Και πού να την ξαγορευτείς, για να’βρεις γιατρειά;</div><br />Λάμα παλιά στα σωθικά που σ’έχει μακελέψει<br />Και στης Φαρμακολύτριας την αργυρή ποδιά<br />Προσπέφτεις κάθε σούρουπο να σε γιατροπορέψει<br />Να’ταν να βγει – μα να μη βγει, αφού γλυκοπονά…<br /><br />Φύγαν τα ρόδα της χαράς, μείναν τ’αγκάθια μόνο<br />Και ξεψυχήσαν οι ξωθιές στα χείλια της πηγής<br />Και συ, τρελέ, που λαχταράς της μαχαιριάς τον πόνο<br />Ζήσε και πέθανε μ’αυτόν, και δω μην ξαναρθείς…<br /><br /><br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TSDCew1vGjI/AAAAAAAAASg/oporayYNiKo/s1600/%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%25823.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TSDCew1vGjI/AAAAAAAAASg/oporayYNiKo/s1600/%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%25823.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-3402847242076694221?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-18333012941484315902010-12-29T10:39:00.000-08:002010-12-29T10:39:35.873-08:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TRuAAaPIHII/AAAAAAAAASc/FMr6Z0a3-NY/s1600/Daisy-Duck-daisy-duck-6305554-215-380.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TRuAAaPIHII/AAAAAAAAASc/FMr6Z0a3-NY/s320/Daisy-Duck-daisy-duck-6305554-215-380.jpg" width="181" /></a></div>Τον τελευταίο καιρό μου έρχεται στο μυαλό όλο και πιο συχνά μια ιστορία. Από κείνες τις χαριτωμένες που διασκεδάζουν και διδάσκουν, και σου τυπώνονται στο μυαλό χωρίς να το καταλάβεις-επειδή την ώρα που τις διαβάζεις το απολαμβάνεις. Τη διάβασα πρώτη φορά πιτσιρίκι, γύρω στα 8 ή στα 9… Όχι, δεν ήμουνα τόσο «σπασικλάκι», ούτε «παιδί-θαύμα» να διαβάζω δοκίμια ενώ άλλαζα δόντια. Ήταν μια ιστορία από κάποιο Μίκυ Μάους. Μιλάω για τα κλασικά-κλασικότατα κόμικς του Γουόλτ Ντίσνεϊ. Ο Μίκυ Μάους, το έξυπνο, θαρραλέο, καλόκαρδο ποντίκι-κι ο Ντόναλντ Ντακ, το γλυκύτατο, ενθουσιώδες αλλά πάντα άτυχο…παπί(!)-οι δυο βασικοί ήρωες-και φυσικά, όλο τους το… τεράστιο σόι-με τις μισές ιστορίες να εκτυλίσσονται στο Μίκυ Σίτυ (εκεί που ζει ο Μίκυ με τους δικούς του) και τις άλλες μισές στη Λιμνούπολη (εκεί που ζει ο Ντόναλντ με τα υπόλοιπα…παπιά!). Αμερικάνικο «φρούτο» κι αυτό, ναι-ποιος λέει όχι-όμως προϊόν της «άλλης», της «ψαγμένης» πλευράς που έχει η κουλτούρα της «μαμάς» Αμερικής: η «ζωντανή» τέχνη που προβληματίζει και δεν αποβλακώνει. Τα Μίκυ Μάους δεν είχαν ούτε έχουν καμιά σχέση με τις υπόλοιπες βρωμοφυλλάδες της βλαχοαμερικανιάς. Δεν είχαν μπρατσωμένους «αρκουδόμαγκες» που σκοτώνουν από χόμπυ, σέξι μισοντυμένες χαζές έφηβες, εφιαλτικά κοριτσάκια με εκνευριστική φωνή και μάτια βατράχου, σαν το Γκόλουμ από τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών»-ούτε παχύσαρκα αρκουδάκια από πράσινη γλίτσα με κοιλιά βουλευτή και χοληστερίνη από το πολύ…παριζάκι. Έλεος. Τί δουλειά έχουν τα παιδικά ματάκια μ’ αυτά τα εκτρώματα… <br />Μιλάω για τα αγαπημένα-τα λατρεμένα μου Μίκυ Μάους. Είναι μια αγάπη που δε σβήνει ποτέ. Κάποτε τα διάλεγα θαρρετά από το ράφι. Σήμερα διαλέγω εφημερίδες. Όμως περνάω πάντα απ’ το ράφι που ποζάρουν και μου κλείνουν το μάτι οι παλιοί μου φίλοι: ο Μίκυ, η τσαχπίνα Νταίζη, ο αγαπημένος μου Γκούφη κι ο γλυκός μου ο Ντόναλντ… Συνήθως δεν τολμάω ν’ αγοράσω τεύχος, αλλά πάντα βρίσκω ευκαιρία να τα ξεφυλλίσω στα κρυφά. Πάντα μου έκαναν παρέα τα Χριστούγεννα: έξω κρύο, βροχή ή μπορεί και χιόνι κάποιες φορές, αν ήμασταν τυχεροί-μισοσκόταδο, τζάκι ή σόμπα, τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου ο μοναδικός φωτισμός, στο στόμα η γεύση του μελομακάρονου κι οι ιστορίες του Μίκυ Μάους. Πάντα χριστουγεννιάτικες αυτές τις μέρες-προσαρμοσμένες πάντα με την εποχή. Έφαγα αμέτρητες κατσάδες-και μαζί κληρονόμησα και μόνιμη «στραβομάρα» (μυωπία είπε ο γιατρός)-γι’ αυτή μου τη συνήθεια να διαβάζω στο μισοσκόταδο. Αυτή μου όμως την παιδική χριστουγεννιάτικη ανάμνηση δεν την αλλάζω με τίποτα. Μα τίποτα.<br />Τώρα μια απ’ αυτές τις ιστορίες μου έρχεται στο νου ξανά και ξανά. Όχι αυστηρά χριστουγεννιάτικη-όσο τη σκέφτομαι όμως τη βρίσκω τρομερά επίκαιρη. Αλλά για άλλο λόγο. <br />Θέλησε, λέει, κάποια μέρα ο Ντόναλντ Ντακ να παραθέσει πάρτυ. Ο πραγματικός σκοπός του όμως ήταν να κάνει ένα οργανωμένο «χουνέρι» στην αρραβωνιαστικιά του-τη γλυκύτατη…παπίτσα Νταίζη Ντακ-με τη φουντωτή ουρίτσα, το άσπρο φρουφρουδένιο παντελονάκι και τον τεράστιο φιόγκο στο κεφάλι… Ο Ντόναλντ δεν ήθελε να ταλαιπωρήσει έτσι χωρίς λόγο την αγαπημένη του: απλώς είχε βογκήξει το παιδί στην αναμονή-γιατί η καλή του τον έστηνε, κάθε φορά που ήταν να βγουν μαζί, να την περιμένει με τις ώρες μέχρι να στολιστεί… Θέλησε λοιπόν να της δείξει με τον τρόπο του ότι ο καλλωπισμός δεν είναι το παν: ότι δε χρειάζεται να υπερβάλλουμε, όταν φροντίζουμε την εξωτερική μας εμφάνιση… Τί έκανε λοιπόν; Πρώτα πρώτα κάλεσε φίλους, γνωστούς και συγγενείς – και πρώτη πρώτη τη Νταίζη, φυσικά – για μια ξεχωριστή γιορταστική βραδιά στο σπίτι του. Ένα «πάρτυ μασκέ». Έβαλε μέχρι και είδηση στην τοπική εφημερίδα: ανακοίνωσε ότι οργανώνει ένα πάρτυ μεταμφιεσμένων. Όχι συνηθισμένο πάρτυ, όμως. Το θέμα του θα ήταν «τα ρούχα της δουλειάς!». Οι καλεσμένοι του-έλεγε η πρόσκληση-έπρεπε να παρουσιαστούν ντυμένοι με…ρούχα αγγαρείας! Όμως συνεννοήθηκε κρυφά με όλη την παρέα-εκτός από τη Νταίζη-ότι το θέμα του πάρτυ ήταν απλώς μια μπλόφα: όλοι θα έρχονταν ντυμένοι στην τρίχα, όπως στις μεγάλες δεξιώσεις της Λιμνούπολης. Όλοι, εκτός από τη Νταίζη, που δεν ήξερε τίποτα… Εκείνη θα παρουσιαζόταν ντυμένη παραδουλεύτρα-και θα έπεφτε μούρη με μούρη με όλους τους καλοντυμένους φίλους της, που θα ήταν στολισμένοι σαν λόρδοι… Βάρβαρη φάρσα για μια γυναίκα που θέλει να’ ναι πάντα κομψή!<br />Πράγματι, η καημένη η Νταίζη εμφανίστηκε με φακιόλι, μπαλωμένα ρούχα, σκούπες, σφουγγαρίστρες κι όλα τα συναφή… Και βλέπει ξαφνικά απέναντί της όλη την παρέα, στολισμένη σαν να πήγαινε σε χοροεσπερίδα, με τουαλέτες και γούνες και παπιγιόν… Κι ο καλός της-ο Ντόναλντ-να την κοιτάζει ξεκαρδισμένος στα γέλια μέσα στο κομψό του σμόκιν… Πώ πώ ντροπή για μια τόσο κομψή πάπια!<br />Όμως-όπως πάντα-πίσω είχε η αχλάδα την ουρά. Μέσα στον ενθουσιασμό του που η φάρσα του πήγε καλά, ο Ντόναλντ τελικά την πάτησε αγρίως… Μια ομάδα δημοσιογράφων της Λιμνούπολης από τις κοσμικές στήλες, πληροφορήθηκε για το πάρτυ-μασκέ «ρούχα της δουλειάς» και θέλησε να καλύψει το γεγονός… Κι όπως πάντα, έσπευσαν απρόσκλητοι στο πάρτυ-ενώ περιορίστηκαν μόνο στο να ειδοποιήσουν, λίγη ώρα πριν, μ’ ένα τηλεφώνημα… Τί να τους πει ο Ντόναλντ; Ότι το πάρτυ ήταν φάρσα; Τότε θα τον έθαβαν… Να τους πει ότι δε θέλει δημοσιότητα; Τότε θα άναβε ακόμα πιο πολύ την περιέργειά τους: έπρεπε να τους δεχτεί οπωσδήποτε… Ο ενθουσιασμός ολωνών έγινε πανικός. Οι δημοσιογράφοι όπου να’ ναι θα κατάφταναν. Πώς θα τους δέχονταν έτσι ντυμένοι, τί θα έβρισκαν να δικαιολογηθούν; Θα γίνονταν όλοι ρεζίλι των σκυλιών… <br />Όλοι; Όχι όλοι… Η μόνη που…πληρούσε τις προδιαγραφές του πάρτυ, ήταν τελικά η Νταίζη… Μόνο εκείνη φορούσε ήδη τα ρούχα της δουλειάς, όπως ήξεραν οι δημοσιογράφοι! Να που ήρθαν τελικά τα πάνω κάτω…<br />Όμως, η Νταίζη μπορεί να το παράκανε λιγάκι όταν καλλωπιζόταν-αλλά ήταν παπίτσα με φιλότιμο και κατανόηση. Και προπαντός μεγάλη καρδιά… Χάρηκε βέβαια που βγήκε η ίδια από τη δύσκολη θέση-όμως δεν ήθελε ν’ αφήσει τους φίλους της και τον καλό της αβοήθητους… Αποφάσισε λοιπόν να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Έπρεπε μέσα σε λίγη ώρα τα πολυτελή ρούχα των φίλων της να μετατραπούν σε ρετάλια… Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να δίνουν την εντύπωση ότι είναι ρούχα της δουλειάς…<br />Δεν ήταν εύκολο-όμως η Νταίζη ανέκαθεν ήταν γυναίκα αποφασιστική. Αφού έκανε διάφορες προσπάθειες χωρίς αποτέλεσμα, τελικά βρήκε τη λύση: έπρεπε να θυσιαστεί ένας, για να σωθούν οι υπόλοιποι… Ποιος θα αναλάμβανε την παλικαριά; Μα φυσικά, ο καλός της-ο Ντόναλντ-που ήταν και ο…ηθικός αυτουργός όλης της λαχτάρας που οργανώθηκε εις βάρος της! Έτσι, θα βοηθούσε τους φίλους της-και θα’ παιρνε και το αίμα της πίσω… Μέσα σε λίγα λεπτά, λοιπόν, ο Ντόναλντ αναγκαστικά έβγαλε σμόκιν, παντελόνι, πουκάμισο, κι αφού έγινε όπως όταν…βγήκε από τ’ αυγό(!), παρέδωσε τα ρούχα του στην καλή του… Ίσα ίσα που πρόλαβε –αντί για άλλο ρούχο-να…φορέσει ένα άδειο βαρέλι! Η Νταίζη αστραπιαία κομμάτιασε όλα τα ολοκαίνουργια ρούχα του αρραβωνιαστικού της, έφτιαξε μπαλώματα και μ’ αυτά…μπάλωσε όλα τα κουστούμια και τις τουαλέτες των φίλων της! Τα κατάφερε τόσο καλά, που μέσα σε λίγη ώρα το δωμάτιο γέμισε… παραδουλεύτρες, αχθοφόρους, οικοδόμους κι εργάτες! Κι όταν τελικά παρουσιάστηκαν οι δημοσιογράφοι με μικρόφωνα, κασετοφωνάκια, φωτογραφικές μηχανές και κάμερες, όλα ήταν εντάξει… Ούτε και για τον Ντόναλντ υποψιάστηκαν τίποτα, όταν τον είδαν…ολοτσίτσιδο, σαν νεογέννητο παπί μέσα στο βαρέλι! Φαντάστηκαν ότι –υποτίθεται-έτσι…ντύνεται, όταν…καθαρίζει βαρέλια! Κι έτσι ούτε η φάρσα του Ντόναλντ είχε…δραματική κατάληξη, ούτε ρεζιλεύτηκε κανένας-ούτε κι η Νταίζη έμεινε παραπονεμένη…<br />Μη μου πείτε ότι δε σας θυμίζει τίποτα η ιστορία… Για σκεφτείτε το λίγο… Βάλτε στη θέση της Νταίζη το…μέσο εργαζόμενο: τόσα χρονάκια αγωνίστηκε, στερήθηκε, πάλεψε για να κατακτήσει αυτά που δικαιούνταν. Κουτσά στραβά, τα κατάφερε να’ χει μια αξιοπρεπή ζωή: έμαθε να δουλεύει, να απολαμβάνει, να διεκδικεί συνεχώς το καλύτερο, να ζητάει να ανταμείβονται οι κόποι του-ίσως και να το παράκανε καμιά φορά, βουτώντας σε υπέρογκα χρέη για να κατακτήσει όχι ουσιώδη αγαθά, που ήταν πέρα απ’ τις δυνάμεις του (δάνειο διακοπών, δάνειο για κρουαζιέρες, δάνειο για… σκι στην Ελβετία!), τουλάχιστον όμως σ’ αυτή την περίπτωση μπορούσε τουλάχιστον να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο και να θεωρήσει τον εαυτό του θύμα των δικών του λαθεμένων αποφάσεων. Και να προσπαθήσει μετά να ξελασπώσει όπως μπορούσε. Έτσι κι αλλιώς, το είχε αποφασισμένο το «μακροβούτι»… Μαθημένος στα μακροβούτια έτσι κι αλλιώς… Άλλωστε πάντα λίγοι ήταν οι χαζοί που κατέφευγαν στα δάνεια μόνο και μόνο για να κάνουν το ψώνιο τους: ο πολύς κόσμος, όταν καταφεύγει στις τραπεζικές «δαγκάνες», συνήθως καίγεται. Έχει πραγματική ανάγκη. Γνωστή και παλιά τέχνη λοιπόν το οικονομικό μακροβούτι… Αλλά και τί ικανοποίηση να βλέπεις ότι το μακροβούτι σου δεν πήγε τελικά χαμένο… Πώς να το κάνουμε, ωραίο πράγμα να καμαρώνεις μετά το σουλουπωμένο σπιτάκι σου, το καινούργιο σου αυτοκινητάκι, το παιδί και το ανίψι που σπουδάζουν-κι ας πνίγεσαι εσύ. Είναι γλυκό αυτό το πνίξιμο… <br />Κι ο γνωρίζων από «μακροβούτια» τέτοιου είδους ξέρει καλά πόσο μεγάλη «σαρακοστή» τον περιμένει μετά… Για μεγάααλο διάστημα… Ξέρει από την αρχή ότι πρέπει να βρει ένα μεγάλο σουβλί και ν’ ανοίξει κάμποσες τρύπες στο ζωνάρι του-δηλαδή να πάρει μια μεγάλη «ψαλίδα» και ν’ αρχίσει να κόβει τα περισσευούμενα… Ό, τι περισσεύει να το κόψει αλύπητα και δίχως δισταγμόν… Μεταφράζω: όταν λέω να κόψει, εννοώ να κόψει από τα έξοδα… Αρχίζοντας από τα εντελώς περιττά, εάν υπάρχουν (που δεν είναι και πολλά, πανάθεμά τα-άλλωστε ούτως ή αλλέως τα εντελώς περιττά μονίμως κομμένα εξ αρχής είναι), περνώντας μετά στα… όχι και τόσο απαραίτητα-και συνεχίζοντας (δυστυχώς) ακόμα και σε μερικά από τα απολύτως απαραίτητα… Να ξέρει ότι μέχρι να ξεπληρώσει το χρέος του στους τραπεζοκένταυρους-ποτέ δηλαδή (σε σαρανταέξι τέρμενα σε περιμένει ψηλός μελαχροινός και θέλει να σε παντρευτεί, υπομονή Μαριγούλα και τον φάγαμε το γάιδαρο) θα πρέπει να διαλέγει πάντα τη φτηνή μάρκα τα μακαρόνια, να ξεχάσει χαβιάρια-σολωμούς-πορτσίνι-τσιπούρες-φιλέτα-αστακοκαραβιδογαριδομάνες, να καταδέχεται να φορέσει τη μαϊμουδίτσα το τζην και το συνολάκι του δεν-τον-ξέρει-ούτε-κι-η-μάνα-του αγνώστου σχεδιαστού (τί σχεδιαστού μωρή, της κυρα-Νίτσας της κοπτοραπτούς που έχει το ατελιέ της πάνω απ’ το μανάβικο είναι το ταγιεράκι που θα βάλεις φέτος το Πάσχα, ξέχασέ τα τα επώνυμα-άλλωστε μια χαρά σου έρχεται, πες δόξα τω Θεώ που βρέθηκε κι αυτό), τα καλοκαίρια με τον καύσωνα να λέει «δόξα σοι ο Θεός», αν είναι νησιώτης κι έχει τζάμπα θάλασσα, ή «σώσον Κύριε τον λαόν σου» αν είναι στεριανός και δεν έχει πού να πέσει να δροσιστεί. Τί με κοιτάς, γέμισε τον κουβά κρύο νερό και βούτα το ξεροκέφαλό σου μέχρι να σκάσεις να ησυχάσουμε. Να επιβεβαιώνει στην πράξη-κι όχι «θεωρητικώς»-όλα εκείνα τα γλυκά ερωτικά τραγουδάκια, που μιλάνε για μεγάλες αγάπες σε κάμαρες μικρές-γιατί ξέρει ότι μπορεί να περάσει καλά ακόμα κι αν δεν έχει να ξοδέψει πέντε-έξι κατοστάρικα σε μια βραδιά. Να του φτάνουν δυο μπυρίτσες, ένα φεγγαρόφωτο-και δυο αγαπημένα μάτια… Τα Χριστούγεννα να τα ευχαριστιέται ο, πουδήποτε, αρκεί να είναι μαζί μ’ αυτούς που αγαπάει-κι ας μην είναι και στην Ελβετία. Ούτε καν στην Πάρνηθα… Να ξέρει ότι είναι σε καλύτερο μέρος: στην αγαπημένη του αγκαλιά…<br />Τί νομίσατε, μάινε χέρρεν;… Μια ζωή συνήθισε στο μακροβούτι ο εργαζόμενος, τώρα θα κωλώσει;… Μια ζωή συνήθισε ντυμένος παραδουλεύτρα-α ρε Νταίζη, πώς μας καταλαβαίνεις-τώρα θα φοβηθεί την κρίση; Μα έτσι κι αλλιώς, από τότε που γεννήθηκε έχει ήδη πάρει τη βαθιά ανάσα κι έχει βουτήξει με το κεφάλι προ πολλού σε άγνωστα βαθιά νερά επιτοκίων και χρεών-που στο λαιμό να σας κάτσουνε, δυσκοίλιες αμερικανοευρωπαϊκές παλιομπετούγιες… Εδώ και χρόνια ο μέσος εργαζόμενος κολυμπάει στον πάτο με κρατημένη την ανάσα… Κι ας τον βλέπετε μικρό κι αδύναμο, έχει μεγάλα πνευμόνια που δεν του φαίνονται… Επειδή ξαφνικά ξυπνήσατε μια ωραία πρωία κι ανακαλύψατε – τάχα μου – ότι το εθνικόν συρτάρι είναι άδειο;… Ε, αυτός μια φορά δεν τα’ χει πάρει…Κι όπως έλεγε κι η γιαγιά μου… Βγάλτε σβέρκο και λαιμό και βρείτε τρόπο να το γεμίσετε… <br /><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">Και εις έτη πολλά!!!</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">Παρασκευή Κουτούμπα</div><div style="text-align: right;">Σκιάθος</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-1833301294148431590?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-44721906924142230422010-12-20T01:08:00.000-08:002010-12-20T01:08:01.534-08:00<object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hCnFDnzMZsw?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/hCnFDnzMZsw?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-4472190692414223042?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-34967921900933870492010-12-16T05:33:00.000-08:002010-12-16T05:33:48.937-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TQoU7P-kj5I/AAAAAAAAASU/E90nN3Yx5Hw/s1600/15+%25CE%2594%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25B5%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25BF%25CF%2585+2010.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TQoU7P-kj5I/AAAAAAAAASU/E90nN3Yx5Hw/s400/15+%25CE%2594%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25B5%25CE%25BC%25CE%25B2%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25BF%25CF%2585+2010.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-3496792190093387049?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-24020825305602966522010-12-09T11:30:00.000-08:002010-12-09T11:30:09.054-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TQEt2YmQG0I/AAAAAAAAASQ/f-U-hdL4030/s1600/KABBADIAS+%25281%2529.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TQEt2YmQG0I/AAAAAAAAASQ/f-U-hdL4030/s320/KABBADIAS+%25281%2529.png" width="226" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-2402082530560296652?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-68037122555246813912010-12-08T00:07:00.000-08:002010-12-08T00:07:50.488-08:00<a href="http://www.vimeo.com/15692028">http://www.vimeo.com/15692028</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-6803712255524681391?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-20660609429408547012010-12-01T12:46:00.000-08:002010-12-01T12:46:45.846-08:00<em>(Νοσταλγία, ξενιτιά και αποχωρισμός. Αλλά και αγάπη πέρα και πάνω από τα όρια μιας χώρας. Μαζί μ'ένα σακουλάκι χώμα από την πατρογονική γη-εκεί που αναπαύτηκε η χαμένη αδελφή. Η "αμπλά"... Δεν πειράζει να κλαις, όταν τα δάκρυα βγαίνουν κατευθείαν από την καρδιά... Είναι σπάνια και πολύτιμα.)</em><br /><br />Εδώ και μέρες ένοιωθε μια βαριά σκιά να’ρχεται στον ύπνο του. Σαν ένα πρόσωπο, μια οπτασία που ήξερε τ’ όνομα του και τον καλούσε με αγάπη κάθε φορά που αποκοιμιόταν. Στην αρχή δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τη μορφή που τον επισκεπτόταν. Στα λόγια πάλι, μόνο τ’ όνομα του σαν κάπως να’πιανε και μετα κάτι ακαθόριστο, πότε πότε του φαινότανε πως αναγνώριζε σκόρπιες λέξεις: “πίσω”, “Πατρίδα”, “αμπλά”…… μα παλι δεν ήταν ποτε σίγουρος. Και μιαν απέραντη τρυφερότητα ένοιωθε σ’αυτά τα λόγια. Αναλογιζότανε τ’ όνειρο σαν ξυπνούσε, μα ύστερα τον ρουφούσε η δίνη της ημέρας και το ξέχναγε.<br /><br />Είχε βαρύνει η μέρα του τελευταία. Μετα τη δουλειά, έφευγε στο νοσοκομείο να δει τη γιαγιά του. “Τόσα χρόνια οι έγνοιες και οι αποστάσεις δε μ’άφηναν να τη δώ, και τη βλέπω τώρα να ετοιμάζεται “σκέφτονταν και ύστερα πάλι ένοιωθε τύψεις, γιατι ήξερε πως δεν ήταν μόνο αυτό: Πάνω απ’όλα η αμέλεια του ήταν, ο εφησυχασμός, “δεν έχω δικαιολογία” σκεφτόταν και παρα λίγο βούρκωνε, καθως η μηχανή του κατάπινε τα χιλιόμετρα από τον Πειραιά στο Νοσοκομείο. Πειραιάς-νοσοκομείο, μια διαδρομή που έκαμε και η γιαγιά του. Ένα κομμάτι της Οδύσσειας της, το πιο εύκολο μέχρι τώρα, το κομμάτι το προτελευταίο. Τι ήταν γι’αυτή τη θυμόσοφη Καραμαλού αυτή η στάση; Πόσες διαδρομές είχε κάμει στη ζωή της, πόσους κόσμους γύρισε όχι για αναψυχή, όπως αυτός, αλλά από ανάγκη; Ήξερε λίγο, είχε ακούσει κάτι ιστορίες, κι απ’αυτήν κι από τ’ αδέλφια της όταν, παιδί ακόμα ατίθασο και ανήσυχο, κρυφάκουγε τις συζητήσεις των μεγάλων. Όταν ο πατέρας του, αντί να τον κοιμίσει, αποκοιμιόταν αυτός κάτω από το βάρος μιας γεμάτης μόχθο μέρας, κι αυτός δραπετευε από το κρεββατάκι του και χωνότανε μέσα στα πόδια συγγενών και φίλων. Κι άλλες ιστορίες έχει καταγράψει, πιο μεγάλος, όταν άρχισε ν’ αναρωτιέται ποιος είναι. Κάτι ήξερε, κάτι είχε ακούσει. Μέρη που ποτέ δε γνώρισε, ονόματα παράξενα, και πορείες πάνω κάτω στο χώρο και στο χρόνο. Κάποιες απορίες τις έλυνε σιγά σιγά, άλλες τον απασχολούσαν ακόμα.<br /><br />”Η προγιαγιά σου, τα ελληνικά τα’ μαθε στη Δραπετσώνα” του έλεγαν οι μεγάλοι. Τη θυμόταν καλά. Με τη βαριά προφορά της, μέσα σε μια καμαρα στην Υπαπαντή φορτωμένη χαλιά, κασέλες και ένα γραμμόφωνο 78 στροφών. Και τα παιδιά της να της μιλούν Τούρκικα. Όλα. Ακόμα και ο πιο μικρός αδελφός της γιαγιάς του, που δεν γεννήθηκε στην Πατρίδα όπως οι άλλοι, αλλά μέσα σε μια σκηνή στα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς. Στην αρχή αυτά του φαινότανε παράξενα. Πως, Έλληνες αυτοί, μιλούσανε πρώτα τα Τουρκικά; Και πως, ενώ ήταν Πειραιώτες, ήταν ΑΕΚτζηδες; Χαμογελούσανε στις ερωτήσεις του αλλά είχε μια πίκρα αυτό το χαμόγελο. “Αυτά μιλούσαμε στην Πατρίδα…”Δεν είμαστε μόνο Πειραιώτες…” Κουβέντες μετρημένες και κοφτές, και επιστροφή στο μεροκάματο, δε σταματά ποτέ αυτό το πήγαιν’ έλα.<br /><br /><br />Στο διάδρομο του νοσοκομείου οι συνήθεις επισκέπτες. Ξαδέρφια και συγγενείς, πρόσωπα που μαζεύονταν πια σχεδόν μόνο σε τέτοιες καταστάσεις. Γύρισε σπίτι του αργά, η κατάσταση σταθερά άσχημη.<br /><br /><br /><br />Η οπτασία ξαναήρθε. Αυτή η φωνή ήταν γνωστή, τη χροιά της την είχε ξανακούσει. Πότε; Φαινότανε να χάνεται κάμποσα χρόνια πίσω, αλλά και πιο κοντά, κάποιες μέρες πίσω, κάποιες ώρες πίσω. “Πίσω”, μετα “Πατρίδα”, μετα “αμπλα”, μετα κι άλλα που δεν τα’ νοιωθε. Ξύπνησε απορημένος. Μέχρι το πρωί η οπτασία δεν ξαναήρθε.<br /><br />Την είχε συνηθίσει πια. Παρ’ όλο που δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει, ο ύπνος του είχε γίνει πιο γλυκός. Ένοιωθε μια ζεστασιά να τον αγκαλιάζει και τον προστατεύει, κάποιον να το νοιάζεται. Η απορία του μεγάλωνε.<br /><br />Είχε καιρό να παει στον Αγιο Σάββα. Τον είχαν χτίσει οι πρώτοι πρόσφυγες όταν έφτασαν στην Παλιά Ελλάδα, και μια εικόνα που ιστορούσε το συντοπίτη τους Άγιο και που είχαν φέρει από την Πατρίδα ήταν πάντα πνιγμένη στα τάματα και στις ευχαριστίες. Μπήκε αθόρυβα, ο νεωκόρος ούτε καν τον πρόσεξε. Άναψε ένα κερι, έκατσε λίγο σκεφτικός μπροστά στην εικόνα. Διέκρινε τη σιλουέτα ενός ιερέα και τον πλησίασε. Γιος του ιερέα του χωριού στην Καππαδοκία, μεγάλος πια κι αυτός συνέχιζε να διακονεί ένα ποιμνιο που έπρεπε, τρεις γενιές τώρα, να αλλάξει για ν’αντιμετωπίσει καινούργιες καταστάσεις παραμένοντας το ίδιο. Τον θυμόταν άραγε, παπαδάκι κάθε Μεγάλη Εβδομάδα να συνορίζεται με τ’ άλλα παιδιά το Ευαγγέλιο στην περιφορά του Επιταφίου; Ένα Ευαγγέλιο που έμοιαζε με όλα τα άλλα Ευαγγέλια, με το χρυσό του δέσιμο και τις σελίδες τις κιτρινισμένες κι εκείνα τα γράμματα τα Ελληνικά που όμως δε σχηματίζανε Ελληνικές λέξεις. Που μαζί με την εικόνα, ήρθε από απέναντι πριν χρόνια, συμπυκνώνοντας τον ιδρώτα και τον κόπο μιας γης που αυτός ποτε δεν πάτησε, μια πορεία αιώνων που κόπηκε ξαφνικά το ’24. “Δείξε μου πάλι το Ευαγγέλιο παπα-Πρόδρομε” τον παρακάλεσε. Ο γέροντας του ‘δειξε μια προθήκη, πίσω από το τζάμι το Ευαγγέλιο ήταν ανοιγμένο σε μια σελιδα, έτσι τυχαία άραγε; “Είναι η ευχή για τους νεκρούς”, του είπε ο παππάς.<br /><br />”Ένας ένας και φεύγουν, αυτοί που γεννήθηκαν εκεί. Πρέπει λοιπόν να μπορούν οι ψυχές ν’ ακούσουν το κατευόδιο στη γλώσσα που πρωτόμαθαν. Και που δεν ξέχασαν όσο βρίσκονταν εδώ. Τη γλώσσα που αναγκάστηκαν να μιλούν αφήνοντας τη δική τους πολλές γενιές πίσω, ζώντας ανάμεσα σε ξένους για οκτώ αιώνες. Όμως ποτε δεν έχασαν την ταυτότητά τους. Έμειναν Ρωμιοί, αντιστεκόμενοι για οκτώ αιώνες, κι είχαν σα σημείο αναφοράς πάντα τα όποια κράτη του Ελληνισμού. Είχαμε πια χαθεί για το Βυζάντιο, κι όμως οι εκκλησίες που χτίζαμε στα 1216/17, έγραφαν “επι βασελεως Θεοδορου Λασκαρι”, αφού τότε η Αυτοκρατορία της Νίκαιας ήταν η πιο κοντινή σε μας κι η Πόλη φραγκεμένη. Κι όταν χάσαμε τη γλώσσα μας, με Ελληνικούς χαρακτήρες γράφαμε τα τουρκικα. Είμασταν ήδη σκλάβοι όταν έπεσε η Πολη, και μείναμε σκλάβοι όταν άρχισε να ελευθερώνεται σιγα σιγα η Ελλάδα. Και όταν οι χωριανοί μας, μετανάστες στην Πολη άρχισαν να προκόβουν και να στέλνουν χρήματα για το σχολείο, σιγα σιγα αρχίσαμε να ξαναμαθαίνουμε τα Ελληνικά. Μα Ρωμιοί είμαστε πάντα, γιατι είμαστε Χριστιανοί. Άλλο το γενος το δικό μας. Και τα Ευαγγέλια μας στα Τούρκικα γραμμένα, με τα Ελληνικά τα γράμματα, την καραμανλιδικη γραφή…”.<br /><br /><br />Διάβασε τη σελιδα στην οποια ήταν ανοιγμένο το Ευαγγέλιο από μεσα του. Μα η φωνή που τα διάβαζε δεν ήταν η δική του. Ερχότανε ξανα από το όνειρο, και όχι μόνο….. Από που αλλού; Πότε θα ξεκαθάριζε αυτός ο ήχος;<br /><br />Αναλογίστηκε τα καραβάνια των προσφύγων. Τις ετοιμασίες. Τον αποχωρισμό από την Καππαδοκική γη. Και μετα, το καράβι από τη Σελεύκεια στην Κύπρο. Το ταξίδι μέχρι τον Αη Γιώργη, στο Κερατσίνι. Την καραντίνα, που βάστηξε πολύ πανω από σαράντα μέρες. Και τις παράγκες της Δραπετσώνας. Δουλειά ό,τι να’ναι και την πρόποση “του χρόνου στα σπίτια μας”… Τι σημαίνει γι’αυτόν η Καππαδοκία; Η Πατρίδα της γιαγιάς του, της προγιαγιάς του, του πατέρα του που γεννήθηκε στον Πειραιά, η δική του Πατρίδα;<br /><br />”Χαιρετισμούς απ τον Παπα-Πρόδρομο γιαγιά” της ψιθύρισε το βράδι καθώς τη φιλούσε στο μάγουλο. Η κατάσταση παρέμενε σταθερή, του είπε ο γιατρός, κι ήξεραν ότι στη θεση της λέξης “κατάσταση” έπρεπε να βάλουν “πορεία”. Το ταξίδι είχε αρχίσει “Θέλει να’ ρθει να σε δει. Μπορεί αύριο κιόλας. Ίσως σου φέρει να μεταλαβεις, αφού έχεις καιρό να πας”.<br /><br />Η φωνή της βάραινε, ήταν όμως ακόμα καθαρή. Είχε ξαναγίνει παιδί στην αγκαλιά της, τότε που αντι για παραμύθια του’λεγε ιστορίες από την Πατρίδα. Για παράξενους τόπους, για ανθρώπους αλλόκοτους, για τους Τούρκους, τους Ρωμιούς, τον Αη Γιώργη και τον Άγιο Μαμα που τους λατρεύανε και οι Τούρκοι… Στο δωμάτιο του νοσοκομείου ήτανε βράδυ, κι η γιαγιά τράβηξε τον εγγονό της κοντύτερα. “Πάλι ιστορίες θα μου πεις γιαγιά;” Του έγνεψε ναι, αλλά δε χαμογελούσε. “Δεν πρόλαβα να την πω στον πατέρα σου, κι έτσι πρέπει να την ακούσεις εσύ”. Η φωνή βάρυνε κι άλλο, λίγο λίγο θόλωνε αλλά αυτός δεν έχανε ούτε λέξη. Η καρδιά του άρχισε να χτυπά γρήγορα, ο ιδρώτας κυλούσε στο πρόσωπό του και μούσκευε τα ρούχα του. “Πίσω στην Πατρίδα, πανε πολλά χρόνια άφησα την αμπλά μου. Στην ενδοχώρα τον πόλεμο δεν τον καταλάβαμε. Ούτε έφτασε σε μας ο ελληνικός στρατός. Όμως κάποιοι τσέτες πέρασαν από μας στο δρόμο για τη Σμύρνη. Παίζαμε στο χώμα το βρεγμενο της καταιγίδας όταν τους είδαμε. Η Αθηνά, η Χαρίκλεια, η Ουρανία κι εγώ. Τ’ άλλα αδέλφια μας ήτανε στο σχολείο, κι ο Ιορδάνης, ο μεγαλύτερος στα χωράφια. Τρέξαμε να κρυφτούμε στριγκλίζοντας. Κι όταν ξαναμετρηθήκαμε η Ουρανία έλειπε. Ήταν η πιο μεγάλη μας και η πιο όμορφη”. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει, όμως η γιαγιά δεν είχε ακόμα τελειώσει. “Δεν την ξαναείδαμε από τότε. Η προγιαγιά σου δεν περιμενε την καταστροφή για να αρχίσει να θρηνεί χαμένα της παιδιά. Κι αυτό το έκλαψε πιο πολύ απ’ όλα. Όταν έφυγε ο Γρηγόρης να παρουσιαστεί εθελοντής στη Σμύρνη, το’ξερε πως δε θα γύριζε. Στην καταστροφή τον ποδοπάτησε ο όχλος, φορώντας αυτός τη στολή του Ελληνικού Στρατού. Μας το’πε χρόνια μετα ένας φίλος του που γλίτωσε, στη Νεα Καρβαλη πια. Ο Γιαννακός χάθηκε στην κατοχή, καθώς έσκαζε λάστιχα σε Γερμανικά αυτοκίνητα. Μα η κόρη της ήταν πάντα μια πληγή ανοιχτή. Στην αρχή την περίμενε πίσω. Κάπου θα την παρατούσανε αφού τελειώνανε τα κέφια τους. Όμως αυτή δεν ξαναγύρισε. Στον Πειραιά ποτε δεν είπε τ’ όνομά της, ούτε μας άφησε να θαρρούμε πως τη σκέφτεται. Όμως κάποτε μετα τον πόλεμο, ήρθε στο σπίτι μας μια επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού. Στην προγιαγιά σου μόνο μιλήσανε, είχε χηρέψει πια. Ποτε δε μάθαμε. Λίγο πριν πεθάνει, φώναξε στην κλίνη της τον Ιορδανη και το Βασίλη. Και μόνο αφού μας άφησε μάθαμε. Για την αμπλα μας. Πως οι τσέτες την πουλήσανε σ’ένα Τούρκο έμπορο. Πως την έβαλε να τουρκέψει, πως έκαμε μαζί της τέσσερα παιδιά. Πως αυτή έμεινε στα κρυφά Χριστιανή, πως όσο μπορούσε μιλούσε στα παιδιά της γι’αυτή την πίστη, για τη Ρωμιοσύνη της. Έμαθε για την ανταλλαγή. Στο χωριό μας ήρθανε Τούρκοι και όταν ο άντρας της χρειάστηκε να’ρθει στη Νίγδη για τις δουλειές του, του ζήτησε ν’ αγοράσει το σπίτι μας να μείνουν. Και ζει εκεί, κι είναι σα να μη φύγαμε ούτε μεις. Τα ειπε σ’έναν Έλληνα στρατιώτη στον πόλεμο του ’40, όταν ένα σώμα του στρατού μας διέφυγε στην Αίγυπτο μέσω Μικράς Ασίας. Ήταν η πρώτη φορά μετα από αιώνες που Έλληνες στρατιώτες πατουσαν το πόδι τους στην Καππαδοκία. Μα όχι όπως θα θέλαμε. Δίχως οπλισμό. Κάποιοι απ’αυτούς μάλιστα δεν το αντέξανε. Μίλησε σε έναν απ’αυτους με χίλιες προφυλάξεις. Τού’δωσε ένα γράμμα για τη μάνα της. Κι αυτός το παρέδωσε στον Ερυθρο Σταυρό στο Κάιρο. Τα μετά στα είπα.<br /><br /><br />Κι έλεγε να πάμε να τη βρούμε. Αυτή δεν μπορούσε να φύγει. Αλλά και να μπορούσε, σάμπως ήξερε τι γίναμε; Και τώρα που εμείς ξέρουμε γιαυτήν, αυτή δεν ξέρει. Ζει όμως. Το νοιώθω. Πρέπει λοιπόν εσύ να πας. Τώρα τη λένε Σαμπιγιέ”. Έκλεισε τα μάτια του, κούρνιασε στην αγκαλιά της κι άρχισε να κλαίει με σφιγμένες τις γροθιές απο το πείσμα. Τόσες ζωές χαμένες, τόσο αίμα δικό μας πίσω, βουβό, εκτεθειμένο, ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟ. Ήταν ξανα μικρό αγόρι που έχανε και πείσμωνε, κι η παρηγοριά του ξανάγινε το κρύψιμο ανάμεσα στα χέρια της γιαγιάς του.<br /><br />Το βράδυ, δεν γύρισε απευθείας στον Πειραιά. Η μηχανή τον πήγε στη Νέα Χαλκηδόνα, μετα Νέα Φιλαδέλφεια, Καισαριανή, Νέα Σμύρνη, Νίκαια, Κερατσίνι, Δραπετσώνα. Σπίτια μικρά, χαμηλά, δίχως αυλή, παλάτια σε σύγκριση με τις σκηνές και τις παράγκες, εστίες πόνου και νοσταλγίας, καντήλια με φωτίτσες, μια για καθέναν που έμεινε για πάντα πίσω. “Θάνατος δεν είναι και η προσφυγιά;” αναρωτιόταν και δεν τον ένοιαζε που στα φανάρια τον έβλεπαν κλαμμένο. Όταν ξάπλωσε, δεν ήρθε η γιαγιά του πάλι. Του τα’χε επί λίγο νωρίτερα, έτσι κι αλλιώς. Μέσα στο σκοταδι όμως, ήρθε μια άλλη μορφή. Στο σουλούπι της γιαγιάς και των θείων του, με μάτια βαθιά, μ’ένα μαντήλι στο κεφάλι και πρόσωπο σκαμμένο από τον καιρό και τους καημούς. “Γκελ … Γκελ …” του ψιθύριζε κι άπλωνε τα χέρια της στο μέρος του. “Προλαβαίνω να λείψω λιγες μέρες γιατρέ;” Τον ρώτησε. “Με ευθύνη σας και δίχως να το συνιστώ”. “Γιαγιά θα παω, να με περιμένεις να σου φέρω νέα”<br /><br />Άλλαξε πτήση στην Κωνσταντινούπολη για Άγκυρα. Και μετα λεωφορείο. Δεν ήθελε να παει στην Πατρίδα σαν τουρίστας. Αλλιώς ήθελε να επιστρέψει, τρεις γενιές μετα. Όμως η καρδιά του χτυπουσε καθώς περνούσε από πόλεις και χωριά που τόσο καλά ήξερε και ας μην τα’χε ξαναδεί. Καισάρεια, Ιντζεσού, Προκοπι, Νεβσεχιρ, Ανακου, Μαλακοπη, Αραβανι, Νιγδη. Είχε κάτι στοιχεία, ένα επίθετο, μια οδό, πληροφορίες πενήντα πέντε χρόνων. Ήτανε τρέλλα αυτό που έκαμε σκέφτηκε μια στιγμή, μόνος του, στην άλλη άκρη του κόσμου… Μα δεν ήτανε μόνος του. Γύρω του οι μορφές των γειτόνων στον Πειραιά, τοποθετημένες πια στο φυσικό τους χώρο, σα να μην είχανε ποτε φύγει από κει. Και ποια άκρη του κόσμου; Εδώ είναι η Πατρίδα, να οι παπαρούνες που κοκκινίζουνε τον τόπο την άνοιξη, η πλατεία, να το σχολείο των Ρωμιών, με Ελληνικά μονογράμματα στην πύλη. Τα ποδια του είχανε φτερά, ήξερε κάθε σοκακι και κάθε λακκούβα στο δρόμο, τι είναι άραγε εβδομήντα πέντε χρόνια απουσίας μπροστά σε μια παρουσία χιλιετιών, μια στιγμή δεν αρκεί για να ξεχάσεις, εχτός κι αν θες. Δε θέλησε να παει κατευθείαν στη θεία την Ουρανία. Τελείωσε τη βόλτα του στα μερη που έπαιζε παιδι η γιαγιά του, βρήκε τα παράθυρα απ’ όπου κοίταζε έξω, στον όγκο του Αντιταυρου, έφτασε στο σημείο της αρπαγής της Ουρανίας, της θείας της Ουρανίας, είδε τη σκηνή, τις στριγκλιές των κοριτσιών, τα ματωμένα γόνατα της γιαγιάς του. Και πήρε το δρόμο για το σπίτι τους. Βιαζόταν κι έκοψε δρόμο από τις ίδιες αυλές που έκοβε κι αυτή. Δεν είχανε μαζέψει τη μπουγάδα, και μυρωδιές από μπαχαρικά έβγαιναν από τα σπίτια. Έφτασε μπροστά στην πόρτα της θείας της Ουρανίας, του σπιτιού τους. Κοντοστάθηκε. Ανοιχτά. “Θεία”, φώναξε, “Θεία Ουρανία” και μετα “Σαμπιγιε χανουμ, Σαμπιγιε χανουμ”. Μια γειτόνισσα βρήκε και του μίλησε. “Μόλις την προλαβαίνεις γιε μου. Θα’χουνε φτάσει στο κοιμητήριο”. Από την ταραχή του δεν κατάλαβε ότι αυτά τα λόγια ήτανε στα Τούρκικα. Ούτε για πότε έφτασε στο μνήμα της. Η κηδεία είχε σκορπίσει, το χώμα φρέσκο ακόμα και μια πλάκα μνημόνευε το όνομα της νεκρής. Γονάτισε σα χαμένος, τα δάχτυλα του χώνονταν στο νωπό χώμα, ο λαιμός του είχε φράξει. Κάθησε ώρα πολλή στο μεσημεριάτικο ήλιο της Καππαδοκίας. Χορτάρια υψώνονταν σ’όλο το νεκροταφείο εκτος από το φρεσκοσκαμμένο μνήμα της θείας της Ουρανίας. Κουλουριασμένος πάνω στο αγαπημένο γλυκό χώμα, έψαξε να βρει δύο ξυλαράκια. Με λίγο σπάγγο τα έδεσε μεταξύ τους και κάρφωσε το σταυρό στο προσκέφαλό της θείας του. Μ’ένα σουγιά, χάραξε σε μια γωνία της πλάκας το αληθινό της όνομα. “Συγγνώμη γιαγιά δεν πρόλαβα”, σκέφτηκε. Σουρούπωνε όταν έφυγε. Το λεωφορείο ταξίδευε όλη τη νύχτα για την Καισάρεια και μετα την Άγκυρα. Ξάγρυπνος και σε υπερδιέγερση μπήκε στο αεροπλάνο, άλλαξε στην Πόλη, και από το Ελληνικό έτρεξε κατευθείαν στο νοσοκομείο. Δεν είχε σκεφτεί ακόμα τι θα της έλεγε. Το μόνο που έκανε ήταν να χώνει βαθιά τις χούφτες του στα σακκουλάκια με το χώμα. Στο προαύλιο δεν ήταν γνωστοί ή συγγενείς. Κοίταξε στο μπαλκόνι του δωματίου, “γιατι είναι ανοιχτή η πόρτα; θα κρυώσει” σκέφτηκε. Διέκρινε δύο νοσοκόμους να τακτοποιούν. Ανέβηκε τα σκαλιά δύο δύο. “Δεν την πρόλαβες γιε μου”, του’πε μια φωνή που ούτε καταλάβαινε από που ερχόταν. Χτες το μεσημέρι έγινε η κηδεία. “Σας είχα προειδοποιήσει”, του είπε ο γιατρός αυστηρά.<br /><br /><br />Σκόρπισε πανω στον τάφο το χώμα που’φερε από την Πατρίδα. “Είναι της αμπλάς σου γιαγιά”, προσπάθησε να πει μέσα στ’ αναφιλητά του.<br /><br />Το βράδυ ο ύπνος τον βρήκε αποκαμωμένο και τον πήρε εύκολα. Μόνο που τώρα ήρθαν δύο μορφές, στην αρχή θολές, μετα καθαρότερες, πλημμυρισμένες από ένα φως χαρούμενο, κι όλο τις ξεχώριζε καλύτερα. Αγκαλιασμένες και μ’ένα γέλιο, η θεία η Ουρανία και η γιαγιά η Αλεξάνδρα του γνέφανε από ψηλά. “Μη στενοχωριέσαι για μας … Μαζί φύγαμε … Εμείς πια σμίξαμε και τίποτα δε θα μας ξαναχωρίσει”. <br /><br />Η ανοιξιάτικη βροχή μούσκεψε τα φρέσκα ακόμα στεφάνια στο μνήμα στην Ανάσταση. Στο σκαμμένο χώμα του κοιμητηρίου της Νίγδης έβγαιναν κιόλας τα πρώτα χορταράκια.<br /><br />(Το εκπληκτικό κείμενο το ξαναβρήκα μετά από χρόνια στον επίσης εκπληκτικό ιστότοπο<br /><a href="http://metotoufekikaitilyra.wordpress.com/">http://metotoufekikaitilyra.wordpress.com/</a><br />Μπείτε να το διαβάσετε εκεί. Να'σαι καλά, Φουρόκατε.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-2066060942940854701?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-86148291704824813502010-11-29T00:24:00.000-08:002010-11-29T00:24:49.302-08:00<iframe height="344" src="http://www.youtube.com/embed/rwsFyBergd8?fs=1" frameborder="0" width="425"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-8614829170482481350?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-42077030081225860282010-11-23T14:38:00.000-08:002010-11-23T14:38:07.621-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TOw3AEuFGiI/AAAAAAAAASE/Vi2BgBZo230/s1600/%25CE%259C%25CE%25B1%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B1+%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B1%252C+%25CE%25BA%25CF%258C%25CE%25BA%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25B1+%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B1....jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="301" ox="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TOw3AEuFGiI/AAAAAAAAASE/Vi2BgBZo230/s400/%25CE%259C%25CE%25B1%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B1+%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B1%252C+%25CE%25BA%25CF%258C%25CE%25BA%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25B1+%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B1....jpg" width="400" /></a></div>Πού να'ξερε ο εκπληκτικός Γιώργος Μιχαλακόπουλος-ως "ποιητής Φανφάρας"-όταν απήγγειλλε τα θρυλικά "Μαύρα κοράκια, κόκκινα κοράκια" υπό το βλέμμα του εμβρόντητου υπάλληλου "Βασίλη Βασιλάκη"-του Γιώργου Κωνσταντίνου δηλαδή-ότι θα αποτελούσε πρότυπο για αναρίθμητους μετέπειτα επίδοξους "Φανφάρες" της πραγματικής καλλιτεχνικής ζωής... Έπηξε ο τόπος-και είναι και πολυγραφότατοι, δεν τους προλαβαίνεις... Δυο ποιήματα στο οχτάωρο σου λέει ο άλλος, ένα για πρωινό και το άλλο μετά το βραδυνό. Ακριβώς όπως η αντιβίωση. Κι άντε να τολμήσεις να τον σχολιάσεις το λογοτέχνη. Μαύρο φίδι που σ'έφαγε. Άσε που κινδυνεύεις να σου γράψει και σένα ποίημα ολοκαίνουργιο του κουτιού και να σε κατακεραυνώνει εσένα τον άσχετο με ρυθμό ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο και υβρεολόγιο αμιγώς ελληνικό. <br />Και δεν πάσχει μόνο η ποίηση από ακατάσχετη...καλλιτεχνική δραστηριότητα. Πάσχουν και οι εικαστικές τέχνες. Επίδοξοι ζωγράφοι και ζωγράφες και γλύπται και γλύπτριαι κι ό,τι άλλο τραβάει η ψυχάρα σας. Βιασμός και κακοποίηση. Μωρή, μη βιάζεσαι να αντιγράψεις κατ'ευθείαν τη&nbsp;"Γκουέρνικα" του Πικάσσο...<br />Ιδού η "Γκουέρνικα"-έτσι για να πάρουμε μια ιδέα:<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TOw6Xeg4oHI/AAAAAAAAASI/RpgTnrMY0S4/s1600/Guernica.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="230" ox="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TOw6Xeg4oHI/AAAAAAAAASI/RpgTnrMY0S4/s400/Guernica.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div align="left">Μωρή άσχετη, κάθησες να μελετήσεις πρώτα την αφηρημένη ζωγραφική; Σου είπε κανένας από πόσα κακοτράχαλα σκαμπανεβάσματα πέρασε ο ζωγράφος, και τί δουλειά πάτησε για να φτάσει στο επίπεδο να ζωγραφίζει αληθινό κι ολοζώντανο τον τρόμο του πολέμου με λίγες απλές γραμμές; Ξέρεις πώς άρχισε ο Πικάσσο;... Να ένα από τα πρώτα έργα του. Για πάρε μάτι...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TOw7frzJ1YI/AAAAAAAAASM/JsRv5aWTZsQ/s1600/cienciaycaridad.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="307" ox="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TOw7frzJ1YI/AAAAAAAAASM/JsRv5aWTZsQ/s400/cienciaycaridad.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div align="left">Μπορείς εσύ να ζωγραφίσεις κάτι τέτοιο;... Αυτό να αναρωτηθείς... Αν μπορείς να ξεκινήσεις μ'αυτό, τότε σίγουρα θα μπορείς να μπεις και στο βαθύ λούκι της αφαίρεσης... Αλλιώς, τα...έργα σου θα μοιάζουν σαν να'χεις απλώσει τα προχτεσινά χαλασμένα σουτζουκάκια που δεν έφαγε κανείς, πάνω σε σκισμένο καμβά (τον καημένο!) που θα'χει κολλημένη στο κάτω μέρος και τη δαντέλα της γιαγιάς σου της μακαρίτισσας...</div><div align="left">Και βέβαια, δάσκαλοι τεχνών και γκαλερίστες, όλοι συμμέτοχοι στο ίδιο παιχνιδάκι κοροϊδίας του κοινού... Μπαμπάς και μαμά που πληρώνουν, σπρώχνουν με το ζόρι το παιδί που μόλις έβγαλε την καλών τεχνών (ποιά καλών τεχνών άραγε;) να εκθέσει μάνι-μάνι ό,τι χαρτί είχε μουτζουρώσει κι ό,τι καμβά είχε πασαλείψει όσο ακόμα σπούδαζε στη σχολή... Γιατί, βέβαια, το νεαρό της ηλικίας του παιδιού δεν του επέτρεπε να'χει συγκεντρώσει κιόλας ικανό αριθμό έργων που να μπορεί να σταθεί σε έκθεση... Και το αποτέλεσμα; Περισσότεροι από δέκα (10!) πίνακες από αυτούς που εκτίθονταν να'ναι κρεμασμένοι ΑΝΑΠΟΔΑ... Αλλιώς εικονίζονταν στο διαφημιστικό φυλλάδιο, αριθμημένοι και με τους τίτλους τους από κάτω-κι αλλιώς κρέμονταν στον τοίχο... Άλλοι ανάποδα κι άλλοι στο πλάι... Γιατί το δυστυχισμένο, άτυχο παιδί-μ'αυτούς τους γονείς που έμαθαν μόνο να το πληρώνουν, κι όχι να του παρέχουν σωστή παιδεία (και που τώρα το μεταχειρίζονται για την προσωπική τους προβολή) και να ήθελε δε μπορούσε να καταλάβει. Δεν ήξερε τί ακριβώς ζωγράφιζε. Έβαφε για να γεμίσει τον τοίχο. Θλιβερό, αλλά τουλάχιστον όχι αισχρό-όπως το "κατόρθωμα" επίδοξης "ζωγράφας" που-εφόσον δεν έχει τη δυνατότητα να ανταποκριθεί σε ένα έργο που απαιτεί δεξιότητα, ταλέντο, φαντασία, παίρνει ένα προϋπάρχον έργο άλλου καλλιτέχνη(!), το εκτυπώνει σε άλλη επιφάνεια, το πασαλείβει με άγνωστες σάλτσες δικής της επινόησης και το πλασάρει ως δικό της έργο... Και το ότι&nbsp;βρίσκεται ακόμα&nbsp;εκτός φυλακής, είναι γιατί ο αδικημένος-ο πραγματικός δημιουργός του κλεμμένου έργου-παραείναι ευγενικός μαζί της.....</div><div align="left">Πολλά χαριτωμένα ανακαλύπτει κανείς αν το σκαλίσει λίγο το θέμα. Και δε μπαίνουμε στα χωράφια της μουσικής, γιατί θ'αρχίσουμε θρήνο ατέλειωτο. Θα ξημερωθούμε... Επιτρέψτε μου μονάχα ν'αφιερώσω με λατρεία το παρακάτω αγαπημένο απόσπασμα-τον αμίμητο "Σκοταδόψυχο" του Γιώργου Μιχαλακόπουλου, με τα απελπισμένα "κοκορίκοοοο!!!" του ήδη τρελαμένου δύστυχου Γιώργου Κωνσταντίνου.... Σ'όλους τους επίδοξους ποιητές!!!!!!</div><div align="left"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/V_AUDyaqtKY?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/V_AUDyaqtKY?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-4207703008122586028?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-74259342302911911472010-11-17T15:07:00.000-08:002010-11-17T15:07:21.970-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TORX9XfKATI/AAAAAAAAAR8/MbcYmdDPMr4/s1600/shark.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" px="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TORX9XfKATI/AAAAAAAAAR8/MbcYmdDPMr4/s400/shark.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div align="left">Βλέπω έξυπνους, φιλότιμους, εργατικούς άνεργους γκαρσόνια και καθαρίστριες.</div><div align="left">Βλέπω νωθρές υπαλλήλους με παχουλά οπίσθια να ζεσταίνουν γυαλιστερές SATO. Μέσα στη Louis Vuitton&nbsp; τα κλειδιά της κουρσάρας φλερτάρουν με δυο μπουγάτσες κι ένα φουσκωτό πορτοφόλι.</div><div align="left">Βλέπω λιγδωμένες πολιτικές χούφτες να σφίγγουν άλλες χούφτες επισφραγίζοντας το νέο κόλπο.</div><div align="left">Βλέπω φτηνιάρηδες πολιτικάντηδες που ορέγονται τη μεγάλη φτιάξη.</div><div align="left">Βλέπω επαγγελματίες ψεύτες να κολυμπάνε μονίμως στον αφρό. Ακριβώς όπως οι φελλοί.</div><div align="left">Βλέπω τις μυξιάρες κορούλες τους να εκλιπαρούν για&nbsp;τη βοήθεια του μπαμπά. Γιατί αρκετά γλέντησαν: τώρα πρέπει πια να βρουν δουλειά. Έστω και στα τριάντα πέντε.</div><div align="left">Βλέπω ξεπουλημένους δικηγορίσκους να μαγειρεύουν απίθανα νομικά τεχνάσματα-μέχρι να κάνουν το μαύρο άσπρο. Γιατί πάνω απ'όλα το μεγάλο κόλπο. Η κορούλα πρέπει να διοριστεί πάση θυσία.</div><div align="left">Βλέπω νέους να απολύονται. Έτσι απλά. Να φεύγουν με μια μουτζουρωμένη υπόληψη-γιατί έπρεπε ν'αδειάσουν θέσεις για ισάριθμες κορούλες.</div><div align="left">Βλέπω πολιτικάντηδες, δικηγορίσκους, μπαμπάδες και κορούλες να τσουγκρίζουν ποτήρια σαμπάνιας με το νέο αφεντικό. Τα κατάφεραν. Ο ενοχλητικός πήρε πόδι και μας άδειασε τη γωνιά.</div><div align="left">Βλέπω και δεν απορώ πια.</div><div align="left"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-7425934230291191147?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-15147436266599150442010-11-13T07:10:00.000-08:002010-11-13T07:10:16.228-08:00Γιατί......τίποτα δεν άλλαξε!<br /><object style="BACKGROUND-IMAGE: url(http://i2.ytimg.com/vi/ekDHlOI0HKU/hqdefault.jpg)" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ekDHlOI0HKU?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ekDHlOI0HKU?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-1514743626659915044?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-33258607565525946622010-11-10T02:21:00.000-08:002010-11-10T02:21:59.934-08:00Η "Χρυσάνθη" πάει να βρει τον "Τηλέμαχο"... Η πιο λατρεμένη "δεσποινίς 39 ετών" έφυγε για τα ψηλά...<br />Καλό ταξίδι!<br /><object style="BACKGROUND-IMAGE: url(http://i4.ytimg.com/vi/cOErLMwRpP4/hqdefault.jpg)" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cOErLMwRpP4?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/cOErLMwRpP4?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-3325860756552594662?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-3078333525074475662010-10-26T23:04:00.000-07:002010-10-26T23:04:26.341-07:00Ίσως, η κορυφαία σκηνή αντιφασιστικής σάτιρας στην ιστορία του κινηματογράφου: <br />ο Θανάσης Βέγγος, μεταμφιεσμένος σε Γερμανό στρατιώτη, "φυγαδεύει" το παράνομο ραδιόφωνο-περνώντας ανενόχλητος ανάμεσα από τους εισβολείς-ενώ εκείνο παίζει στη διαπασών τον εθνικό ύμνο.....<br />Κάνε κουράγιο, καλέ μας άνθρωπε... Δεν υπάρχουν πια άνθρωποι σαν εσένα! <br /><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bOpkRBp7o1s?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/bOpkRBp7o1s?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-307833352507447566?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-20348952508938107712010-10-25T23:22:00.000-07:002010-10-25T23:22:32.010-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TMZyXsIijrI/AAAAAAAAAR0/4tpAFq1Y7UU/s1600/%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" nx="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TMZyXsIijrI/AAAAAAAAAR0/4tpAFq1Y7UU/s400/%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%82.jpg" width="267" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;&nbsp; Βρέθηκα και γω κάποτε στην Αθήνα. Χάριν σεμιναρίου-την παλιά καλή εποχή που ο κόσμος έκανε ταξιδάκια πληρωμένα. Και έτυχε να παίζεται εκείνες τις μέρες στο Μέγαρο της Μουσικής μια εξαιρετική παράσταση: "Καρόλου Ντηλ και Τσιμισκή" του Θοδωρή Γκόνη. Στο Αίθριο των Μουσών. Και παίρνω τον αδερφούλη και πάμε... Όχι τίποτ'άλλο, αλλά να'χω να λέω ότι -προτού πεθάνω- μ'αξίωσε ο Θεός να πατήσω τα άγια χώματα της καλλιτεχνικής Ιερουσαλήμ της πατρίδος μας...</div>&nbsp;&nbsp; Δε θα σχολιάσω την παράσταση εδώ πέρα: δεν είναι άλλωστε δική μου δουλειά αυτό. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ήταν εκπληκτική. Και με μάγεψε. Αλλά δε θα μιλήσω γι'αυτό τώρα.<br />&nbsp;&nbsp; Μπαίνουμε-ολίγον σαν εξωγήινοι-στο περίφημο φουαγιέ του μεγάρου (θυμήθηκα την Ελένη Γερασιμίδου να λέει το αμίμητο "Μήτσου μ', τί ειν'το φουαγιέ; Θα μι πάρ'ς ένα να του βάλου στου πέτου μ';"), και ν'ανοίξω ένα στόμα πέντε πήχες βλέποντας ξαφνικά σε απόσταση αναπνοής δεκάδες από τα αγαπημένα μου μουσικά και θεατρικά "τέρατα" ολοζώντανα: Τάνια Τσανακλίδου, Αιμίλιος Χειλάκης (το έτερον ήμισυ της γλυκύτατης Αθηνάς Μαξίμου, που έπαιζε στην παράσταση), και σαν σκιά-τον πρόλαβε το μάτι μου τη στιγμή που ξεγλιστρούσε από μια πόρτα στο πλάι-ο διακριτικότατος και σεμνότατος Θοδωρής Γκόνης-μια μορφή Παπαδιαμαντική, έτσι τον είδα-καθόλου δεν κάθησε να επιδειχθεί ανάμεσα στο διάσημο κοινό του, όπως κάνουν τόσοι και τόσοι, άξιοι κι ανάξιοι (κυρίως)...<br />&nbsp;&nbsp; Καθόμαστε σ'ένα τραπεζάκι, ενώ περιμέναμε ν'αρχίσει η παράσταση ("τσουχτερά" τα σνακ του μεγάρου, το καταγγέλλω ενώπιόν σας-τότε τουλάχιστον!), και γω ακόμα σε έκσταση ("κλείσε το στόμα πια, θα μπει καμιά μύγα, μας πήραν όλοι χαμπάρι" οι διακριτικές παραινέσεις του αδερφούλη στο αυτί μου)-ενώ απέναντί μας, σε άλλο τραπεζάκι, ο Χειλάκης, ο Θηβαίος, ο Ανδρέου-κι άλλα πολλά καλλιτεχνικά μου ινδάλματα... Και πίσω μας κομψοντυμένες Αθηναίες, με φτυάρια μεγαλύτερα απ'αυτό που κρατάει ο εργάτης που ανακατώνει τα μπετά, να σέρνουν τα μύρια σε διάσημους και άσημους...<br />&nbsp;&nbsp; Εκείνη τη στιγμή, ένα πρόσωπο από το απέναντι τραπεζάκι μου τράβηξε την προσοχή: μια συμπαθητική φυσιογνωμία, γλυκιά αλλά κάπως απόμακρη. Μου φάνηκε αμέσως γνωστός-αλλά ήταν ο μόνος από την παρέα που δεν ήξερα ποιός ακριβώς ήταν. Έστιβα το μυαλό μου-αδύνατο να θυμηθώ. Κι όμως, τον ήξερα. Πρόσεξα ότι μιλούσε ελάχιστα, χαμογελούσε μόνο ακούγοντας τις κουβέντες των άλλων-και κάθε τόσο το βλέμμα του ξεχνιόταν κάπου μακριά, ενώ το χαμόγελό του δεν έσβηνε. Κάτι σκεφτόταν; Μπορεί...<br />&nbsp;&nbsp; Λίγες μέρες μετά, σπίτι. Ψάχνω μετά μανίας το σωρό με τα περιοδικά. Δε μπορεί, θα το βρω... να το! Στο εξώφυλλο του "Δίφωνου", ένας από τους πιο αγαπημένους μου τραγουδοποιούς... Ένας δημιουργός υπέροχα "νεραϊδοπαρμένος" ("αλαφροΐσκιωτος", κατά το σκιαθίτικο! το προτιμώ...), που μας έχει χαρίσει μερικά από τα πιο δυνατά, τα πιο ονειρικά τραγούδια της γενιάς μας... Το "μυστηριώδες" πρόσωπο του φουαγιέ: ο Νίκος Ζούδιαρης.....<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TMZy77lYxvI/AAAAAAAAAR4/jmjHzntHmTs/s1600/%CE%9F+%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%96%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%82+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CE%94%CE%AF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%BF.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" nx="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TMZy77lYxvI/AAAAAAAAAR4/jmjHzntHmTs/s400/%CE%9F+%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%96%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%82+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CE%94%CE%AF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%BF.jpg" width="281" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zc4YM5QDEII?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/zc4YM5QDEII?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><br /><br /><div style="text-align: left;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-2034895250893810771?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-47449157105171651112010-10-24T03:47:00.000-07:002010-10-24T03:47:16.503-07:00<object style="BACKGROUND-IMAGE: url(http://i1.ytimg.com/vi/TPVqujq7gOI/hqdefault.jpg)" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TPVqujq7gOI?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/TPVqujq7gOI?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-4744915710517165111?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-64701465734754845092010-10-20T23:29:00.000-07:002010-10-20T23:46:57.993-07:00<a href="http://www.myspace.com/music/22555423/songs/51588390/?ap=1&amp;sms_ss=blogger&amp;at_xt=4cbfdd5cabbcb2f9,0">Time out by Theodore Hydreos</a><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TL_huaurCFI/AAAAAAAAARw/uLMd9LoRA2g/s1600/Theodore+Hydreos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="281" src="http://1.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TL_huaurCFI/AAAAAAAAARw/uLMd9LoRA2g/s400/Theodore+Hydreos.jpg" width="400" /></a></div>Κι άλλος ταλαντούχος Σκιαθίτης: ο Θοδωρής Υδραίος...<br />Κάτι έχει αυτό το νησί... Λες και κάποιος το "καταράστηκε"-να γεννάει ή μεγάλα ταλέντα, που το κάνουν ξακουστό στα πέρατα της οικουμένης-ή...μεγάλους ηλίθιους, που το καταστρέφουν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-6470146573475484509?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-18277042319070342172010-10-18T17:40:00.001-07:002010-10-18T17:40:43.071-07:00<iframe frameborder="0" height="225" src="http://player.vimeo.com/video/15971072" width="400"></iframe><br /><a href="http://vimeo.com/15971072">Γιάννης Δαλιανίδης: Μια ζωή...σαν ταινία</a> from <a href="http://vimeo.com/user3223699">Paraskevi Koutouba</a> on <a href="http://vimeo.com/">Vimeo</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-1827704231907034217?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-74904543054976593522010-10-14T02:16:00.000-07:002010-10-14T02:16:00.166-07:00<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TLbIc8jYMPI/AAAAAAAAARs/GS5jDrkXcNE/s1600/luxury-swimming-pool.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" ex="true" height="266" src="http://1.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TLbIc8jYMPI/AAAAAAAAARs/GS5jDrkXcNE/s400/luxury-swimming-pool.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Αφιερωμένο σε όλους εσάς, λατρείες μου-που ξέρετε να ξεπουλάτε αρχαιότητες νομιμοφρόνως...<br /><br /></td></tr></tbody></table><div align="left">Τόσα είχε πάρει στο χέρι ο φουκαράς ο Δημητρός: δώδεκα φυσίγγια. Μάλιστα: δώδεκα φυσίγγια. Για κοτζάμ χτηματάρα είκοσι στρέμματα… Δηλαδή – για να ακριβολογούμε – δεν πήρε μονάχα τα φυσίγγια. Πήρε και την καραμπίνα… Κι από πάνω, για κοροϊδία, πέντε ψωροχιλιάρικα – που δε θα φτάνανε, εκείνο τον καιρό, ούτε για να φράξει το χτήμα του με συρματόπλεγμα. Κι όμως, τα κατάφερε τότε και τον θάμπωσε μια χαρά ο μπαγάσας ο Αρχοντάρης…</div>Τι ήτανε τότε ο Αρχοντάρης; Τίποτα – ένα στολισμένο κι ομορφοξουρισμένο μηδενικό με δυο τρύπια σαπιοκάραβα. Και καμάρωνε για εφοπλιστής, τρομάρα του… Που έφυγε άφραγκος απ’ το νησί – ανθυπομούτσος σ’ ένα καράβι – και γύρισε με κουστουμιές, γραβάτες και χρυσά δαχτυλίδια… Και βάλθηκε αμέσως να γνωριστεί με όλους τους σαλονάτους. Αγόρασε μισοτιμής τα σαπιοκάραβα και χώθηκε σα σαρανταποδαρούσα μες στα στέκια της αριστοκρατίας. Κι άπαξ και χώθηκε, άντε να τον βγάλεις… Κανένας δεν τον έφτανε στο παραμύθι τον Αρχοντάρη. Κι όταν έμαθε πως ένας απ’ τους σαλονάτους, εκτός από περιουσία, διέθετε και κόρην ανύπανδρον – μια άχαρη ξυλάγγουρη, που φοβότανε μήπως του μείνει στο ράφι μαζί με τα πιατικά – ο Αρχοντάρης είπε να το κάνει το ψυχικό. Και να’ τονε τώρα με αληθινό στόλο…<br />Ο Δημητρός δεν τα’ ξερε τότε όλα αυτά. Εκείνος είχε μονάχα τη σκοτούρα του γιου του – που του πήρε, λέει, η χούντα το πτυχίο του γιατί ήτανε με τους αριστερούς. Αυτά ο Δημητρός δεν τα καταλάβαινε. Εκείνος ήξερε ένα πράμα: πως το παιδί του ήτανε καλό και φιλότιμο, σαν όλα τα παιδιά του κοσμάκη. Κι από πάνω ήτανε κι έξυπνο και προκομμένο. Δε βγήκε στουρνάρι σαν τον πατέρα του. Αφού κατάφερε να γίνει κοτζάμ καθηγητής… Και τώρα; Να τον κυνηγάνε στο αίμα λες κι είχε κάνει κάνα έγκλημα. Και να τρέχει από δω κι από κει, και να δουλεύει εργάτης… <br />Ο Αρχοντάρης, τότε, ήτανε φρεσκοπαντρεμένος με την ξυλάγγουρη. Στα μέσα και στα έξω, παντού είχε απλώσει τα πλοκάμια του… Οι άλλοι, οι σαλονάτοι, τον ξέρανε που ήτανε της εξυπηρετήσεως και τον είχανε δεξί χέρι. Δυο – τρεις που λιμπιστήκανε τις απούλητες αμπελοχωραφάρες στο νησί τον βάλανε για ενδιαμέσο: σου λέει, τσιμπάμε τώρα ένα δάνειο, τάχαμου για τουριστική αξιοποίηση, αγοράζουμε τζάμπα την αμπελοχωραφάρα, και να’ σου μεθαύριο μια θεόρατη βιλάρα στο νησί, να πάμε και διακοπές, να κάνουμε και το κομμάτι μας στους άλλους σαλονάτους. Και δε θα’ χει κοστίσει τίποτα… <br />Ο Δημητρός, μες στη στενοχώρια του – ποιον να βρει να παρακαλέσει; Σκέφτηκε τον Αρχοντάρη… Αυτός, που έλυνε κι έδενε, μπορεί να βοηθούσε και το παιδί να πάρει πίσω το χαρτί του… Πήγε και τον βρήκε. Μόνο που δεν έμπηξε τα κλάματα ο αθεόφοβος. «Εγώ, εγώ, Δημητράκη μου, εγώ θα το βοηθήσω το παιδί…». Και να πέσει κάτω και να δέρνεται. Στην αρχή, έτσι που τα’ λεγε, τον πιστέψανε. Ησύχασε για λίγο ο Δημητρός. Περιμένανε κάμποσον καιρό. Περνάει ένας μήνας, δυο μήνες, πέντε, δέκα μήνες, τίποτα. Σιχάθηκε στο τέλος το παιδί, πήρε τα μάτια του κι έφυγε.<br />Μοναδική παρηγοριά του Δημητρού ήτανε το χτήμα. Εκεί πήγαινε κι έβγαζε το άχτι του: το έσκαβε, το φύτευε, κούκλα το’ χε κάνει. Μεγάλο, κατηφορικό, ξεκινούσε από ψηλά και κατέβαινε ίσαμε τη θάλασσα. Κάτω, χαμηλά, είχε κι ένα δασάκι. Εκεί την άραζε ο Δημητρός όποτε τα θυμότανε και μελαγχολούσε: άναβε το τσιγαράκι του και καθότανε σε μια άσπρη πέτρα να τα πει μονάχος του και να ξεθυμάνει.<br />Σε κείνο κει το δασάκι ήτανε, να πούμε, το καταφύγιο του Δημητρού. Είχε μια δροσιά και μια ησυχία, που σου ησύχαζε την ψυχή… Είχε όμως κι ένα παράξενο: παντού ο τόπος εκεί γύρω ήτανε γεμάτος μάρμαρα. Δυο – τρία κολονάκια πεσμένα εδώ εκεί, κάτι πλάκες περίεργες με ορνιθοσκαλίσματα… Ήτανε παράξενα λιγάκι, όμως ήτανε πολύ όμορφα. Ο Δημητρός έτσι τα’ χε βρει απ’ τον πατέρα του, και δεν τα’ χε πειράξει. Ήξερε πως αυτά ήτανε αρχαία, παλαιϊκά πράματα – τα «μάρμαρα», έτσι τα λέγανε οι δικοί του από παλιά – και κανένας τους δεν τα’ χε πειράξει τόσα χρόνια. Αλλά και δεν το λέγανε σε κανένα – ήτανε, σα να λέμε, το μεγάλο μυστικό της οικογένειας…<br />Εκείνο το σούρουπο, ο Δημητρός τράβαγε το’ να τσιγάρο πίσω απ’ τ’ άλλο. Καθότανε πάνω στην ίδια πέτρα, στο δασάκι με τα μάρμαρα – όμως μπρος στα μάτια του έβλεπε το γιο του, ιδρωμένο και ψόφιο στην κούραση, να κουβαλάει τσουβάλια – αυτός που έπρεπε να’ ναι κύριος με γραβάτα… Σκεφτότανε αν έκανε καλά που είπε αμέσως «ναι» στον Αρχοντάρη. Δεν ήτανε και λίγο πέντε χιλιάρικα – αφού μόλις και μετά βίας φτάνανε το κατοστάρικο τη βδομάδα. Αλλά πάλι όμως, άξιζε μόνο τόσα τέτοιο χτήμα; Απάνω στα λεφτά, πάντα την πάταγε ο Δημητρός. Ήτανε ο φουκαράς μεγάλο στουρνάρι… Κι η γυναίκα του, πανάθεμά τηνε, δεν άνοιγε ποτέ το στόμα της να μιλήσει, να πει κι αυτή τη γνώμη της – να τον ξεστραβώσει λιγάκι… «Ό, τι πεις εσύ, αφέντη μου…» έλεγε και τόνε μπέρδευε ακόμα χειρότερα. «Θαρρώ πως εσύ’ σαι πιο μουρλή από μένα, Ζωγραφιά!» της είπε και τράβηξε για το χτήμα, να το δει τελευταία φορά και να το αποχαιρετίσει.<br />Μόλις την προηγούμενη είχανε πάει μαζί με τον Αρχοντάρη, να του δείξει τα σύνορα και τα κατατόπια. Ήθελε όμως να του δείξει και τα μάρμαρα, μην τύχει και τα χαλάσουνε κατά λάθος. <br />Τον βρήκε στα μισά του δρόμου, να περιμένει γελαστός μέσα στο αυτοκίνητο. Μπήκε μέσα και τραβήξανε για το χτήμα.<br />Ο Αρχοντάρης έδειξε ενθουσιασμένος μόλις είδε το χτήμα. Γύρναγε από δω κι από κει και χαμογελούσε, ενώ με το μάτι υπολόγιζε αποστάσεις και νούμερα. Μωρέ, θα φυτρώσει δω πέρα μεθαύριο μια παραθαλάσσια ξενοδοχειάρα, να γλύφεις τα δάχτυλά σου… Άρχισε μια πάρλα που σταματημό δεν είχε. Μόλις ο Δημητρός του’ δειξε το καλυβάκι του, μόνο που δεν τόνε πήρανε τα ζουμιά. «Αχ, τι όμορφο, τι ωραίο, και να δεις εγώ πώς θα στο φτιάξω, και να’ ρχεσαι όποτε θες να κάθεσαι…» κι άλλα τέτοια αλεπουδίστικα. Ο Δημητρός κόντεψε να κλάψει κι ελόγου του.<br />Εκεί όμως που γούρλωσε τα μάτια ο Αρχοντάρης, και γίνανε σαν πιατάκια του γλυκού, ήτανε μόλις ο Δημητρός του’ δειξε τα μάρμαρα. Εκεί παρά λίγο να ξεχάσει τα προσχήματα ο Αρχοντάρης: τα κοίταξε, τα’ ψαξε καλά καλά, σα λαγωνικό – και στο τέλος ρώτησε κοφτά δείχνοντάς τα με το δάχτυλο:<br />-Αυτά πού τα βρήκες;<br />Ο Δημητρός παραξενεύτηκε λιγάκι, αλλά δεν πονηρεύτηκε.<br />-Αυτά;… Ούουου!... Αυτά είναι δω πέρα απ’ τον καιρό του μακαρίτη του παππού μου… Παλαιϊκά πράματα, σημαδιακά, κατάλαβες… <br />-Τα’ χεις δείξει σε κανένα;<br />Ο Δημητρός τα’ χασε ολότελα.<br />-Ε;… Μπάααα… Σε ποιόνε να τα δείξω; Πατάει κανένας σε τούτη την ερημιά;<br />Ξαφνικά, ο Αρχοντάρης τον ζύγωσε απότομα, τον βούτηξε απ’ το γιακά, κοίταξε δεξιά – αριστερά και στο τέλος του’ πε στο αυτί:<br />-Άκου, Δημητρό… Ό, τι είπαμε, τελειωμένο… Η συμφωνία μας, συμφωνία… Πέντε χιλιάρικα στο χέρι. Αύριο, όμως, θέλω να με φέρεις πάλι εδώ πέρα. Θέλω να δείξω τα μάρμαρα σε κάτι γνωστούς μου…<br />-Τι γνωστούς;<br />-Είναι ένα ζευγάρι, Γερμανοί… Πολύ καθωσπρέπει άνθρωποι… Μορφωμένοι, με περιουσία… Έρχονται κάθε χρόνο για διακοπές… Αγαπάνε πολύ την Ελλάδα, ξέρεις, και τους αρέσουνε αυτά… Τα αρχαία… τα αγάλματα… χμ… τα μάρμαρα…<br />Ο Δημητρός έξυσε τ’ αυτί του και σήκωσε τους ώμους.<br />-Ε, και δεν πα να τους φέρεις… Φέρτους…<br />Ο Αρχοντάρης ενθουσιάστηκε.<br />-Και να δεις τι θα σου φέρω… Να δεις τι όμορφο δώρο θα σου κάνω…<br />-Τι;<br />Ο Αρχοντάρης πήρε ένα ύφος, σα να μίλαγε για κάνα περιδέραιο.<br />-Μια καραμπίνα, ολοκαίνουργια… Ωραία, γυαλιστερή…<br />Όσο έβλεπε το χαζό χαμόγελο που φώτιζε σιγά – σιγά τη μούρη του Δημητρού, τόσο έπαιρνε και κείνος θάρρος και συνέχιζε τις σάχλες.<br />-Θα την κρεμάς στον ώμο και θα βγαίνεις για κυνήγι… Και να δεις, που ό, τι σημαδεύεις, θα το χτυπάς…<br />Τέτοια πετραχήλια, σαν κι αυτά που φοράγανε οι λαγοί που έταξε ο Αρχοντάρης κείνη τη μέρα, δε θα τα’ χει φορέσει ούτε η αγιότης του ο πατριάρχης Ιεροσολύμων…<br /><div style="text-align: center;">*</div>Ο Αρχοντάρης έφτασε, μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά. Βγήκε απ’ τ’ αυτοκίνητο, άρπαξε το Δημητρό και τόνε φίλησε σταυρωτά, σα να’ τανε γαμπρός.<br />-Γεια σου, Δημητράκη μου! Κάτσε, να σου φέρω την καραμπίνα σου…<br />Άνοιξε το πορτ μπαγκάζ κι έβγαλε την ξακουσμένη καραμπίνα. Την έδωσε στο Δημητρό μαζί με δώδεκα φυσίγγια, λες και παράδινε το δισκοπότηρο.<br />-Να, από δω οι άνθρωποι που σου έλεγα…<br />Ανοίγουνε οι πόρτες του αυτοκινήτου και βγαίνουνε δυο νομάτοι. Ο ένας, ψηλός, μουσάτος Γερμαναράς, άγριος σαν το χάρο, με μια κοιλιά σα νταούλι. Δίπλα του, μια χοντρή νταρντάνα, αγριωπή κι αυτή σαν το τσοπανόσκυλο του Λυρίγκου, με μια καπελαδούρα στο κεφάλι σαν ταψί και μια καλαθάρα περασμένη στη χερούκλα της.<br />Ο Δημητρός τους οδήγησε στο καλύβι. Τους έβαλε να κάτσουνε, τους έβγαλε ένα ούζο με λίγο αγγουράκι, εκείνοι του’ πανε κάτι «αουφίντερζεν», αλλά δεν έσκασε ούτε τόσο δα το χειλάκι τους. Πέρασε κάμποση ώρα στο μουγκό. Μονάχα ο Αρχοντάρης τους τσαμπούναγε κάθε τόσο κατιτί στα εγγλέζικα.<br />Οι γερμαναράδες μουρμουρίσανε κάτι κορακίστικα στο Δημητρό. <br />-Τι είπανε;<br />-Θέλουνε να τους δείξεις τα μάρμαρα, εξήγησε ο Αρχοντάρης, μ’ ένα ύφος σκέτη ζάχαρη.<br />Κατεβήκανε στο δασάκι. Ο Δημητρός στάθηκε παράμερα και τους άφησε να χαζέψουνε, χωρίς να φανταστεί τι τον περίμενε. <br />Μόλις αντικρύσανε τα μάρμαρα, γουρλώσανε κι αυτοί με τη σειρά τους κάτι ματάρες, σα φανάρια. Ο μουσάτος μουρμούρισε κάτι κορακίστικα, ίδρωσε, ξεΐδρωσε, η χοντρή έβγαλε την καπελαδούρα της, κι ύστερα κι οι δυο μαζί πέσανε στα γόνατα κι αρχίσανε να μουρμουρίζουνε κάτι παλαβά.<br />Ο Δημητρός λαχτάρησε. Ο Αρχοντάρης, που τον είδε, μόλις που κρατιότανε να μη γελάσει.<br />-Τ’ είναι; φώναξε ο Δημητρός αλαφιασμένος. Λιγωθήκανε;<br />-Άσ’ τους, έτσι κάνουνε αυτοί, είπε ο Αρχοντάρης δήθεν εμπιστευτικά. <br />Ο μουσάτος κι η χοντρή συνεχίσανε για κάμποση ώρα να μουρμουράνε παρασάνταλα σα να τους ήρθε ψυχοβγάλτης. Κοντέψανε να τους γυρίσουνε τα μάτια ανάποδα. Του Δημητρού του φάνηκε πως η χοντρή έβγαζε κι αφρούς απ’ το στόμα…<br />Αφού τελειώσανε τα πατερημά, σηκωθήκανε απάνω με τα χίλια ζόρια και κάτι μουρμουρίσανε στον Αρχοντάρη.<br />Του Δημητρού όλη αυτή την ώρα είχε πάει η ψυχή στην Κούλουρη. Αν δεν ήτανε κι ο Αρχοντάρης εκεί παραδίπλα, θα τους είχε παρατήσει σύξυλους τους θεόμουρλους μέσα στη ρεματιά και θα’ χε αρχίσει τις πιλάλες. <br />Ο μουσάτος, στο μεταξύ, έβγαλε μια χτένα και ίσιωσε το μούσι του. Η χοντρή ξαναφόρεσε την καπελαδούρα κι έψαξε να βρει την καλαθούνα της, που τόση ώρα είχε κατρακυλήσει δυο μέτρα πιο κάτω. Ο Αρχοντάρης πλησίασε το Δημητρό και του’ πε εμπιστευτικά:<br />-Είναι ενθουσιασμένοι με τα μάρμαρα. Έχει κι άλλα τέτοια εδώ γύρω;<br />Ο Δημητρός, που’ τανε φρυγμένος ακόμα, μόλις μπόρεσε να βγάλει μιλιά.<br />-Όχι, άλλα μάρμαρα δεν έχει…<br />Σιγά – σιγά, ξαναπήρε λιγάκι θάρρος.<br />-Αλλά για βάστα… Έχω και κάτι άλλο να τους δείξω…<br />Ο Αρχοντάρης γούρλωσε τα γκαβά του με λαχτάρα.<br />-Τι;<br />-Να… Το’ βγαλε ένα καιρό ο αδερφός μου, ο μακαρίτης… Βούταγε με τα σφουγγαράδικα…Το’ φερα δω στο καλύβι να μην πιάνει τόπο. Ένα κανάτι είναι, παλιό…<br />-Αμφορέας;<br />-Όχι ντε, κανάτι… Αρχαίο… βεβαίωσε ο Δημητρός.<br />-Ε, άντε, φέρ’ το…<br /><div style="text-align: center;">*</div>Σε λιγάκι, το κανάτι του Δημητρού βρισκότανε στην πανέρα της χοντρής. Οι γερμαναράδες είπανε πάλι κάτι «αουφίντερζεν», και σφίξανε αγέλαστοι το χέρι του Δημητρού. Οι χούφτες τους κολλούσανε.<br />«Πανάθεμά σας, πόσα τέρμηνα έχετε να νιφτείτε…» είπε από μέσα του ο Δημητρός.<br /><div style="text-align: center;">*</div>Τέλειωσε η παντρειά: σε λίγο, ο Αρχοντάρης σουλατσάριζε καμαρωτός σαν κόκορας στο καινούργιο του χτήμα. Μία – μία μπαίνανε οι μπουλντόζες σαν τα τανκς και τα κάνανε λαμπόγυαλο. Πάνε και τα δεντράκια του Δημητρού, πάει και το καλυβάκι. Σιγά μην το κράταγε ο μπαγάσας ο Αρχοντάρης. Αντεροκάηκε…<br />Όσο για τα μάρμαρα; Αυτά, παρακαλώ, φύγανε σούμπιντο για τη Γερμαναρία. Πακέτο και δρόμο… Ο μουσάτος κι η χοντρή, άνιφτοι – ξεάνιφτοι, είχανε παράδες με ουρά… Τα μοσχοπληρώσανε λοιπόν τα κακόμοιρα τα μαρμαράκια. Οι μπουλντοζάρες τα βγάλανε από το χώμα, από κει που κοιμόντανε μακάρια χρόνια και ζαμάνια, σα σάπιους φρονιμίτες. Και τα λεφτά – βεβαίως – τα τσέπωσε ο Αρχοντάρης. Ο Δημητρός κοιμότανε τον ύπνο του δικαίου…<br />Ενώ ο Αρχοντάρης έριχνε κιόλας τα θεμέλια της ξενοδοχειάρας, ο Δημητρός έγραφε στον ξενιτεμένο γιο. Έβαλε ο φουκαράς στο γράμμα και τα πέντε χιλιάρικα…<br /><em>«Αγαπιτό μου πεδί, το χτίμα το πουλίσαμε. Το πίρε οΑρχοντάρις. Μι στενοχοργιέσε όμος, έχι ο θεός. Εσί νάσε καλά κε θαγοράσις άλο καλήτερο…»</em><br />Του’ γραψε κι άλλα ο φουκαράς του γιου του: για τα λεφτά που πήρε, για την καραμπίνα και για τα φυσίγγια. Για τα μάρμαρα, βέβαια, δεν ήξερε όλες τις λεπτομέρειες – αλλά και να’ θελε να πάει να δει μονάχος του, δε θα μπορούσε πια να βρει το δασάκι. Όχι δασάκι δεν είχε μείνει, αλλά ούτε κολυμπηθρόξυλο… Άσε που ο Αρχοντάρης είχε αμολήσει μες στο χτήμα κι ένα κοπάδι μαντρόσκυλα, ο Θεός να σε φυλάει…<br />Η απάντηση του γιου ήρθε μετά από κανένα μήνα – μαζί με τα πέντε χιλιάρικα. Πατέρα μου καλέ, είμαι καλά, και τα λοιπά και τα λοιπά, αλλά εσένα σε πιάσανε κορόιδο, εγώ εδώ πέρα χαμάλης δουλεύω κι έχω βάλει στη μπάντα πάνω από τριάντα χιλιάρικα, μόλις τα κάνω εκατό θα τα μαζέψω και θα γυρίσω πια κοντά σας… Αχ, πατερούλη μου, γιατί δε με ρώτησες, και τώρα τι να σου πω που’ σαι πατέρας μου και σε σέβομαι, θα σου ταίριαζε κάνα φάσκελο έτσι που τα κατάφερες, αλλά επί του παρόντος πιάσε τα πέντε χιλιάρικα… Όσο για την καραμπίνα που κονόμησες, βούτα τη και χώσ’ τη στον πισινό του Αρχοντάρη, και κουμπούριασέ τονε, να σωθεί η ανθρωπότης από’ να παλιοτόμαρο…<br /><div style="text-align: center;">*</div>Μη νομίζετε ότι ο Δημητρός χρησιμοποίησε ποτέ την καραμπίνα… Όχι τον πισινό του Αρχοντάρη, μα ούτε κατσαρίδα ήτανε ο δόλιος ικανός να σημαδέψει… Αυτή σκούριασε στο βάθος της ντουλάπας. Τουλάχιστον, αξιώθηκε πια να δει το παιδί του όπως τ’ ονειρευότανε: καθηγητή με γραβάτα. Ο γιος μάζεψε τα εκατό και γύρισε, όπως το’ χε υποσχεθεί. Έγινε η μεταπολίτευση, γυρίσανε οι εξόριστοι – και μαζί μ’ αυτούς, βρήκε δουλειά κι ο γιος του Δημητρού. Και διορίστηκε επιτέλους καθηγητής σε σχολείο… Τώρα βέβαια, για τους μισθούς που του χρωστάγανε για όλο αυτό το διάστημα που ήτανε χωρίς δουλειά, οι υπουργοί, οι γραμματείς κι οι φαρισαίοι κάνανε τους κινέζους, αλλά πάλι καλά, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας… <br />Ο Αρχοντάρης; Αυτός ήτανε που μάζεψε τα πιο πολλά παράσημα από την πολιτεία. Για τον αγώνα του υπέρ της δημοκρατίας… Κι από τα σαλόνια των συνταγματαρχών, βρέθηκε στα σαλόνια των υπουργών… Περιττό να σας πω ότι την ξυλάγγουρη τη σχόλασε: αφού τη μάδησε καλά καλά σα γαλόπουλο, την έστειλε με κούριερ στον πατέρα της, της έβγαλε κι ένα εφάπαξ, και ξαναπαντρεύτηκε μια δίμετρη εικοσάρα, άρτι αφιχθείσα από νεοϊδρυθέν κρατίδιο του ανατολικού μπλοκ…<br />Πέντε χιλιάρικα, μια παλιοκαραμπίνα και δώδεκα φυσίγγια. Τόσο στοίχισε το χτήμα του φουκαρά του Δημητρού… <br />Και κείνο το πανέμορφο δασάκι;… Του κάκου ψάχνει ακόμα να το βρει καβάλα στο γάιδαρο ο Δημητρός. Στη θέση του μοστράρει μια ξενοδοχειάρα πέντε αστέρων: πισίνες, γυμναστήρια, σάουνες, τζακούζια, κακό… Να χάνει η μάνα το παιδί… <br />Τα μάρμαρα;… Να’ ταν κι άλλα… Τα’ χουνε τώρα χαντακωμένα σ’ ένα υπόγειο στη Γερμαναρία ο μουσάτος κι η χοντρή. Και μαζεύονται κάθε πανσέληνο μαζί με άλλους αστραποκαμμένους γερμαναράδες, και λένε τα πατερημά τους και ξεθυμαίνουνε.<br />Κι ο Αρχοντάρης; Έμαθα πως πάει για βουλευτής. Με ποιο κόμμα;… Ε, αυτό πια δε σας το λέω. Μαντέψτε το.<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-7490454305497659352?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-72768278292665292742010-10-14T00:17:00.001-07:002010-10-14T00:17:39.765-07:00Η Λωξάντρα, η αγράμματη Πολίτισσα, απεχθανόταν "τους Τουρκαλάδες, τα αγαρηνά σκυλιά που σφάζαν χριστιανούς"-όμως είχε τη σοφία να τους ξεχωρίζει απ'τον απλό λαό που ήταν ένα μαζί της: έψηνε καφέ για τον Τούρκο νυχτοφύλακα, κι έδινε αγίασμα στους Ανατολίτες μικροπωλητές... Κι όταν ήρθε στην "ελεύθερη Ελλάδα", αντίκρυσε χειρότερες σφαγές: αυτές που γίνονταν στο όνομα της δημοκρατίας... Η αποδόμηση είχε ήδη ξεκινήσει...<br /><object style="background-image:url(http://i4.ytimg.com/vi/G443DdIyvtM/hqdefault.jpg)" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/G443DdIyvtM?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/G443DdIyvtM?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowScriptAccess="never" allowFullScreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-7276827829266529274?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-5072707398427392002010-10-14T00:17:00.000-07:002010-10-14T00:17:07.516-07:00Η Λωξάντρα, η αγράμματη Πολίτισσα, απεχθανόταν "τους Τουρκαλάδες, τα αγαρηνά σκυλιά που σφάζαν χριστιανούς"-όμως είχε τη σοφία να τους ξεχωρίζει απ'τον απλό λαό που ήταν ένα μαζί της: έψηνε καφέ για τον Τούρκο νυχτοφύλακα, κι έδινε αγίασμα στους Ανατολίτες μικροπωλητές... Κι όταν ήρθε στην "ελεύθερη Ελλάδα", αντίκρυσε χειρότερες σφαγές: αυτές που γίνονταν στο όνομα της δημοκρατίας... Η αποδόμηση είχε ήδη ξεκινήσει...<br /><object style="background-image:url(http://i4.ytimg.com/vi/G443DdIyvtM/hqdefault.jpg)" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/G443DdIyvtM?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/G443DdIyvtM?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowScriptAccess="never" allowFullScreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-507270739842739200?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-55830498964117667832010-10-12T05:04:00.000-07:002010-10-12T05:04:33.924-07:00Θέλετε πέντε ψήφους, που μου βρίσκονται πρόχειρες;........<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/a42-l-bb9oM?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/a42-l-bb9oM?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowScriptAccess="never" allowFullScreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-5583049896411766783?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-78202019361623279192010-10-07T23:23:00.000-07:002010-10-07T23:23:13.472-07:00<object style="BACKGROUND-IMAGE: url(http://i2.ytimg.com/vi/YNZYZBwfSnc/hqdefault.jpg)" width="480" height="295"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YNZYZBwfSnc?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/YNZYZBwfSnc?fs=1&amp;hl=el_GR" width="480" height="295" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><br />Οι αληθινοί καλλιτέχνες ξέρουν να "μιλάνε" στις συνειδήσεις μας, προσφέροντας τέχνη-και τροφή για σκέψη... Κι όχι τρίχες κατσαρές........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-7820201936162327919?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-75779372134769382592010-10-01T00:46:00.000-07:002010-10-01T00:46:48.184-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TKWQRICiYsI/AAAAAAAAARk/THMv9Po1Qw4/s1600/castle-on-fire.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="292" px="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_CgtfsxEGqyE/TKWQRICiYsI/AAAAAAAAARk/THMv9Po1Qw4/s400/castle-on-fire.png" width="400" /></a></div><br /><br />Ο βεζύρης μπήκε με αργά βήματα στην αίθουσα των ακροάσεων. Ο βασιλιάς καθόταν στον ψηλό του θρόνο, ανάμεσα σε δυο οπλισμένους φρουρούς. Ο βεζύρης στάθηκε μπροστά του με σεβασμό. Έκανε βαθύ τεμενά, σηκώθηκε αργά και τον κοίταξε κατάματα.<br />-Πολυχρονεμένε, άρχισε ο βεζύρης με τη βαθιά του φωνή, γύρεψα να σε δω για να σου πω κάτι σπουδαίο…<br />Ο βασιλιάς, λίγο παχύς μέσα στη χρυσή του φορεσιά, κοίταξε βλοσυρά το βεζύρη. Τον είχε στο πλάι του καιρό τώρα – από τότε που ανέβηκε στο θρόνο – και πριν απ’ αυτόν, τον είχε κι ο γερο – βασιλιάς πατέρας του, μέχρι που έκλεισε τα μάτια του. Στο βάθος, ο νέος βασιλιάς σεβόταν πολύ αυτό το γλυκομίλητο γέρο, με τα κάτασπρα γένια και τα μεγάλα, γλυκά μάτια: άκουγε τη γνώμη του και την υπολόγιζε. Τον ενοχλούσε λιγάκι, ωστόσο, που ο βεζύρης ήτανε ο μοναδικός απ’ τους υπηκόους του που τολμούσε να τον κοιτάζει έτσι, κατάματα…<br />Έσφιξε τα χρυσά χερούλια του θρόνου με τα χοντρά του δάχτυλα. Οι πέτρες των δαχτυλιδιών του στραφτάλισαν.<br />-Λέγε, βεζύρη μου, τι συμβαίνει;<br />-Πολυχρονεμένε μου… Άκουσέ με. Όλοι ξέρουν πως είσαι καλός και δίκαιος, και πως πασχίζεις για το καλό του τόπου. Απ’ τον καιρό που ανέβηκες στο θρόνο, πήρες στα χέρια σου το βασίλειο από τα χέρια του πατέρα σου – ο Αλλάχ να τον αναπαύει – και το έκανες δυο φορές πιο δυνατό. Η φήμη σου έφτασε στα πέρατα της οικουμένης… Όμως, πολυχρονεμένε, ένας καλός βασιλιάς δε φτάνει να’ ναι γενναίος. Πρέπει να’ ναι και σπλαχνικός. Έφτιαξες δυνατό στρατό, έφτιαξες καράβια, έκλεισες τα σύνορα του βασιλείου με δυνατά κάστρα κι έκλεισες έξω τους εχθρούς. Το χρέος στην πατρίδα σου το’ καμες. Κάμε τώρα και το χρέος σου προς το φτωχό λαό σου…<br />Ο βασιλιάς σήκωσε το ένα φρύδι κι έξυσε το σαγόνι του.<br />-Τι θες να πεις, βεζύρη; Για ποιο χρέος μιλάς;<br />-Μιλάω, πολυχρονεμένε, για το χρέος σου προς τους φτωχούς υπηκόους σου. Έδιωξες γενναία τους εχθρούς, βασιλιά μου, μα είναι πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν. Ο πόλεμος άφησε πίσω του φτώχεια και δυστυχία. Στα πέρατα του βασιλείου, στα βουνά, στα δάση και στα ερειπωμένα χωριά, υπάρχουν πιστοί υπήκοοί σου που σήμερα δυστυχούν. Γυρνάνε με κουρέλια στα χωριά και στις πολιτείες ζητιανεύοντας ένα ξεροκόμματο. Τα παιδιά τους πεθαίνουν απ’ τις θέρμες. Νοικοκυραίοι άλλοτε ζηλευτοί, με σπίτια και χωράφια, γίναν σήμερα διακονιάρηδες. Κι όμως, βασιλιά μου, όταν τους είχες ανάγκη, αυτοί πρώτοι τρέξανε στο πλάι σου. Πήρανε τα όπλα και πολεμήσανε γενναία τον εχθρό, πουλήσανε τα υπάρχοντά τους και προσφέρανε τα πουγκιά τους γεμάτα στα πόδια σου, για να οπλίσεις το στρατό σου. Μερικοί απ’ αυτούς πολέμησαν σαν λιοντάρια και πέθαναν με το όνομά σου στα χείλη τους. Οι πιο πολλοί, αυτοί που γύρισαν πίσω ζωντανοί, βρήκανε τα σπίτια τους ερείπια. Οι εχθροί μέσα στη λύσσα τους φεύγανε ρημάζοντας και καίγοντας ό,τι βρίσκανε στο δρόμο τους. Οι γυναίκες τους, όμορφες άλλοτε και ζηλευτές, γίνανε σα γριές απ’ την πείνα… <br />Ο βασιλιάς βολεύτηκε καλύτερα στο θρόνο του, ξερόβηξε και είπε:<br />-Λοιπόν;<br />-Λοιπόν, βασιλιά μου, τώρα που αρμάτωσες πια το στρατό σου, πρέπει να ξοδέψεις και για το λαό. Στείλε αγγελιαφόρους στα πέρατα του βασιλείου, δες τι ανάγκες έχουν οι υπήκοοί σου. Χτίσε τους σπίτια, χτίσε τους σχολειά, πλήρωσε γιατρούς να κοιτάξουν τα παιδιά τους. Άσε για την ώρα τα άλλα έξοδα, και ξόδεψε φλουριά για το λαό σου. Εκείνοι δεν έχουν πια να στα ξεπληρώσουν: στα’ χουν ξεπληρώσει όλα με το αίμα τους… Δώσανε τη ζωή τους για σένα. Το δίκιο είναι τώρα να τους το ανταποδώσεις, πολυχρονεμένε μου. Και να’ σαι σίγουρος πως, ύστερα, θα σε σέβονται και θα σε αγαπούν διπλά…<br />Ακούστηκαν βήματα στην πόρτα. Ο βεζύρης σταμάτησε, χαμήλωσε τα μάτια και γύρισε στο πλάι.<br />Ο φρουρός μπήκε, στάθηκε μπροστά στο βασιλιά και έκανε βαθύ τεμενά.<br />-Η εξοχότης του, ο Μέγας Μάγιστρος του συμβουλίου της Μεγάλης Συμμαχίας!<br />Ο φρουρός υποκλίθηκε και βγήκε. Σε λίγο, ακούστηκαν αργά βήματα. Ο βασιλιάς ξανάσφιξε μηχανικά τα χερούλια του θρόνου του. Στο μέτωπό του φάνηκαν κόμποι ιδρώτα.<br />Ο μάγιστρος μπήκε και στάθηκε μπροστά στο βασιλιά. Τα σχιστά του μάτια χόρευαν εδώ κι εκεί, στο στόμα του μόνιμο ένα αινιγματικό χαμόγελο. Για μια στιγμή, ο βεζύρης σήκωσε τα μάτια του και κοίταξε κατάματα το μάγιστρο. Εκείνος το αντιλήφθηκε: κοίταξε και κείνος το βεζύρη, λοξά. Το χαμόγελό του σα να έσβησε για λίγο.<br />Ο βεζύρης κοίταξε για ένα λεπτό ακόμα το μάγιστρο, επίμονα. Ύστερα στέναξε αργά, χαμήλωσε ξανά τα μάτια και δεν ξαναμίλησε. <br />Ο μάγιστρος γύρισε, έκανε βαθύ τεμενά, κοίταξε το βασιλιά και ξαναπήρε το αινιγματικό χαμόγελό του. Τα μάτια του γυάλιζαν παράξενα.<br />-Πολυχρονεμένε μου βασιλιά, σε προσκυνώ. Ταπεινός σου δούλος, άρχοντά μου... Ο Αλλάχ να σου χαρίζει χρόνια, ενδοξότατε και γενναιότατε, ήρωα και αφέντη του Μοναχικού Ακρωτηρίου. Είμαι ο μέγας μάγιστρος του συμβουλίου της Μεγάλης Συμμαχίας.<br />Ο βασιλιάς πήρε λίγο θάρρος. Κορδώθηκε, κάθισε καλά πάνω στο θρόνο του, ξερόβηξε και είπε:<br />-Καλώς όρισες στο βασίλειό μου, μεγάλε μάγιστρε… Για πες μου, λοιπόν, τι μήνυμα μου φέρνεις;<br />Το χαμόγελο στο στόμα του μάγιστρου έγινε πιο πλατύ. Τα χείλια του μισάνοιξαν φανερώνοντας δυο σειρές μικρά, μυτερά κάτασπρα δόντια.<br />-Βασιλιά μου, το αξιοσέβαστο συμβούλιο της Μεγάλης Συμμαχίας είναι περήφανο για τη μεγάλη σου νίκη. Ελπίζει ακόμα να έμεινες ικανοποιημένος με τα λίγα ταπεινά δώρα που σου έστειλε…<br />Ο βασιλιάς θυμήθηκε αστραπιαία τις χρυσές φορεσιές, το γιορντάνι με τα ρουμπίνια που κρεμόταν στο λαιμό της βασίλισσας, τα δυο ολόχρυσα αγάλματα και τη στέρνα με τα φλουριά, κι η καρδιά του πετάρισε από ευχαρίστηση. Συγκρατήθηκε, όμως, ξερόβηξε και χαμογέλασε με συγκατάβαση.<br />-Πώς, πώς, βέβαια… Να τους στείλεις τις ευχαριστίες μου…<br />-Αν και τίποτα δε θα’ ταν αρκετό… διέκοψε απότομα ο μάγιστρος. Τέτοια γενναιότητα, πώς να ξεπληρωθεί με τέτοια φτωχικά δώρα… Εγώ ντρέπομαι, βασιλιά μου…<br />-Ε, πώς, πώς… έκανε ο βασιλιάς.<br />-Εγώ το είπα στο Μεγάλο Σουλτάνο, διέκοψε ξανά ο μάγιστρος. Τέτοια ταπεινά δώρα δεν αξίζουν σ’ ένα τέτοιο ήρωα… Κι αν θες να ξέρεις, βασιλιά μου, εγώ επέμενα πιο πολύ να σε τιμήσουν, όπως σου άξιζε…<br />-Ε, καλά να’ σαι, είπε μεγαλόπρεπα ο βασιλιάς.<br />-Τίποτα δε μπορεί να ανταμείψει αυτή σου τη λαμπρή νίκη, βασιλιά μου, συμπλήρωσε με στόμφο ο μάγιστρος. Γι’ αυτό θέλω να μου κάνεις την τιμή να σου προσφέρω το πιο πολύτιμο δώρο: προσφέρω τον εαυτό μου στη διάθεσή σου! Πολυχρονεμένε μου, δέξου τις υπηρεσίες μου!…<br />Ο βασιλιάς σοβάρεψε. Κοίταξε ανήσυχος το μάγιστρο, ξερόβηξε και γύρισε στο βεζύρη.<br />Ο βεζύρης, που τόση ώρα κοίταζε χάμω, αμίλητος, σήκωσε για μια στιγμή τα μάτια και κοίταξε κατάματα το βασιλιά. Ο βασιλιάς ανατρίχιασε.<br />Ο βεζύρης, χωρίς να πει τίποτα, ξανάσκυψε το κεφάλι.<br />Ο βασιλιάς ένιωσε να ιδρώνει. Προσπάθησε να κάνει τη φωνή του σταθερή:<br />-Χμ… καλά. Θα το σκεφτώ και θα σου ανακοινώσω την απόφασή μου, αύριο…<br />-Αν πεις το ναι, πολυχρονεμένε μου, διέκοψε ο μάγιστρος, εδώ απ’ έξω περιμένουν δώδεκα καμήλες φορτωμένες με έξι τσουβάλια φλουριά η καθεμιά. Οι στέρνες σου θα γεμίσουν χρυσάφι. Το όνομά σου θα γραφτεί παντού με χρυσά γράμματα…<br />-Βασιλιά μου, ακούστηκε ξαφνικά η βαθιά φωνή του βεζύρη. Για χάρη σου ζητώ να μ’ ακούσεις.<br />Είχε σηκώσει τα μάτια και κοίταζε επίμονα το βασιλιά. Ο βασιλιάς, κάπως ενοχλημένος, τον κοίταξε κι αυτός.<br />-Τι συμβαίνει, πιστέ μου βεζύρη;<br />Ο μάγιστρος διακόπηκε απότομα. Το χαμόγελό του έσβησε. Κάρφωσε τα σχιστά μάτια του πάνω στο βεζύρη.<br />-Βασιλιά μου, είπε ο βεζύρης. Ξέρω πως είσαι συνετός και πως βιαστικές αποφάσεις δεν παίρνεις ποτέ. Καλά και ζηλευτά τα δώρα του μεγάλου μάγιστρου. Με χαρά θα συνεργαστώ μαζί του για το καλό του τόπου, αν αποφασίσεις τελικά να δεχτείς τις υπηρεσίες του. Νομίζω όμως πως οφείλεις πρώτα να μάθεις κάτι: η Μεγάλη Συμμαχία ξέρουμε καλά πως έχει τώρα μεγάλες έννοιες. Έχει να ετοιμάσει στρατό, έχει να φτιάσει καράβια. Φλουριά περισσευούμενα δεν έχει να ξοδέψει. Πού τα βρήκε τόσα δώρα; Για ρώτησε, πολυχρονεμένε, το μεγάλο μάγιστρο: αυτά όλα τα φλουριά που φέρνει μαζί του, τα στέλνει η Μεγάλη Συμμαχία;<br />-Οι φίλοι του πολυχρονεμένου βασιλιά τα στέλνουν, απάντησε ξερά ο μάγιστρος.<br />Ο βεζύρης στράφηκε τώρα στο μάγιστρο.<br />-Ποιοι φίλοι; <br />-Οι άλλοι βασιλιάδες της Συμμαχίας, εξοχότατε βεζύρη, απάντησε ειρωνικά ο μάγιστρος.<br />Τα μάτια του βεζύρη άρχισαν να πετούν φωτιές.<br />-Μα, απ’ όσο ξέρω, μεγάλε μάγιστρε, το πιο πλούσιο βασίλειο είναι το δικό μας. Οι άλλοι βασιλιάδες μοχθούν ακόμα να αρματώσουν το στρατό τους, για να προφυλαχτούν απ’ τους βαρβάρους. Δεν έχουν περισσευούμενα φλουριά… Πού τα βρήκαν; <br />Ο μάγιστρος μισόκλεισε τα μάτια.<br />-Όποιος θέλει, βρίσκει, βεζύρη μου… Είχαν την ευχαρίστηση να τα δώσουν, απ’ το υστέρημά τους…<br />Ο βασιλιάς, στο μεταξύ, βρισκόταν σε απόγνωση. Δεν άκουγε τι έλεγαν οι άλλοι, τα αυτιά του βούιζαν: άθελά του, χωρίς να το καταλάβει, άρχισε ξαφνικά να μετράει πόσες άδειες στέρνες βρίσκονταν γύρω από το παλάτι. <br />Ο βεζύρης κοίταξε ξανά το βασιλιά, για πολλή ώρα.<br />-Πολυχρονεμένε μου: η απόφαση είναι δική σου. Σκέψου όμως καλά πριν δεχτείς. Και προπαντός, ρώτα να μάθεις ποιος σου στέλνει αυτά τα φλουριά…<br />-Ώωωωχ, φτάνει πια! Ως εδώ! τον διέκοψε ξαφνικά ο βασιλιάς. Την είπες τη γνώμη σου! Σ’ ακούσαμε!<br />Ο βεζύρης κοίταξε για μια στιγμή το βασιλιά, στην αρχή με έκπληξη, ύστερα με πόνο, στο τέλος με λύπη. Αναστέναξε σιγανά, έσκυψε το κεφάλι και δεν ξαναμίλησε.<br />Για μια στιγμή, ο βασιλιάς ένιωσε πως ήθελε να σηκωθεί, να τρέξει, να κατέβει απ’ το θρόνο, να γονατίσει και να φιλήσει κλαίγοντας τα χέρια του βεζύρη του. Με κόπο όμως συγκρατήθηκε, ξερόβηξε και είπε μουτρωμένος:<br />-Τέλος πάντων, σ’ ευχαριστώ, πιστέ μου βεζύρη. Δε χρειάζομαι όμως άλλες συμβουλές. Αποφάσισα…<br />Ο μάγιστρος έριξε μια κλεφτή ματιά στο βασιλιά, κι ύστερα χαμήλωσε τα μάτια περιμένοντας. Ο βασιλιάς σήκωσε μεγαλόπρεπα το δεξί του χέρι.<br />-Μεγάλε μάγιστρε, σε διορίζω δεύτερο βεζύρη μου, και οικονομικό σύμβουλό μου!<br />Ο μάγιστρος, βγάζοντας ένα μικρό, άηχο γέλιο, έκανε βαθύ τεμενά, σκύβοντας ως κάτω. <br /><div style="text-align: center;">*</div>Ήτανε βράδυ. Ο βασιλιάς καθόταν και πάλι στο θρόνο του, σκεφτικός. Ακουμπούσε αφηρημένα το κεφάλι στο ένα του χέρι, κοιτάζοντας κάτω.<br />Ένας υπηρέτης μπήκε και υποκλίθηκε.<br />-Βασιλιά μου, ο μεγάλος μάγιστρος!<br />-Να περάσει, είπε άκεφα ο βασιλιάς.<br />Ο μάγιστρος μπήκε χαρούμενος κι έκανε τεμενά.<br />-Πολυχρονεμένε μου, σε χαιρετώ! Ποια έννοια συννεφιάζει το βασιλικό μέτωπό σου; Και μάλιστα απόψε, παραμονή της μεγάλης σου γιορτής;<br />-Να… χμ… δεν έχω κέφι, μουρμούρισε ο βασιλιάς.<br />-Τι!… είπε με σπουδαίο ύφος ο μάγιστρος. Τώρα που η ενδοξότης σου θα λάμψει σα διαμάντι κάτω απ’ τον ήλιο; Το ξέχασες πως έχουν μαζευτεί απόψε στο παλάτι σου όλοι οι φίλοι σου βασιλιάδες; Απόψε, που ολόκληρο το τιμημένο συμβούλιο της Μεγάλης Συμμαχίας θα αναπαυθεί στα πουπουλένια σου παπλώματα, και αύριο όλη μέρα θα προσφέρει δόξες και τιμές για τη μεγάλη σου γιορτή, με ένα γλέντι τέτοιο, που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί το Μοναχικό Ακρωτήρι;<br />Ο βασιλιάς έμεινε για λίγο κατσούφης. Ξαφνικά, σήκωσε τα μάτια και κάρφωσε το βλέμμα του με αγωνία στο μάγιστρο.<br />-Πες μου, μεγάλε μάγιστρε, έκανα καλά;<br />Ο μάγιστρος, με μια μεγαλοπρεπή κίνηση, έξυσε αργά το γένι του. Σήκωσε το ένα φρύδι και ρώτησε:<br />-Για ποιο πράγμα μιλάς, πολυχρονεμένε μου αφέντη;<br />Ο βασιλιάς έσκυψε το κεφάλι με ντροπή.<br />-Με υπηρέτησε πιστά… Εξηνταπέντε ολόκληρα χρόνια, έμεινε στο πλάι του πατέρα μου… Και μένα… Δεν έφυγε απ’ το πλάι μου, ούτε μια μέρα…<br />-Άρχοντά μου, διέκοψε οργισμένος ο μάγιστρος, μην ξεχνάς πως μιλάς για ένα προδότη! <br />-Ναι, μα…<br />-Άρχοντά μου, ο άνθρωπος αυτός σε πρόδωσε με το χειρότερο τρόπο. Με την εξουσία που του είχες δώσει, με τις δήθεν σοφές συμβουλές του, το μόνο που κατάφερνε ήταν να σπέρνει στην ψυχή σου το φόβο και την αμφιβολία. Θόλωνε την κρίση σου, σ’ έκανε να μη βλέπεις ποιο είναι το καλό το δικό σου και του βασιλείου σου. Και το κυριότερο, έστρεφε το λαό εναντίον σου…<br />-Ναι, μα ωστόσο… έκανα καλά;<br />Ο μάγιστρος στάθηκε βλοσυρός μπροστά στο βασιλιά.<br />-Βασιλιά μου, ο άνθρωπος αυτός έπρεπε να πεθάνει με το θάνατο του προδότη. Και βέβαια έκανες καλά. Και να’ σαι βέβαιος, πως ο λαός πάντα θα σ’ ευγνωμονεί γι’ αυτή σου την πράξη… Διώξε τώρα τα μαύρα σύννεφα από την ψυχή σου, πολυχρονεμένε, και απόλαυσε τις μέρες της ευτυχίας που έρχονται… <br />-Χμ… καλά, είπε χαμογελώντας αχνά ο βασιλιάς. Έχεις δίκιο…<br />-Πάντα έχω δίκιο, είπε με στόμφο ο μάγιστρος. Θέλω να πω, η ταπεινότης μου, πάντα στη διάθεσή σου, με τη σωστή συμβουλή…<br />Ο βασιλιάς άρχισε να νιώθει καλύτερα.<br />-Όλα έτοιμα για αύριο;<br />-Βεβαίως, πολυχρονεμένε, είπε ο μάγιστρος. Μόνο… <br />Σταμάτησε διστακτικά, λοξοκοιτάζοντας το βασιλιά.<br />-Τι συμβαίνει;<br />-Να, άρχοντά μου, θα αναγκαστώ και πάλι να καταχραστώ την καλοσύνη σου…<br />-Ε, τι θέλεις;<br />-Να, για τα έξοδα της γιορτής… Θα χρειαστώ κι άλλη στέρνα με φλουριά…<br />Ο βασιλιάς ξεφύσηξε δυσαρεστημένος.<br />Ο μάγιστρος εξακολούθησε με τρεμουλιαστή φωνή.-Βασιλιά μου, ντρέπομαι πραγματικά… Δυστυχώς, πολλές οι ανάγκες, και να που έρχομαι σ’ αυτή τη δυσάρεστη θέση να σου ζητήσω, ένα – ένα, πίσω τα δώρα μου. Αλλά τι να κάνω, πολυχρονεμένε μου, τα φλουριά δε φτάνουν…<br />Ο βασιλιάς άρχισε να προβληματίζεται.<br />Ο μάγιστρος συνέχισε με μελιστάλαχτο ύφος:<br />-Εκτός αν ήθελες, άρχοντά μου… να, εκείνο το περιδέραιο με τα ρουμπίνια…<br />Ο βασιλιάς πετάχτηκε μέχρι απάνω.<br />-Τι!… Δεν είσαι καλά! Το περιδέραιο; Για να μου τρυπήσει ύστερα τ’ αυτιά με τις αγριοφωνάρες της; Δεν τις ξέρεις καλά εσύ τις γυναίκες…<br />Ο μάγιστρος χαμογέλασε κάτω από τα γένια του.<br />-Τέλος πάντων, είπε μουτρωμένος ο βασιλιάς. Πάρε όσα φλουριά θέλεις…<br />Ο μάγιστρος ενθουσιάστηκε.<br />-Βασιλιά μου, δεν ξέρεις τι καλό που κάνεις. Ξοδεύεις τώρα τα φλουριά σου, μα τα ξοδεύεις για ιερό σκοπό: η γιορτή αυτή θα μείνει στην ιστορία. Το όνομά σου θα δοξαστεί για πάντα, και η Μεγάλη Συμμαχία θα σε έχει πάντα πρώτο…<br />Την κουβέντα τους διέκοψε ο υπηρέτης, που μπήκε βιαστικός.<br />-Πολυχρονεμένε μου, ο αγγελιαφόρος…<br />-Να περάσει, είπε ο βασιλιάς.<br />Βιαστικά, μπήκε στην αίθουσα ένας νέος, αναμαλλιασμένος, με χώματα στα πόδια του. Είχε δυο κατάμαυρα, λαμπερά μάτια που γυάλιζαν. Ήταν λαχανιασμένος: έκανε βαθύ τεμενά και στάθηκε μπροστά στο βασιλιά.<br />-Βασιλιά μου, είναι ανάγκη να σου μιλήσω τώρα αμέσως.<br />Ο μάγιστρος ανησύχησε. Με τα σχιστά του μάτια κοίταζε μια το νέο και μια το βασιλιά.<br />-Πολυχρονεμένε μου, δε νομίζω πως είναι κατάλληλη η ώρα… άρχισε.<br />-Συγχώρα με, άρχοντά μου, διέκοψε ο νέος με σταθερή φωνή. Πρέπει να μ’ ακούσεις.<br />Ο βασιλιάς παραξενεύτηκε.<br />-Τι τρέχει; ρώτησε.<br />-Στρατός πέρασε τα σύνορα, αποκρίθηκε χωρίς περιστροφές ο νέος. <br />Ο βασιλιάς πάνιασε.<br />-Τι!… είπε παγωμένος.<br />-Ο κόσμος που κατοικούσε δίπλα στα κάστρα ξεσπιτώθηκε και τρέχει προς το εσωτερικό. Τα καράβια καίγονται. Ο τόπος γέμισε στρατιώτες: ό,που να’ ναι, θα φτάσουνε στην πόλη…<br />Ο βασιλιάς, με ανοιχτό στόμα, κοίταζε μια το νέο και μια το μάγιστρο, χωρίς να καταλαβαίνει. <br />-Μα, τι… τι στρατιώτες; Τι λες; ψέλλισε. Με κοροϊδεύεις;<br />-Βασιλιά μου, σου λέω μονάχα τι είδα, και τι άκουσα…<br />Δεν πρόλαβε να συνεχίσει. Δυο στρατιώτες με χρυσές στολές όρμησαν στην αίθουσα των ακροάσεων. Ο βασιλιάς είδε το μάγιστρο να τους γνέφει. Αμέσως, εκείνοι άρπαξαν από τα μπράτσα το παλικάρι, κι ο ένας τους κάρφωσε με ορμή το σπαθί του στην καρδιά του.<br />Ο νέος έπεσε στα πόδια του βασιλιά νεκρός. Ο βασιλιάς ένιωσε να ζαλίζεται: το αίμα του πάγωσε. Κοίταξε με τρόμο το νέο στα πόδια του, ύστερα κοίταξε το πρόσωπο του μάγιστρου. Φρίκη τον έπιασε: ο μάγιστρος τον κοίταζε μ’ ένα πλατύ χαμόγελο, ενώ τα σχιστά μάτια του γυάλιζαν. Ο βασιλιάς, μην πιστεύοντας στ’ αυτιά του, τον άκουσε σε λίγο να λέει:<br />-Ευτυχώς… Για μια στιγμή φοβήθηκα ότι δε θα προλαβαίναμε… Αργήσατε, είπε αυστηρά γυρίζοντας στους στρατιώτες. Λίγο έλειψε να τα καταστρέψει όλα αυτός ο ανόητος… Πάρτε τον από δω!<br />Οι δυο στρατιώτες άρπαξαν το άψυχο σώμα του νέου και βγήκαν από την αίθουσα. Ο βασιλιάς ένιωσε τα γόνατά του να κόβονται: μηχανικά, έσφιξε τα χερούλια του θρόνου του. Για πρώτη φορά, όμως, το χρυσάφι τους το’ νιωθε στις παλάμες του κρύο, παγωμένο…<br />Ο μάγιστρος πλησίασε το θρόνο, στάθηκε μπροστά στο βασιλιά, και για πρώτη φορά τον κοίταξε κατ’ ευθείαν στα μάτια: επίμονα, με αναίδεια και με κακία.<br />Η φωνή του βγήκε ψιθυριστή, σαν σφύριγμα φιδιού.<br />-Και τώρα οι δυο μας, πολυχρονεμένε βασιλιά… Τώρα, θα μ’ ακούσεις καλά και θα κάνεις ό,τι σου πω, αν θες το καλό σου…<br />Ο βασιλιάς πανικοβλήθηκε.<br />-Τρελάθηκες; Πώς τολμάς;… Φρουροί! Φρουροί! Σας προστάζει ο βασιλιάς σας!…<br />-Δεν έχεις πια φρουρούς, βασιλιά, μη φωνάζεις άδικα, αποκρίθηκε ο μάγιστρος. Τους φρουρούς σου τους ξεφορτώθηκα. Το παλάτι σου έχει γεμίσει στρατό.<br />-Τι στρατό; Τι λες; Οι βασιλιάδες της Μεγάλης Συμμαχίας…<br />-Ευτυχώς που ήταν κι αυτοί άμυαλοι σαν και σένα, διέκοψε ο μάγιστρος. Παράτησαν τα βασίλειά τους στο έλεος κι ήρθανε στο παλάτι σου, να γλεντήσουν μαζί σου. Τους άξιζε η τιμωρία τους. Οι στρατιώτες μου τους έσφαξαν όλους στα κρεβάτια τους…<br />Ο βασιλιάς ανατρίχιασε με τα τελευταία λόγια του μάγιστρου.<br />-Οι στρατιώτες σου;…<br />-Καλά άκουσες, βασιλιά. Οι στρατιώτες μου. Οι βασιλιάδες, οι ανόητοι, εμπιστεύτηκαν σε μένα τα φλουριά τους για να εξοπλίσω το στρατό τους. Μου δώσανε το προνόμιο να μαζεύω εγώ τους φόρους. Από πού νομίζεις πως μαζεύτηκαν τόσα φλουριά; Από το λαουτζίκο, που ξεπούλησε τα υπάρχοντά του για χάρη του βασιλικού στρατού… Με τη μόνη διαφορά, πως το αντίτιμο κάθε φορά το μάζευα εγώ… Κι έφτιαξα, σιγά – σιγά, στρατό δικό μου… Ανόητοι όλοι σας, το μεγαλύτερο πλούτο σας τον παραδώσατε στα χέρια μου… Πού νόμιζες πως βρήκα όλα αυτά τα φλουριά; Τα δώρα που σου έστειλα, ανόητε, ποιος θαρρείς ότι σου τα’ στειλε; Η Μεγάλη Συμμαχία;<br />Ο βασιλιάς, μόλις και μετά βίας μπόρεσε ν’ αρθρώσει μερικές λέξεις.<br />-Και τότε… γιατί μου τα’ στειλες;<br />-Εμ, γιατί βλέπεις, εσύ μονάχα δεν είχες ανάγκη τις υπηρεσίες μου… Εσύ, είχες το σοφό βεζύρη σου… Αυτό το αγκάθι, που χρόνια ολόκληρα στεκότανε εμπόδιο στα σχέδιά μου… Όλα τα βασίλεια της Συμμαχίας έπεσαν ένα – ένα στα χέρια μου, και μόνο το δικό σου, το πιο όμορφο κομμάτι του Μοναχικού Ακρωτηρίου, απόμενε εκεί, απροσπέλαστο, να γεμίζει την ψυχή μου λύσσα… Έπρεπε να βρω το κατάλληλο δόλωμα, να σε πλησιάσω…<br />-Και γιατί δεν έστειλες το στρατό σου εναντίον μου;<br />Ο μάγιστρος χαμογέλασε με κακία.<br />-Γιατί έπρεπε πρώτα να φύγει α υ τ ό ς απ’ τη μέση, γρύλλισε. Κι ύστερα, να βρω την ευκαιρία να ξεφορτωθώ όλους εσάς τους άμυαλους, μια και καλή… Δε μπορείς να φανταστείς πόσο με διευκόλυνες, βασιλιά… Αυτόν, που ήταν για μένα το χειρότερο εμπόδιο, τον έβγαλες απ’ τη μέση εσύ ο ίδιος… Μου παραχώρησες το παλάτι σου για να μαζέψω τους θησαυρούς μου, μάζεψες εδώ όλους τους βασιλιάδες και τους παράδωσες στα χέρια μου… Και τώρα, επιτέλους, θα μου παραδώσεις και το θρόνο σου!<br />Ο βασιλιάς για πρώτη φορά ένιωσε το φιλότιμό του να επαναστατεί. Άρχισε να θυμώνει. Πήρε λίγο θάρρος. Σηκώθηκε και είπε μεγαλόπρεπα:<br />-Ο λαός μου, που μ’ αγαπάει, θα με υπερασπιστεί!<br />Ο μάγιστρος έκανε ένα βήμα προς το μέρος του.<br />-Άμυαλε, το λαό σου εσύ ο ίδιος τον έδιωξες από κοντά σου! Ξέχασες όλους αυτούς τους φουκαράδες, που πέσανε στη μάχη σα βλάκες για το χατήρι σου, γιατί θαμπώθηκες απ’ το χρυσάφι… Κανένας δεν είναι για να σε γλυτώσει. Κανένας!… Στρατιώτες! Πάρτε τον!<br />Δυο στρατιώτες με χρυσές στολές μπήκαν στην αίθουσα, άρπαξαν το βασιλιά και τον κατέβασαν απ’ το θρόνο.<br /><div style="text-align: center;">*</div>Ήταν νύχτα ακόμα. Μια ξύλινη βάρκα περίμενε σε μια απόμερη γωνιά του λιμανιού. Μια ομάδα ανθρώπων, που φαινόταν να έρχεται από την πόλη, πλησίασε με προφύλαξη. Ο βαρκάρης, που τόση ώρα καθόταν μισοξαπλωμένος στην πρύμη της βάρκας, πετάχτηκε πάνω με αγωνία.<br />-Εντάξει; ρώτησε τους πρώτους που πλησίασαν.<br />-Εντάξει, του αποκρίθηκε ένας απ’ αυτούς. Τους στρατιώτες που φύλαγαν απ’ έξω τους ζυγώσαμε εύκολα, δε μας είδαν. Το ίδιο κι ο φρουρός. <br />Χαμογέλασε με καμάρι.<br />-Εγώ τον σκότωσα…<br />Εν τω μεταξύ, πλησίασαν και οι υπόλοιποι τη βάρκα. Όλοι παραμέρισαν, κι ανάμεσά τους φάνηκε ένας άνδρας με το πρόσωπο μισοκρυμμένο κάτω από μια φαρδιά κουκούλα. Ο άνδρας πλησίασε με αργά βήματα και στάθηκε μπροστά στη βάρκα. Ο βαρκάρης τον κοίταξε συγκινημένος, ύστερα χαμογέλασε. Τον έπιασε απ’ το χέρι, και με το άλλο χέρι έκανε ένα νεύμα, δείχνοντας τη βάρκα. <br />-Αφέντη μου, καλωσόρισες… <br />Μπήκαν οι δυο τους στη βάρκα. Ο βαρκάρης έπιασε τα κουπιά. Η βάρκα άρχισε, σιγά – σιγά, ν’ απομακρύνεται. <br />Οι υπόλοιποι, στάθηκαν όρθιοι στο μώλο για πολλή ώρα, δακρυσμένοι, αποχαιρετώντας σιωπηλά το βασιλιά τους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8892375430660700668-7577937213476938259?l=tomagazakitisodouoneiron.blogspot.com' alt='' /></div>Το μαγαζάκι της Οδού Ονείρωνhttp://www.blogger.com/profile/17746722861682501906noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8892375430660700668.post-55276253184799413372010-09-29T00:57:00.000-07:002010-09-29T00:57:19.150-07:00